Parva.Adhyaya 13.79

वसिष्ठ उवाच · vasiṣṭha uvāca

घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाःघृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे सन्तु सदा गृहे

ghṛtakṣīrapradā gāvo ghṛtayonyo ghṛtodbhavāḥghṛtanadyo ghṛtāvartāstā me santu sadā gṛhe

घृतं मे हृदये नित्यं घृतं नाभ्यां प्रतिष्ठितम्घृतं सर्वेषु गात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम्

ghṛtaṃ me hṛdaye nityaṃ ghṛtaṃ nābhyāṃ pratiṣṭhitamghṛtaṃ sarveṣu gātreṣu ghṛtaṃ me manasi sthitam

गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव चगावो मे सर्वतश्चैव गवां मध्ये वसाम्यहम्

gāvo mamāgrato nityaṃ gāvaḥ pṛṣṭhata eva cagāvo me sarvataścaiva gavāṃ madhye vasāmyaham

इत्याचम्य जपेत्सायं प्रातश्च पुरुषः सदायदह्ना कुरुते पापं तस्मात्स परिमुच्यते

ityācamya japetsāyaṃ prātaśca puruṣaḥ sadāyadahnā kurute pāpaṃ tasmātsa parimucyate

प्रासादा यत्र सौवर्णा वसोर्धारा च यत्र सागन्धर्वाप्सरसो यत्र तत्र यान्ति सहस्रदाः

prāsādā yatra sauvarṇā vasordhārā ca yatra sāgandharvāpsaraso yatra tatra yānti sahasradāḥ

नवनीतपङ्काः क्षीरोदा दधिशैवलसंकुलाःवहन्ति यत्र नद्यो वै तत्र यान्ति सहस्रदाः

navanītapaṅkāḥ kṣīrodā dadhiśaivalasaṃkulāḥvahanti yatra nadyo vai tatra yānti sahasradāḥ

गवां शतसहस्रं तु यः प्रयच्छेद्यथाविधिपरामृद्धिमवाप्याथ स गोलोके महीयते

gavāṃ śatasahasraṃ tu yaḥ prayacchedyathāvidhiparāmṛddhimavāpyātha sa goloke mahīyate

दश चोभयतः प्रेत्य मातापित्रोः पितामहान्दधाति सुकृताँल्लोकान्पुनाति च कुलं नरः

daśa cobhayataḥ pretya mātāpitroḥ pitāmahāndadhāti sukṛtām̐llokānpunāti ca kulaṃ naraḥ

धेन्वाः प्रमाणेन समप्रमाणां; धेनुं तिलानामपि च प्रदायपानीयदाता च यमस्य लोके; न यातनां कांचिदुपैति तत्र

dhenvāḥ pramāṇena samapramāṇāṃ; dhenuṃ tilānāmapi ca pradāyapānīyadātā ca yamasya loke; na yātanāṃ kāṃcidupaiti tatra

पवित्रमग्र्यं जगतः प्रतिष्ठा; दिवौकसां मातरोऽथाप्रमेयाःअन्वालभेद्दक्षिणतो व्रजेच्च; दद्याच्च पात्रे प्रसमीक्ष्य कालम्

pavitramagryaṃ jagataḥ pratiṣṭhā; divaukasāṃ mātaro'thāprameyāḥanvālabheddakṣiṇato vrajecca; dadyācca pātre prasamīkṣya kālam

धेनुं सवत्सां कपिलां भूरिशृङ्गां; कांस्योपदोहां वसनोत्तरीयाम्प्रदाय तां गाहति दुर्विगाह्यां; याम्यां सभां वीतभयो मनुष्यः

dhenuṃ savatsāṃ kapilāṃ bhūriśṛṅgāṃ; kāṃsyopadohāṃ vasanottarīyāmpradāya tāṃ gāhati durvigāhyāṃ; yāmyāṃ sabhāṃ vītabhayo manuṣyaḥ

सुरूपा बहुरूपाश्च विश्वरूपाश्च मातरःगावो मामुपतिष्ठन्तामिति नित्यं प्रकीर्तयेत्

surūpā bahurūpāśca viśvarūpāśca mātaraḥgāvo māmupatiṣṭhantāmiti nityaṃ prakīrtayet

नातः पुण्यतरं दानं नातः पुण्यतरं फलम्नातो विशिष्टं लोकेषु भूतं भवितुमर्हति

nātaḥ puṇyataraṃ dānaṃ nātaḥ puṇyataraṃ phalamnāto viśiṣṭaṃ lokeṣu bhūtaṃ bhavitumarhati

त्वचा लोम्नाथ शृङ्गैश्च वालैः क्षीरेण मेदसायज्ञं वहन्ति संभूय किमस्त्यभ्यधिकं ततः

tvacā lomnātha śṛṅgaiśca vālaiḥ kṣīreṇa medasāyajñaṃ vahanti saṃbhūya kimastyabhyadhikaṃ tataḥ

यया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम्तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम्

yayā sarvamidaṃ vyāptaṃ jagatsthāvarajaṅgamamtāṃ dhenuṃ śirasā vande bhūtabhavyasya mātaram

गुणवचनसमुच्चयैकदेशो; नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्तेन हि परमिह दानमस्ति गोभ्यो; भवन्ति न चापि परायणं तथान्यत्

guṇavacanasamuccayaikadeśo; nṛvara mayaiṣa gavāṃ prakīrtitastena hi paramiha dānamasti gobhyo; bhavanti na cāpi parāyaṇaṃ tathānyat

भीष्म उवाच · bhīṣma uvāca

परमिदमिति भूमिपो विचिन्त्य; प्रवरमृषेर्वचनं ततो महात्माव्यसृजत नियतात्मवान्द्विजेभ्यः; सुबहु च गोधनमाप्तवांश्च लोकान्

paramidamiti bhūmipo vicintya; pravaramṛṣervacanaṃ tato mahātmāvyasṛjata niyatātmavāndvijebhyaḥ; subahu ca godhanamāptavāṃśca lokān