Mahabharata, opened as a book

दुर्योधन उवाच

एहि क्षत्तर्द्रौपदीमानयस्व; प्रियां भार्यां संमतां पाण्डवानाम्संमार्जतां वेश्म परैतु शीघ्र;मानन्दो नः सह दासीभिरस्तु ॥१॥

विदुर उवाच

दुर्विभाव्यं भवति त्वादृशेन; न मन्द संबुध्यसि पाशबद्धःप्रपाते त्वं लम्बमानो न वेत्सि; व्याघ्रान्मृगः कोपयसेऽतिबाल्यात् ॥२॥

आशीविषाः शिरसि ते पूर्णकोशा महाविषाःमा कोपिष्ठाः सुमन्दात्मन्मा गमस्त्वं यमक्षयम् ॥३॥

न हि दासीत्वमापन्ना कृष्णा भवति भारतअनीशेन हि राज्ञैषा पणे न्यस्तेति मे मतिः ॥४॥

अयं धत्ते वेणुरिवात्मघाती; फलं राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रःद्यूतं हि वैराय महाभयाय; पक्वो न बुध्यत्ययमन्तकाले ॥५॥

नारुंतुदः स्यान्न नृशंसवादी; न हीनतः परमभ्याददीतययास्य वाचा पर उद्विजेत; न तां वदेद्रुशतीं पापलोक्याम् ॥६॥

समुच्चरन्त्यतिवादा हि वक्त्रा;द्यैराहतः शोचति रात्र्यहानिपरस्य नामर्मसु ते पतन्ति; तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥७॥

अजो हि शस्त्रमखनत्किलैकः; शस्त्रे विपन्ने पद्भिरपास्य भूमिम्निकृन्तनं स्वस्य कण्ठस्य घोरं; तद्वद्वैरं मा खनीः पाण्डुपुत्रैः ॥८॥

न किंचिदीड्यं प्रवदन्ति पापं; वनेचरं वा गृहमेधिनं वातपस्विनं संपरिपूर्णविद्यं; भषन्ति हैवं श्वनराः सदैव ॥९॥

द्वारं सुघोरं नरकस्य जिह्मं; न बुध्यसे धृतराष्ट्रस्य पुत्रत्वामन्वेतारो बहवः कुरूणां; द्यूतोदये सह दुःशासनेन ॥१०॥

मज्जन्त्यलाबूनि शिलाः प्लवन्ते; मुह्यन्ति नावोऽम्भसि शश्वदेवमूढो राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रो; न मे वाचः पथ्यरूपाः शृणोति ॥११॥

अन्तो नूनं भवितायं कुरूणां; सुदारुणः सर्वहरो विनाशःवाचः काव्याः सुहृदां पथ्यरूपा; न श्रूयन्ते वर्धते लोभ एव ॥१२॥