Mahabharata, opened as a book

सूत उवाच

वासुकिस्त्वब्रवीद्वाक्यं जरत्कारुमृषिं तदासनामा तव कन्येयं स्वसा मे तपसान्विता ॥१॥

भरिष्यामि च ते भार्यां प्रतीच्छेमां द्विजोत्तमरक्षणं च करिष्येऽस्याः सर्वशक्त्या तपोधन ॥२॥

प्रतिश्रुते तु नागेन भरिष्ये भगिनीमितिजरत्कारुस्तदा वेश्म भुजगस्य जगाम ह ॥३॥

तत्र मन्त्रविदां श्रेष्ठस्तपोवृद्धो महाव्रतःजग्राह पाणिं धर्मात्मा विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥४॥

ततो वासगृहं शुभ्रं पन्नगेन्द्रस्य संमतम्जगाम भार्यामादाय स्तूयमानो महर्षिभिः ॥५॥

शयनं तत्र वै कॢप्तं स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम्तत्र भार्यासहायः स जरत्कारुरुवास ह ॥६॥

स तत्र समयं चक्रे भार्यया सह सत्तमःविप्रियं मे न कर्तव्यं न च वाच्यं कदाचन ॥७॥

त्यजेयमप्रिये हि त्वां कृते वासं च ते गृहेएतद्गृहाण वचनं मया यत्समुदीरितम् ॥८॥

ततः परमसंविग्ना स्वसा नागपतेस्तु साअतिदुःखान्विता वाचं तमुवाचैवमस्त्विति ॥९॥

तथैव सा च भर्तारं दुःखशीलमुपाचरत्उपायैः श्वेतकाकीयैः प्रियकामा यशस्विनी ॥१०॥

ऋतुकाले ततः स्नाता कदाचिद्वासुकेः स्वसाभर्तारं तं यथान्यायमुपतस्थे महामुनिम् ॥११॥

तत्र तस्याः समभवद्गर्भो ज्वलनसंनिभःअतीव तपसा युक्तो वैश्वानरसमद्युतिःशुक्लपक्षे यथा सोमो व्यवर्धत तथैव सः ॥१२॥

ततः कतिपयाहस्य जरत्कारुर्महातपाःउत्सङ्गेऽस्याः शिरः कृत्वा सुष्वाप परिखिन्नवत् ॥१३॥

तस्मिंश्च सुप्ते विप्रेन्द्रे सवितास्तमियाद्गिरिम्अह्नः परिक्षये ब्रह्मंस्ततः साचिन्तयत्तदावासुकेर्भगिनी भीता धर्मलोपान्मनस्विनी ॥१४॥

किं नु मे सुकृतं भूयाद्भर्तुरुत्थापनं न वादुःखशीलो हि धर्मात्मा कथं नास्यापराध्नुयाम् ॥१५॥

कोपो वा धर्मशीलस्य धर्मलोपोऽथ वा पुनःधर्मलोपो गरीयान्वै स्यादत्रेत्यकरोन्मनः ॥१६॥

उत्थापयिष्ये यद्येनं ध्रुवं कोपं करिष्यतिधर्मलोपो भवेदस्य संध्यातिक्रमणे ध्रुवम् ॥१७॥

इति निश्चित्य मनसा जरत्कारुर्भुजंगमातमृषिं दीप्ततपसं शयानमनलोपमम्उवाचेदं वचः श्लक्ष्णं ततो मधुरभाषिणी ॥१८॥

उत्तिष्ठ त्वं महाभाग सूर्योऽस्तमुपगच्छतिसंध्यामुपास्स्व भगवन्नपः स्पृष्ट्वा यतव्रतः ॥१९॥

प्रादुष्कृताग्निहोत्रोऽयं मुहूर्तो रम्यदारुणःसंध्या प्रवर्तते चेयं पश्चिमायां दिशि प्रभो ॥२०॥

एवमुक्तः स भगवाञ्जरत्कारुर्महातपाःभार्यां प्रस्फुरमाणोष्ठ इदं वचनमब्रवीत् ॥२१॥

अवमानः प्रयुक्तोऽयं त्वया मम भुजंगमेसमीपे ते न वत्स्यामि गमिष्यामि यथागतम् ॥२२॥

न हि तेजोऽस्ति वामोरु मयि सुप्ते विभावसोःअस्तं गन्तुं यथाकालमिति मे हृदि वर्तते ॥२३॥

न चाप्यवमतस्येह वस्तुं रोचेत कस्यचित्किं पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा ॥२४॥

एवमुक्ता जरत्कारुर्भर्त्रा हृदयकम्पनम्अब्रवीद्भगिनी तत्र वासुकेः संनिवेशने ॥२५॥

नावमानात्कृतवती तवाहं प्रतिबोधनम्धर्मलोपो न ते विप्र स्यादित्येतत्कृतं मया ॥२६॥

उवाच भार्यामित्युक्तो जरत्कारुर्महातपाःऋषिः कोपसमाविष्टस्त्यक्तुकामो भुजंगमाम् ॥२७॥

न मे वागनृतं प्राह गमिष्येऽहं भुजंगमेसमयो ह्येष मे पूर्वं त्वया सह मिथः कृतः ॥२८॥

सुखमस्म्युषितो भद्रे ब्रूयास्त्वं भ्रातरं शुभेइतो मयि गते भीरु गतः स भगवानितित्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥२९॥

इत्युक्ता सानवद्याङ्गी प्रत्युवाच पतिं तदाजरत्कारुं जरत्कारुश्चिन्ताशोकपरायणा ॥३०॥

बाष्पगद्गदया वाचा मुखेन परिशुष्यताकृताञ्जलिर्वरारोहा पर्यश्रुनयना ततःधैर्यमालम्ब्य वामोरूर्हृदयेन प्रवेपता ॥३१॥

न मामर्हसि धर्मज्ञ परित्यक्तुमनागसम्धर्मे स्थितां स्थितो धर्मे सदा प्रियहिते रताम् ॥३२॥

प्रदाने कारणं यच्च मम तुभ्यं द्विजोत्तमतदलब्धवतीं मन्दां किं मां वक्ष्यति वासुकिः ॥३३॥

मातृशापाभिभूतानां ज्ञातीनां मम सत्तमअपत्यमीप्षितं त्वत्तस्तच्च तावन्न दृश्यते ॥३४॥

त्वत्तो ह्यपत्यलाभेन ज्ञातीनां मे शिवं भवेत्संप्रयोगो भवेन्नायं मम मोघस्त्वया द्विज ॥३५॥

ज्ञातीनां हितमिच्छन्ती भगवंस्त्वां प्रसादयेइममव्यक्तरूपं मे गर्भमाधाय सत्तमकथं त्यक्त्वा महात्मा सन्गन्तुमिच्छस्यनागसम् ॥३६॥

एवमुक्तस्तु स मुनिर्भार्यां वचनमब्रवीत्यद्युक्तमनुरूपं च जरत्कारुस्तपोधनः ॥३७॥

अस्त्येष गर्भः सुभगे तव वैश्वानरोपमःऋषिः परमधर्मात्मा वेदवेदाङ्गपारगः ॥३८॥

एवमुक्त्वा स धर्मात्मा जरत्कारुर्महानृषिःउग्राय तपसे भूयो जगाम कृतनिश्चयः ॥३९॥