Parva.Adhyaya 16.7

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

तं शयानं महात्मानं वीरमानकदुन्दुभिम्पुत्रशोकाभिसंतप्तं ददर्श कुरुपुंगवः

taṃ śayānaṃ mahātmānaṃ vīramānakadundubhimputraśokābhisaṃtaptaṃ dadarśa kurupuṃgavaḥ

तस्याश्रुपरिपूर्णाक्षो व्यूढोरस्को महाभुजःआर्तस्यार्ततरः पार्थः पादौ जग्राह भारत

tasyāśruparipūrṇākṣo vyūḍhorasko mahābhujaḥārtasyārtataraḥ pārthaḥ pādau jagrāha bhārata

समालिङ्ग्यार्जुनं वृद्धः स भुजाभ्यां महाभुजःरुदन्पुत्रान्स्मरन्सर्वान्विललाप सुविह्वलःभ्रातॄन्पुत्रांश्च पौत्रांश्च दौहित्रांश्च सखीनपि

samāliṅgyārjunaṃ vṛddhaḥ sa bhujābhyāṃ mahābhujaḥrudanputrānsmaransarvānvilalāpa suvihvalaḥbhrātṝnputrāṃśca pautrāṃśca dauhitrāṃśca sakhīnapi

वसुदेव उवाच · vasudeva uvāca

यैर्जिता भूमिपालाश्च दैत्याश्च शतशोऽर्जुनतान्दृष्ट्वा नेह पश्यामि जीवाम्यर्जुन दुर्मरः

yairjitā bhūmipālāśca daityāśca śataśo'rjunatāndṛṣṭvā neha paśyāmi jīvāmyarjuna durmaraḥ

यौ तावर्जुन शिष्यौ ते प्रियौ बहुमतौ सदातयोरपनयात्पार्थ वृष्णयो निधनं गताः

yau tāvarjuna śiṣyau te priyau bahumatau sadātayorapanayātpārtha vṛṣṇayo nidhanaṃ gatāḥ

यौ तौ वृष्णिप्रवीराणां द्वावेवातिरथौ मतौप्रद्युम्नो युयुधानश्च कथयन्कत्थसे च यौ

yau tau vṛṣṇipravīrāṇāṃ dvāvevātirathau mataupradyumno yuyudhānaśca kathayankatthase ca yau

नित्यं त्वं कुरुशार्दूल कृष्णश्च मम पुत्रकःतावुभौ वृष्णिनाशस्य मुखमास्तां धनंजय

nityaṃ tvaṃ kuruśārdūla kṛṣṇaśca mama putrakaḥtāvubhau vṛṣṇināśasya mukhamāstāṃ dhanaṃjaya

न तु गर्हामि शैनेयं हार्दिक्यं चाहमर्जुनअक्रूरं रौक्मिणेयं च शापो ह्येवात्र कारणम्

na tu garhāmi śaineyaṃ hārdikyaṃ cāhamarjunaakrūraṃ raukmiṇeyaṃ ca śāpo hyevātra kāraṇam

केशिनं यस्तु कंसं च विक्रम्य जगतः प्रभुःविदेहावकरोत्पार्थ चैद्यं च बलगर्वितम्

keśinaṃ yastu kaṃsaṃ ca vikramya jagataḥ prabhuḥvidehāvakarotpārtha caidyaṃ ca balagarvitam

नैषादिमेकलव्यं च चक्रे कालिङ्गमागधान्गान्धारान्काशिराजं च मरुभूमौ च पार्थिवान्

naiṣādimekalavyaṃ ca cakre kāliṅgamāgadhāngāndhārānkāśirājaṃ ca marubhūmau ca pārthivān

प्राच्यांश्च दाक्षिणात्यांश्च पार्वतीयांस्तथा नृपान्सोऽभ्युपेक्षितवानेतमनयं मधुसूदनः

prācyāṃśca dākṣiṇātyāṃśca pārvatīyāṃstathā nṛpānso'bhyupekṣitavānetamanayaṃ madhusūdanaḥ

