Parva.Adhyaya 3.237

दुर्योधन उवाच · duryodhana uvāca

अजानतस्ते राधेय नाभ्यसूयाम्यहं वचःजानासि त्वं जिताञ्शत्रून्गन्धर्वांस्तेजसा मया

ajānataste rādheya nābhyasūyāmyahaṃ vacaḥjānāsi tvaṃ jitāñśatrūngandharvāṃstejasā mayā

आयोधितास्तु गन्धर्वाः सुचिरं सोदरैर्मममया सह महाबाहो कृतश्चोभयतः क्षयः

āyodhitāstu gandharvāḥ suciraṃ sodarairmamamayā saha mahābāho kṛtaścobhayataḥ kṣayaḥ

मायाधिकास्त्वयुध्यन्त यदा शूरा वियद्गताःतदा नो नसमं युद्धमभवत्सह खेचरैः

māyādhikāstvayudhyanta yadā śūrā viyadgatāḥtadā no nasamaṃ yuddhamabhavatsaha khecaraiḥ

पराजयं च प्राप्ताः स्म रणे बन्धनमेव चसभृत्यामात्यपुत्राश्च सदारधनवाहनाःउच्चैराकाशमार्गेण ह्रियामस्तैः सुदुःखिताः

parājayaṃ ca prāptāḥ sma raṇe bandhanameva casabhṛtyāmātyaputrāśca sadāradhanavāhanāḥuccairākāśamārgeṇa hriyāmastaiḥ suduḥkhitāḥ

अथ नः सैनिकाः केचिदमात्याश्च महारथान्उपगम्याब्रुवन्दीनाः पाण्डवाञ्शरणप्रदान्

atha naḥ sainikāḥ kecidamātyāśca mahārathānupagamyābruvandīnāḥ pāṇḍavāñśaraṇapradān

एष दुर्योधनो राजा धार्तराष्ट्रः सहानुजःसामात्यदारो ह्रियते गन्धर्वैर्दिवमास्थितैः

eṣa duryodhano rājā dhārtarāṣṭraḥ sahānujaḥsāmātyadāro hriyate gandharvairdivamāsthitaiḥ

तं मोक्षयत भद्रं वः सहदारं नराधिपम्परामर्शो मा भविष्यत्कुरुदारेषु सर्वशः

taṃ mokṣayata bhadraṃ vaḥ sahadāraṃ narādhipamparāmarśo mā bhaviṣyatkurudāreṣu sarvaśaḥ

एवमुक्ते तु धर्मात्मा ज्येष्ठः पाण्डुसुतस्तदाप्रसाद्य सोदरान्सर्वानाज्ञापयत मोक्षणे

evamukte tu dharmātmā jyeṣṭhaḥ pāṇḍusutastadāprasādya sodarānsarvānājñāpayata mokṣaṇe

अथागम्य तमुद्देशं पाण्डवाः पुरुषर्षभाःसान्त्वपूर्वमयाचन्त शक्ताः सन्तो महारथाः

athāgamya tamuddeśaṃ pāṇḍavāḥ puruṣarṣabhāḥsāntvapūrvamayācanta śaktāḥ santo mahārathāḥ

यदा चास्मान्न मुमुचुर्गन्धर्वाः सान्त्विता अपिततोऽर्जुनश्च भीमश्च यमजौ च बलोत्कटौमुमुचुः शरवर्षाणि गन्धर्वान्प्रत्यनेकशः

yadā cāsmānna mumucurgandharvāḥ sāntvitā apitato'rjunaśca bhīmaśca yamajau ca balotkaṭaumumucuḥ śaravarṣāṇi gandharvānpratyanekaśaḥ

अथ सर्वे रणं मुक्त्वा प्रयाताः खचरा दिवम्अस्मानेवाभिकर्षन्तो दीनान्मुदितमानसाः

atha sarve raṇaṃ muktvā prayātāḥ khacarā divamasmānevābhikarṣanto dīnānmuditamānasāḥ

ततः समन्तात्पश्यामि शरजालेन वेष्टितम्अमानुषाणि चास्त्राणि प्रयुञ्जानं धनंजयम्

tataḥ samantātpaśyāmi śarajālena veṣṭitamamānuṣāṇi cāstrāṇi prayuñjānaṃ dhanaṃjayam

समावृता दिशो दृष्ट्वा पाण्डवेन शितैः शरैःधनंजयसखात्मानं दर्शयामास वै तदा

samāvṛtā diśo dṛṣṭvā pāṇḍavena śitaiḥ śaraiḥdhanaṃjayasakhātmānaṃ darśayāmāsa vai tadā

चित्रसेनः पाण्डवेन समाश्लिष्य परंतपःकुशलं परिपप्रच्छ तैः पृष्टश्चाप्यनामयम्

citrasenaḥ pāṇḍavena samāśliṣya paraṃtapaḥkuśalaṃ paripapraccha taiḥ pṛṣṭaścāpyanāmayam

ते समेत्य तथान्योन्यं संनाहान्विप्रमुच्य चएकीभूतास्ततो वीरा गन्धर्वाः सह पाण्डवैःअपूजयेतामन्योन्यं चित्रसेनधनंजयौ

te sametya tathānyonyaṃ saṃnāhānvipramucya caekībhūtāstato vīrā gandharvāḥ saha pāṇḍavaiḥapūjayetāmanyonyaṃ citrasenadhanaṃjayau