Parva.Adhyaya 1.170

ब्राह्मण्युवाचनाहं गृह्णामि वस्तात दृष्टीर्नास्ति रुषान्विताअयं तु भार्गवो नूनमूरुजः कुपितोऽद्य वः

brāhmaṇyuvācanāhaṃ gṛhṇāmi vastāta dṛṣṭīrnāsti ruṣānvitāayaṃ tu bhārgavo nūnamūrujaḥ kupito'dya vaḥ

तेन चक्षूंषि वस्तात नूनं कोपान्महात्मनास्मरता निहतान्बन्धूनादत्तानि न संशयः

tena cakṣūṃṣi vastāta nūnaṃ kopānmahātmanāsmaratā nihatānbandhūnādattāni na saṃśayaḥ

गर्भानपि यदा यूयं भृगूणां घ्नत पुत्रकाःतदायमूरुणा गर्भो मया वर्षशतं धृतः

garbhānapi yadā yūyaṃ bhṛgūṇāṃ ghnata putrakāḥtadāyamūruṇā garbho mayā varṣaśataṃ dhṛtaḥ

षडङ्गश्चाखिलो वेद इमं गर्भस्थमेव हिविवेश भृगुवंशस्य भूयः प्रियचिकीर्षया

ṣaḍaṅgaścākhilo veda imaṃ garbhasthameva hiviveśa bhṛguvaṃśasya bhūyaḥ priyacikīrṣayā

सोऽयं पितृवधान्नूनं क्रोधाद्वो हन्तुमिच्छतितेजसा यस्य दिव्येन चक्षूंषि मुषितानि वः

so'yaṃ pitṛvadhānnūnaṃ krodhādvo hantumicchatitejasā yasya divyena cakṣūṃṣi muṣitāni vaḥ

तमिमं तात याचध्वमौर्वं मम सुतोत्तमम्अयं वः प्रणिपातेन तुष्टो दृष्टीर्विमोक्ष्यति

tamimaṃ tāta yācadhvamaurvaṃ mama sutottamamayaṃ vaḥ praṇipātena tuṣṭo dṛṣṭīrvimokṣyati

गन्धर्व उवाच · gandharva uvāca

एवमुक्तास्ततः सर्वे राजानस्ते तमूरुजम्ऊचुः प्रसीदेति तदा प्रसादं च चकार सः

evamuktāstataḥ sarve rājānaste tamūrujamūcuḥ prasīdeti tadā prasādaṃ ca cakāra saḥ

अनेनैव च विख्यातो नाम्ना लोकेषु सत्तमःस और्व इति विप्रर्षिरूरुं भित्त्वा व्यजायत

anenaiva ca vikhyāto nāmnā lokeṣu sattamaḥsa aurva iti viprarṣirūruṃ bhittvā vyajāyata

चक्षूंषि प्रतिलभ्याथ प्रतिजग्मुस्ततो नृपाःभार्गवस्तु मुनिर्मेने सर्वलोकपराभवम्

cakṣūṃṣi pratilabhyātha pratijagmustato nṛpāḥbhārgavastu munirmene sarvalokaparābhavam

स चक्रे तात लोकानां विनाशाय महामनाःसर्वेषामेव कार्त्स्न्येन मनः प्रवणमात्मनः

sa cakre tāta lokānāṃ vināśāya mahāmanāḥsarveṣāmeva kārtsnyena manaḥ pravaṇamātmanaḥ

इच्छन्नपचितिं कर्तुं भृगूणां भृगुसत्तमःसर्वलोकविनाशाय तपसा महतैधितः

icchannapacitiṃ kartuṃ bhṛgūṇāṃ bhṛgusattamaḥsarvalokavināśāya tapasā mahataidhitaḥ

तापयामास लोकान्स सदेवासुरमानुषान्तपसोग्रेण महता नन्दयिष्यन्पितामहान्

tāpayāmāsa lokānsa sadevāsuramānuṣāntapasogreṇa mahatā nandayiṣyanpitāmahān

ततस्तं पितरस्तात विज्ञाय भृगुसत्तमम्पितृलोकादुपागम्य सर्व ऊचुरिदं वचः

tatastaṃ pitarastāta vijñāya bhṛgusattamampitṛlokādupāgamya sarva ūcuridaṃ vacaḥ

और्व दृष्टः प्रभावस्ते तपसोग्रस्य पुत्रकप्रसादं कुरु लोकानां नियच्छ क्रोधमात्मनः

aurva dṛṣṭaḥ prabhāvaste tapasograsya putrakaprasādaṃ kuru lokānāṃ niyaccha krodhamātmanaḥ

नानीशैर्हि तदा तात भृगुभिर्भावितात्मभिःवधोऽभ्युपेक्षितः सर्वैः क्षत्रियाणां विहिंसताम्

nānīśairhi tadā tāta bhṛgubhirbhāvitātmabhiḥvadho'bhyupekṣitaḥ sarvaiḥ kṣatriyāṇāṃ vihiṃsatām

आयुषा हि प्रकृष्टेन यदा नः खेद आविशत्तदास्माभिर्वधस्तात क्षत्रियैरीप्सितः स्वयम्

āyuṣā hi prakṛṣṭena yadā naḥ kheda āviśattadāsmābhirvadhastāta kṣatriyairīpsitaḥ svayam

निखातं तद्धि वै वित्तं केनचिद्भृगुवेश्मनिवैरायैव तदा न्यस्तं क्षत्रियान्कोपयिष्णुभिःकिं हि वित्तेन नः कार्यं स्वर्गेप्सूनां द्विजर्षभ

nikhātaṃ taddhi vai vittaṃ kenacidbhṛguveśmanivairāyaiva tadā nyastaṃ kṣatriyānkopayiṣṇubhiḥkiṃ hi vittena naḥ kāryaṃ svargepsūnāṃ dvijarṣabha

यदा तु मृत्युरादातुं न नः शक्नोति सर्वशःतदास्माभिरयं दृष्ट उपायस्तात संमतः

yadā tu mṛtyurādātuṃ na naḥ śaknoti sarvaśaḥtadāsmābhirayaṃ dṛṣṭa upāyastāta saṃmataḥ

आत्महा च पुमांस्तात न लोकाँल्लभते शुभान्ततोऽस्माभिः समीक्ष्यैवं नात्मनात्मा विनाशितः

ātmahā ca pumāṃstāta na lokām̐llabhate śubhāntato'smābhiḥ samīkṣyaivaṃ nātmanātmā vināśitaḥ

न चैतन्नः प्रियं तात यदिदं कर्तुमिच्छसिनियच्छेदं मनः पापात्सर्वलोकपराभवात्

na caitannaḥ priyaṃ tāta yadidaṃ kartumicchasiniyacchedaṃ manaḥ pāpātsarvalokaparābhavāt

न हि नः क्षत्रियाः केचिन्न लोकाः सप्त पुत्रकदूषयन्ति तपस्तेजः क्रोधमुत्पतितं जहि

na hi naḥ kṣatriyāḥ kecinna lokāḥ sapta putrakadūṣayanti tapastejaḥ krodhamutpatitaṃ jahi