ततः पुत्रांश्च पौत्रांश्च भ्रातॄनथ सखीनपिशयानान्निहतान्दृष्ट्वा ततो मामब्रवीदिदम्

tataḥ putrāṃśca pautrāṃśca bhrātṝnatha sakhīnapiśayānānnihatāndṛṣṭvā tato māmabravīdidam

संप्राप्तोऽद्यायमस्यान्तः कुलस्य पुरुषर्षभआगमिष्यति बीभत्सुरिमां द्वारवतीं पुरीम्

saṃprāpto'dyāyamasyāntaḥ kulasya puruṣarṣabhaāgamiṣyati bībhatsurimāṃ dvāravatīṃ purīm

आख्येयं तस्य यद्वृत्तं वृष्णीनां वैशसं महत्स तु श्रुत्वा महातेजा यदूनामनयं प्रभोआगन्ता क्षिप्रमेवेह न मेऽत्रास्ति विचारणा

ākhyeyaṃ tasya yadvṛttaṃ vṛṣṇīnāṃ vaiśasaṃ mahatsa tu śrutvā mahātejā yadūnāmanayaṃ prabhoāgantā kṣiprameveha na me'trāsti vicāraṇā

योऽहं तमर्जुनं विद्धि योऽर्जुनः सोऽहमेव तुयद्ब्रूयात्तत्तथा कार्यमिति बुध्यस्व माधव

yo'haṃ tamarjunaṃ viddhi yo'rjunaḥ so'hameva tuyadbrūyāttattathā kāryamiti budhyasva mādhava

स स्त्रीषु प्राप्तकालं वः पाण्डवो बालकेषु चप्रतिपत्स्यति बीभत्सुर्भवतश्चौर्ध्वदेहिकम्

sa strīṣu prāptakālaṃ vaḥ pāṇḍavo bālakeṣu capratipatsyati bībhatsurbhavataścaurdhvadehikam

इमां च नगरीं सद्यः प्रतियाते धनंजयेप्राकाराट्टालकोपेतां समुद्रः प्लावयिष्यति

imāṃ ca nagarīṃ sadyaḥ pratiyāte dhanaṃjayeprākārāṭṭālakopetāṃ samudraḥ plāvayiṣyati

अहं हि देशे कस्मिंश्चित्पुण्ये नियममास्थितःकालं कर्ता सद्य एव रामेण सह धीमता

ahaṃ hi deśe kasmiṃścitpuṇye niyamamāsthitaḥkālaṃ kartā sadya eva rāmeṇa saha dhīmatā

एवमुक्त्वा हृषीकेशो मामचिन्त्यपराक्रमःहित्वा मां बालकैः सार्धं दिशं कामप्यगात्प्रभुः

evamuktvā hṛṣīkeśo māmacintyaparākramaḥhitvā māṃ bālakaiḥ sārdhaṃ diśaṃ kāmapyagātprabhuḥ

सोऽहं तौ च महात्मानौ चिन्तयन्भ्रातरौ तवघोरं ज्ञातिवधं चैव न भुञ्जे शोककर्शितः

so'haṃ tau ca mahātmānau cintayanbhrātarau tavaghoraṃ jñātivadhaṃ caiva na bhuñje śokakarśitaḥ

न च भोक्ष्ये न जीविष्ये दिष्ट्या प्राप्तोऽसि पाण्डवयदुक्तं पार्थ कृष्णेन तत्सर्वमखिलं कुरु

na ca bhokṣye na jīviṣye diṣṭyā prāpto'si pāṇḍavayaduktaṃ pārtha kṛṣṇena tatsarvamakhilaṃ kuru

एतत्ते पार्थ राज्यं च स्त्रियो रत्नानि चैव हइष्टान्प्राणानहं हीमांस्त्यक्ष्यामि रिपुसूदन

etatte pārtha rājyaṃ ca striyo ratnāni caiva haiṣṭānprāṇānahaṃ hīmāṃstyakṣyāmi ripusūdana