Parva.Adhyaya 3.236

जनमेजय उवाच · janamejaya uvāca

शत्रुभिर्जितबद्धस्य पाण्डवैश्च महात्मभिःमोक्षितस्य युधा पश्चान्मानस्थस्य दुरात्मनः

śatrubhirjitabaddhasya pāṇḍavaiśca mahātmabhiḥmokṣitasya yudhā paścānmānasthasya durātmanaḥ

कत्थनस्यावलिप्तस्य गर्वितस्य च नित्यशःसदा च पौरुषौदार्यैः पाण्डवानवमन्यतः

katthanasyāvaliptasya garvitasya ca nityaśaḥsadā ca pauruṣaudāryaiḥ pāṇḍavānavamanyataḥ

दुर्योधनस्य पापस्य नित्याहंकारवादिनःप्रवेशो हास्तिनपुरे दुष्करः प्रतिभाति मे

duryodhanasya pāpasya nityāhaṃkāravādinaḥpraveśo hāstinapure duṣkaraḥ pratibhāti me

तस्य लज्जान्वितस्यैव शोकव्याकुलचेतसःप्रवेशं विस्तरेण त्वं वैशंपायन कीर्तय

tasya lajjānvitasyaiva śokavyākulacetasaḥpraveśaṃ vistareṇa tvaṃ vaiśaṃpāyana kīrtaya

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

धर्मराजनिसृष्टस्तु धार्तराष्ट्रः सुयोधनःलज्जयाधोमुखः सीदन्नुपासर्पत्सुदुःखितः

dharmarājanisṛṣṭastu dhārtarāṣṭraḥ suyodhanaḥlajjayādhomukhaḥ sīdannupāsarpatsuduḥkhitaḥ

स्वपुरं प्रययौ राजा चतुरङ्गबलानुगःशोकोपहतया बुद्ध्या चिन्तयानः पराभवम्

svapuraṃ prayayau rājā caturaṅgabalānugaḥśokopahatayā buddhyā cintayānaḥ parābhavam

विमुच्य पथि यानानि देशे सुयवसोदकेसंनिविष्टः शुभे रम्ये भूमिभागे यथेप्सितम्हस्त्यश्वरथपादातं यथास्थानं न्यवेशयत्

vimucya pathi yānāni deśe suyavasodakesaṃniviṣṭaḥ śubhe ramye bhūmibhāge yathepsitamhastyaśvarathapādātaṃ yathāsthānaṃ nyaveśayat

अथोपविष्टं राजानं पर्यङ्के ज्वलनप्रभेउपप्लुतं यथा सोमं राहुणा रात्रिसंक्षयेउपगम्याब्रवीत्कर्णो दुर्योधनमिदं तदा

athopaviṣṭaṃ rājānaṃ paryaṅke jvalanaprabheupaplutaṃ yathā somaṃ rāhuṇā rātrisaṃkṣayeupagamyābravītkarṇo duryodhanamidaṃ tadā

दिष्ट्या जीवसि गान्धारे दिष्ट्या नः संगमः पुनःदिष्ट्या त्वया जिताश्चैव गन्धर्वाः कामरूपिणः

diṣṭyā jīvasi gāndhāre diṣṭyā naḥ saṃgamaḥ punaḥdiṣṭyā tvayā jitāścaiva gandharvāḥ kāmarūpiṇaḥ

दिष्ट्या समग्रान्पश्यामि भ्रातॄंस्ते कुरुनन्दनविजिगीषून्रणान्मुक्तान्निर्जितारीन्महारथान्

diṣṭyā samagrānpaśyāmi bhrātṝṃste kurunandanavijigīṣūnraṇānmuktānnirjitārīnmahārathān

अहं त्वभिद्रुतः सर्वैर्गन्धर्वैः पश्यतस्तवनाशक्नुवं स्थापयितुं दीर्यमाणां स्ववाहिनीम्

ahaṃ tvabhidrutaḥ sarvairgandharvaiḥ paśyatastavanāśaknuvaṃ sthāpayituṃ dīryamāṇāṃ svavāhinīm

शरक्षताङ्गश्च भृशं व्यपयातोऽभिपीडितःइदं त्वत्यद्भुतं मन्ये यद्युष्मानिह भारत

śarakṣatāṅgaśca bhṛśaṃ vyapayāto'bhipīḍitaḥidaṃ tvatyadbhutaṃ manye yadyuṣmāniha bhārata

अरिष्टानक्षतांश्चापि सदारधनवाहनान्विमुक्तान्संप्रपश्यामि तस्माद्युद्धादमानुषात्

ariṣṭānakṣatāṃścāpi sadāradhanavāhanānvimuktānsaṃprapaśyāmi tasmādyuddhādamānuṣāt

नैतस्य कर्ता लोकेऽस्मिन्पुमान्विद्येत भारतयत्कृतं ते महाराज सह भ्रातृभिराहवे

naitasya kartā loke'sminpumānvidyeta bhāratayatkṛtaṃ te mahārāja saha bhrātṛbhirāhave

एवमुक्तस्तु कर्णेन राजा दुर्योधनस्तदाउवाचावाक्शिरा राजन्बाष्पगद्गदया गिरा

evamuktastu karṇena rājā duryodhanastadāuvācāvākśirā rājanbāṣpagadgadayā girā