Parva.Adhyaya 5.144

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

ततः सूर्यान्निश्चरितां कर्णः शुश्राव भारतीम्दुरत्ययां प्रणयिनीं पितृवद्भास्करेरिताम्

tataḥ sūryānniścaritāṃ karṇaḥ śuśrāva bhāratīmduratyayāṃ praṇayinīṃ pitṛvadbhāskareritām

सत्यमाह पृथा वाक्यं कर्ण मातृवचः कुरुश्रेयस्ते स्यान्नरव्याघ्र सर्वमाचरतस्तथा

satyamāha pṛthā vākyaṃ karṇa mātṛvacaḥ kuruśreyaste syānnaravyāghra sarvamācaratastathā

एवमुक्तस्य मात्रा च स्वयं पित्रा च भानुनाचचाल नैव कर्णस्य मतिः सत्यधृतेस्तदा

evamuktasya mātrā ca svayaṃ pitrā ca bhānunācacāla naiva karṇasya matiḥ satyadhṛtestadā

कर्ण उवाच · karṇa uvāca

न ते न श्रद्दधे वाक्यं क्षत्रिये भाषितं त्वयाधर्मद्वारं ममैतत्स्यान्नियोगकरणं तव

na te na śraddadhe vākyaṃ kṣatriye bhāṣitaṃ tvayādharmadvāraṃ mamaitatsyānniyogakaraṇaṃ tava

अकरोन्मयि यत्पापं भवती सुमहात्ययम्अवकीर्णोऽस्मि ते तेन तद्यशःकीर्तिनाशनम्

akaronmayi yatpāpaṃ bhavatī sumahātyayamavakīrṇo'smi te tena tadyaśaḥkīrtināśanam

अहं च क्षत्रियो जातो न प्राप्तः क्षत्रसत्क्रियाम्त्वत्कृते किं नु पापीयः शत्रुः कुर्यान्ममाहितम्

ahaṃ ca kṣatriyo jāto na prāptaḥ kṣatrasatkriyāmtvatkṛte kiṃ nu pāpīyaḥ śatruḥ kuryānmamāhitam

क्रियाकाले त्वनुक्रोशमकृत्वा त्वमिमं ममहीनसंस्कारसमयमद्य मां समचूचुदः

kriyākāle tvanukrośamakṛtvā tvamimaṃ mamahīnasaṃskārasamayamadya māṃ samacūcudaḥ

न वै मम हितं पूर्वं मातृवच्चेष्टितं त्वयासा मां संबोधयस्यद्य केवलात्महितैषिणी

na vai mama hitaṃ pūrvaṃ mātṛvacceṣṭitaṃ tvayāsā māṃ saṃbodhayasyadya kevalātmahitaiṣiṇī

कृष्णेन सहितात्को वै न व्यथेत धनंजयात्कोऽद्य भीतं न मां विद्यात्पार्थानां समितिं गतम्

kṛṣṇena sahitātko vai na vyatheta dhanaṃjayātko'dya bhītaṃ na māṃ vidyātpārthānāṃ samitiṃ gatam

अभ्राता विदितः पूर्वं युद्धकाले प्रकाशितःपाण्डवान्यदि गच्छामि किं मां क्षत्रं वदिष्यति

abhrātā viditaḥ pūrvaṃ yuddhakāle prakāśitaḥpāṇḍavānyadi gacchāmi kiṃ māṃ kṣatraṃ vadiṣyati

सर्वकामैः संविभक्तः पूजितश्च सदा भृशम्अहं वै धार्तराष्ट्राणां कुर्यां तदफलं कथम्

sarvakāmaiḥ saṃvibhaktaḥ pūjitaśca sadā bhṛśamahaṃ vai dhārtarāṣṭrāṇāṃ kuryāṃ tadaphalaṃ katham

उपनह्य परैर्वैरं ये मां नित्यमुपासतेनमस्कुर्वन्ति च सदा वसवो वासवं यथा

upanahya parairvairaṃ ye māṃ nityamupāsatenamaskurvanti ca sadā vasavo vāsavaṃ yathā

मम प्राणेन ये शत्रूञ्शक्ताः प्रतिसमासितुम्मन्यन्तेऽद्य कथं तेषामहं भिन्द्यां मनोरथम्

mama prāṇena ye śatrūñśaktāḥ pratisamāsitummanyante'dya kathaṃ teṣāmahaṃ bhindyāṃ manoratham

