Mahabharata, opened as a book

वैशंपायन उवाच

एतावदुक्त्वा देवर्षिर्विरराम स नारदःयुधिष्ठिरस्तु राजर्षिर्दध्यौ शोकपरिप्लुतः ॥१॥

तं दीनमनसं वीरमधोवदनमातुरम्निःश्वसन्तं यथा नागं पर्यश्रुनयनं तथा ॥२॥

कुन्ती शोकपरीताङ्गी दुःखोपहतचेतनाअब्रवीन्मधुराभाषा काले वचनमर्थवत् ॥३॥

युधिष्ठिर महाबाहो नैनं शोचितुमर्हसिजहि शोकं महाप्राज्ञ शृणु चेदं वचो मम ॥४॥

यतितः स मया पूर्वं भ्रात्र्यं ज्ञापयितुं तवभास्करेण च देवेन पित्रा धर्मभृतां वर ॥५॥

यद्वाच्यं हितकामेन सुहृदा भूतिमिच्छतातथा दिवाकरेणोक्तः स्वप्नान्ते मम चाग्रतः ॥६॥

न चैनमशकद्भानुरहं वा स्नेहकारणैःपुरा प्रत्यनुनेतुं वा नेतुं वाप्येकतां त्वया ॥७॥

ततः कालपरीतः स वैरस्योद्धुक्षणे रतःप्रतीपकारी युष्माकमिति चोपेक्षितो मया ॥८॥

इत्युक्तो धर्मराजस्तु मात्रा बाष्पाकुलेक्षणःउवाच वाक्यं धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ॥९॥

भवत्या गूढमन्त्रत्वात्पीडितोऽस्मीत्युवाच ताम्शशाप च महातेजाः सर्वलोकेषु च स्त्रियःन गुह्यं धारयिष्यन्तीत्यतिदुःखसमन्वितः ॥१०॥

स राजा पुत्रपौत्राणां संबन्धिसुहृदां तथास्मरन्नुद्विग्नहृदयो बभूवास्वस्थचेतनः ॥११॥

ततः शोकपरीतात्मा सधूम इव पावकःनिर्वेदमकरोद्धीमान्राजा संतापपीडितः ॥१२॥