Mahabharata, opened as a book

कुन्त्युवाचन विषादस्त्वया कार्यो भयादस्मात्कथंचनउपायः परिदृष्टोऽत्र तस्मान्मोक्षाय रक्षसः ॥१॥

एकस्तव सुतो बालः कन्या चैका तपस्विनीन ते तयोस्तथा पत्न्या गमनं तत्र रोचये ॥२॥

मम पञ्च सुता ब्रह्मंस्तेषामेको गमिष्यतित्वदर्थं बलिमादाय तस्य पापस्य रक्षसः ॥३॥

ब्राह्मण उवाच

नाहमेतत्करिष्यामि जीवितार्थी कथंचनब्राह्मणस्यातिथेश्चैव स्वार्थे प्राणैर्वियोजनम् ॥४॥

न त्वेतदकुलीनासु नाधर्मिष्ठासु विद्यतेयद्ब्राह्मणार्थे विसृजेदात्मानमपि चात्मजम् ॥५॥

आत्मनस्तु मया श्रेयो बोद्धव्यमिति रोचयेब्रह्मवध्यात्मवध्या वा श्रेय आत्मवधो मम ॥६॥

ब्रह्मवध्या परं पापं निष्कृतिर्नात्र विद्यतेअबुद्धिपूर्वं कृत्वापि श्रेय आत्मवधो मम ॥७॥

न त्वहं वधमाकाङ्क्षे स्वयमेवात्मनः शुभेपरैः कृते वधे पापं न किंचिन्मयि विद्यते ॥८॥

अभिसंधिकृते तस्मिन्ब्राह्मणस्य वधे मयानिष्कृतिं न प्रपश्यामि नृशंसं क्षुद्रमेव च ॥९॥

आगतस्य गृहे त्यागस्तथैव शरणार्थिनःयाचमानस्य च वधो नृशंसं परमं मतम् ॥१०॥

कुर्यान्न निन्दितं कर्म न नृशंसं कदाचनइति पूर्वे महात्मान आपद्धर्मविदो विदुः ॥११॥

श्रेयांस्तु सहदारस्य विनाशोऽद्य मम स्वयम्ब्राह्मणस्य वधं नाहमनुमंस्ये कथंचन ॥१२॥

कुन्त्युवाचममाप्येषा मतिर्ब्रह्मन्विप्रा रक्ष्या इति स्थिरान चाप्यनिष्टः पुत्रो मे यदि पुत्रशतं भवेत् ॥१३॥

न चासौ राक्षसः शक्तो मम पुत्रविनाशनेवीर्यवान्मन्त्रसिद्धश्च तेजस्वी च सुतो मम ॥१४॥

राक्षसाय च तत्सर्वं प्रापयिष्यति भोजनम्मोक्षयिष्यति चात्मानमिति मे निश्चिता मतिः ॥१५॥

समागताश्च वीरेण दृष्टपूर्वाश्च राक्षसाःबलवन्तो महाकाया निहताश्चाप्यनेकशः ॥१६॥

न त्विदं केषुचिद्ब्रह्मन्व्याहर्तव्यं कथंचनविद्यार्थिनो हि मे पुत्रान्विप्रकुर्युः कुतूहलात् ॥१७॥

गुरुणा चाननुज्ञातो ग्राहयेद्यं सुतो ममन स कुर्यात्तया कार्यं विद्ययेति सतां मतम् ॥१८॥

वैशंपायन उवाच

एवमुक्तस्तु पृथया स विप्रो भार्यया सहहृष्टः संपूजयामास तद्वाक्यममृतोपमम् ॥१९॥

ततः कुन्ती च विप्रश्च सहितावनिलात्मजम्तमब्रूतां कुरुष्वेति स तथेत्यब्रवीच्च तौ ॥२०॥