Mahabharata 12.329.26

देवास्तत्रागच्छन्यत्र दधीचो भगवानृषिस्तपस्तेपेसेन्द्रा देवास्तमभिगम्योचुर्भगवंस्तपसः कुशलमविघ्नं चेतितान्दधीच उवाच स्वागतं भवद्भ्यः किं क्रियताम्यद्वक्ष्यथ तत्करिष्यामीतिते तमब्रुवञ्शरीरपरित्यागं लोकहितार्थं भगवान्कर्तुमर्हतीतिअथ दधीचस्तथैवाविमनाः सुखदुःखसमो महायोगी आत्मानं समाधाय शरीरपरित्यागं चकार

devāstatrāgacchanyatra dadhīco bhagavānṛṣistapastepesendrā devāstamabhigamyocurbhagavaṃstapasaḥ kuśalamavighnaṃ cetitāndadhīca uvāca svāgataṃ bhavadbhyaḥ kiṃ kriyatāmyadvakṣyatha tatkariṣyāmītite tamabruvañśarīraparityāgaṃ lokahitārthaṃ bhagavānkartumarhatītiatha dadhīcastathaivāvimanāḥ sukhaduḥkhasamo mahāyogī ātmānaṃ samādhāya śarīraparityāgaṃ cakāra

Our plain-language meaning of this verse is waiting for scholar review.