मया प्लवेन संग्रामं तितीर्षन्ति दुरत्ययम्अपारे पारकामा ये त्यजेयं तानहं कथम्

mayā plavena saṃgrāmaṃ titīrṣanti duratyayamapāre pārakāmā ye tyajeyaṃ tānahaṃ katham

अयं हि कालः संप्राप्तो धार्तराष्ट्रोपजीविनाम्निर्वेष्टव्यं मया तत्र प्राणानपरिरक्षता

ayaṃ hi kālaḥ saṃprāpto dhārtarāṣṭropajīvināmnirveṣṭavyaṃ mayā tatra prāṇānaparirakṣatā

कृतार्थाः सुभृता ये हि कृत्यकाल उपस्थितेअनवेक्ष्य कृतं पापा विकुर्वन्त्यनवस्थिताः

kṛtārthāḥ subhṛtā ye hi kṛtyakāla upasthiteanavekṣya kṛtaṃ pāpā vikurvantyanavasthitāḥ

राजकिल्बिषिणां तेषां भर्तृपिण्डापहारिणाम्नैवायं न परो लोको विद्यते पापकर्मणाम्

rājakilbiṣiṇāṃ teṣāṃ bhartṛpiṇḍāpahāriṇāmnaivāyaṃ na paro loko vidyate pāpakarmaṇām

धृतराष्ट्रस्य पुत्राणामर्थे योत्स्यामि ते सुतैःबलं च शक्तिं चास्थाय न वै त्वय्यनृतं वदे

dhṛtarāṣṭrasya putrāṇāmarthe yotsyāmi te sutaiḥbalaṃ ca śaktiṃ cāsthāya na vai tvayyanṛtaṃ vade

आनृशंस्यमथो वृत्तं रक्षन्सत्पुरुषोचितम्अतोऽर्थकरमप्येतन्न करोम्यद्य ते वचः

ānṛśaṃsyamatho vṛttaṃ rakṣansatpuruṣocitamato'rthakaramapyetanna karomyadya te vacaḥ

न तु तेऽयं समारम्भो मयि मोघो भविष्यतिवध्यान्विषह्यान्संग्रामे न हनिष्यामि ते सुतान्युधिष्ठिरं च भीमं च यमौ चैवार्जुनादृते

na tu te'yaṃ samārambho mayi mogho bhaviṣyativadhyānviṣahyānsaṃgrāme na haniṣyāmi te sutānyudhiṣṭhiraṃ ca bhīmaṃ ca yamau caivārjunādṛte

अर्जुनेन समं युद्धं मम यौधिष्ठिरे बलेअर्जुनं हि निहत्याजौ संप्राप्तं स्यात्फलं मयायशसा चापि युज्येयं निहतः सव्यसाचिना

arjunena samaṃ yuddhaṃ mama yaudhiṣṭhire balearjunaṃ hi nihatyājau saṃprāptaṃ syātphalaṃ mayāyaśasā cāpi yujyeyaṃ nihataḥ savyasācinā

न ते जातु नशिष्यन्ति पुत्राः पञ्च यशस्विनिनिरर्जुनाः सकर्णा वा सार्जुना वा हते मयि

na te jātu naśiṣyanti putrāḥ pañca yaśasvininirarjunāḥ sakarṇā vā sārjunā vā hate mayi

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

इति कर्णवचः श्रुत्वा कुन्ती दुःखात्प्रवेपतीउवाच पुत्रमाश्लिष्य कर्णं धैर्यादकम्पितम्

iti karṇavacaḥ śrutvā kuntī duḥkhātpravepatīuvāca putramāśliṣya karṇaṃ dhairyādakampitam

एवं वै भाव्यमेतेन क्षयं यास्यन्ति कौरवाःयथा त्वं भाषसे कर्ण दैवं तु बलवत्तरम्

evaṃ vai bhāvyametena kṣayaṃ yāsyanti kauravāḥyathā tvaṃ bhāṣase karṇa daivaṃ tu balavattaram

त्वया चतुर्णां भ्रातॄणामभयं शत्रुकर्शनदत्तं तत्प्रतिजानीहि संगरप्रतिमोचनम्

tvayā caturṇāṃ bhrātṝṇāmabhayaṃ śatrukarśanadattaṃ tatpratijānīhi saṃgarapratimocanam

अनामयं स्वस्ति चेति पृथाथो कर्णमब्रवीत्तां कर्णोऽभ्यवदत्प्रीतस्ततस्तौ जग्मतुः पृथक्

anāmayaṃ svasti ceti pṛthātho karṇamabravīttāṃ karṇo'bhyavadatprītastatastau jagmatuḥ pṛthak