Mahabharata, opened as a book

सूत उवाच

तं तथा मन्त्रिणो दृष्ट्वा भोगेन परिवेष्टितम्विवर्णवदनाः सर्वे रुरुदुर्भृशदुःखिताः ॥१॥

तं तु नादं ततः श्रुत्वा मन्त्रिणस्ते प्रदुद्रुवुःअपश्यंश्चैव ते यान्तमाकाशे नागमद्भुतम् ॥२॥

सीमन्तमिव कुर्वाणं नभसः पद्मवर्चसम्तक्षकं पन्नगश्रेष्ठं भृशं शोकपरायणाः ॥३॥

ततस्तु ते तद्गृहमग्निना वृतं; प्रदीप्यमानं विषजेन भोगिनःभयात्परित्यज्य दिशः प्रपेदिरे; पपात तच्चाशनिताडितं यथा ॥४॥

ततो नृपे तक्षकतेजसा हते; प्रयुज्य सर्वाः परलोकसत्क्रियाःशुचिर्द्विजो राजपुरोहितस्तदा; तथैव ते तस्य नृपस्य मन्त्रिणः ॥५॥

नृपं शिशुं तस्य सुतं प्रचक्रिरे; समेत्य सर्वे पुरवासिनो जनाःनृपं यमाहुस्तममित्रघातिनं; कुरुप्रवीरं जनमेजयं जनाः ॥६॥

स बाल एवार्यमतिर्नृपोत्तमः; सहैव तैर्मन्त्रिपुरोहितैस्तदाशशास राज्यं कुरुपुंगवाग्रजो; यथास्य वीरः प्रपितामहस्तथा ॥७॥

ततस्तु राजानममित्रतापनं; समीक्ष्य ते तस्य नृपस्य मन्त्रिणःसुवर्णवर्माणमुपेत्य काशिपं; वपुष्टमार्थं वरयां प्रचक्रमुः ॥८॥

ततः स राजा प्रददौ वपुष्टमां; कुरुप्रवीराय परीक्ष्य धर्मतःस चापि तां प्राप्य मुदा युतोऽभव;न्न चान्यनारीषु मनो दधे क्वचित् ॥९॥

सरःसु फुल्लेषु वनेषु चैव ह; प्रसन्नचेता विजहार वीर्यवान्तथा स राजन्यवरो विजह्रिवा;न्यथोर्वशीं प्राप्य पुरा पुरूरवाः ॥१०॥

वपुष्टमा चापि वरं पतिं तदा; प्रतीतरूपं समवाप्य भूमिपम्भावेन रामा रमयां बभूव वै; विहारकालेष्ववरोधसुन्दरी ॥११॥