महाभारत, पुस्तक रूप में

वैशंपायन उवाच

सोऽपरान्तेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि चसर्वाण्येवानुपूर्व्येण जगामामितविक्रमः ॥१॥

समुद्रे पश्चिमे यानि तीर्थान्यायतनानि चतानि सर्वाणि गत्वा स प्रभासमुपजग्मिवान् ॥२॥

प्रभासदेशं संप्राप्तं बीभत्सुमपराजितम्तीर्थान्यनुचरन्तं च शुश्राव मधुसूदनः ॥३॥

ततोऽभ्यगच्छत्कौन्तेयमज्ञातो नाम माधवःददृशाते तदान्योन्यं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ॥४॥

तावन्योन्यं समाश्लिष्य पृष्ट्वा च कुशलं वनेआस्तां प्रियसखायौ तौ नरनारायणावृषी ॥५॥

ततोऽर्जुनं वासुदेवस्तां चर्यां पर्यपृच्छतकिमर्थं पाण्डवेमानि तीर्थान्यनुचरस्युत ॥६॥

ततोऽर्जुनो यथावृत्तं सर्वमाख्यातवांस्तदाश्रुत्वोवाच च वार्ष्णेय एवमेतदिति प्रभुः ॥७॥

तौ विहृत्य यथाकामं प्रभासे कृष्णपाण्डवौमहीधरं रैवतकं वासायैवाभिजग्मतुः ॥८॥

पूर्वमेव तु कृष्णस्य वचनात्तं महीधरम्पुरुषाः समलंचक्रुरुपजह्रुश्च भोजनम् ॥९॥

प्रतिगृह्यार्जुनः सर्वमुपभुज्य च पाण्डवःसहैव वासुदेवेन दृष्टवान्नटनर्तकान् ॥१०॥

अभ्यनुज्ञाप्य तान्सर्वानर्चयित्वा च पाण्डवःसत्कृतं शयनं दिव्यमभ्यगच्छन्महाद्युतिः ॥११॥

तीर्थानां दर्शनं चैव पर्वतानां च भारतआपगानां वनानां च कथयामास सात्वते ॥१२॥

स कथाः कथयन्नेव निद्रया जनमेजयकौन्तेयोऽपहृतस्तस्मिञ्शयने स्वर्गसंमिते ॥१३॥

मधुरेण स गीतेन वीणाशब्देन चानघप्रबोध्यमानो बुबुधे स्तुतिभिर्मङ्गलैस्तथा ॥१४॥

स कृत्वावश्यकार्याणि वार्ष्णेयेनाभिनन्दितःरथेन काञ्चनाङ्गेन द्वारकामभिजग्मिवान् ॥१५॥

अलंकृता द्वारका तु बभूव जनमेजयकुन्तीसुतस्य पूजार्थमपि निष्कुटकेष्वपि ॥१६॥

दिदृक्षवश्च कौन्तेयं द्वारकावासिनो जनाःनरेन्द्रमार्गमाजग्मुस्तूर्णं शतसहस्रशः ॥१७॥

अवलोकेषु नारीणां सहस्राणि शतानि चभोजवृष्ण्यन्धकानां च समवायो महानभूत् ॥१८॥

स तथा सत्कृतः सर्वैर्भोजवृष्ण्यन्धकात्मजैःअभिवाद्याभिवाद्यांश्च सर्वैश्च प्रतिनन्दितः ॥१९॥

कुमारैः सर्वशो वीरः सत्कारेणाभिवादितःसमानवयसः सर्वानाश्लिष्य स पुनः पुनः ॥२०॥

कृष्णस्य भवने रम्ये रत्नभोज्यसमावृतेउवास सह कृष्णेन बहुलास्तत्र शर्वरीः ॥२१॥