Mahabharata, opened as a book

सूत उवाच

सुपर्णेनोह्यमानास्ते जग्मुस्तं देशमाशु वैसागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसंघनिनादितम् ॥१॥

विचित्रफलपुष्पाभिर्वनराजिभिरावृतम्भवनैरावृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैरपि ॥२॥

प्रसन्नसलिलैश्चापि ह्रदैश्चित्रैर्विभूषितम्दिव्यगन्धवहैः पुण्यैर्मारुतैरुपवीजितम् ॥३॥

उपजिघ्रद्भिराकाशं वृक्षैर्मलयजैरपिशोभितं पुष्पवर्षाणि मुञ्चद्भिर्मारुतोद्धुतैः ॥४॥

किरद्भिरिव तत्रस्थान्नागान्पुष्पाम्बुवृष्टिभिःमनःसंहर्षणं पुण्यं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम्नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम् ॥५॥

तत्ते वनं समासाद्य विजह्रुः पन्नगा मुदाअब्रुवंश्च महावीर्यं सुपर्णं पतगोत्तमम् ॥६॥

वहास्मानपरं द्वीपं सुरम्यं विपुलोदकम्त्वं हि देशान्बहून्रम्यान्पतन्पश्यसि खेचर ॥७॥

स विचिन्त्याब्रवीत्पक्षी मातरं विनतां तदाकिं कारणं मया मातः कर्तव्यं सर्पभाषितम् ॥८॥

विनतोवाचदासीभूतास्म्यनार्याया भगिन्याः पतगोत्तमपणं वितथमास्थाय सर्पैरुपधिना कृतम् ॥९॥

सूत उवाच

तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेचरःउवाच वचनं सर्पांस्तेन दुःखेन दुःखितः ॥१०॥

किमाहृत्य विदित्वा वा किं वा कृत्वेह पौरुषम्दास्याद्वो विप्रमुच्येयं सत्यं शंसत लेलिहाः ॥११॥

श्रुत्वा तमब्रुवन्सर्पा आहरामृतमोजसाततो दास्याद्विप्रमोक्षो भविता तव खेचर ॥१२॥