Mahabharata, opened as a book

युधिष्ठिर उवाच

शमो बहुविधाकारः सूक्ष्म उक्तः पितामहन च मे हृदये शान्तिरस्ति कृत्वेदमीदृशम् ॥१॥

अस्मिन्नर्थे बहुविधा शान्तिरुक्ता त्वयानघस्वकृते का नु शान्तिः स्याच्छमाद्बहुविधादपि ॥२॥

शराचितशरीरं हि तीव्रव्रणमुदीक्ष्य चशमं नोपलभे वीर दुष्कृतान्येव चिन्तयन् ॥३॥

रुधिरेणावसिक्ताङ्गं प्रस्रवन्तं यथाचलम्त्वां दृष्ट्वा पुरुषव्याघ्र सीदे वर्षास्विवाम्बुजम् ॥४॥

अतः कष्टतरं किं नु मत्कृते यत्पितामहःइमामवस्थां गमितः प्रत्यमित्रै रणाजिरेतथैवान्ये नृपतयः सहपुत्राः सबान्धवाः ॥५॥

वयं हि धार्तराष्ट्राश्च कालमन्युवशानुगाःकृत्वेदं निन्दितं कर्म प्राप्स्यामः कां गतिं नृप ॥६॥

अहं तव ह्यन्तकरः सुहृद्वधकरस्तथान शान्तिमधिगच्छामि पश्यंस्त्वां दुःखितं क्षितौ ॥७॥

भीष्म उवाच

परतन्त्रं कथं हेतुमात्मानमनुपश्यसिकर्मण्यस्मिन्महाभाग सूक्ष्मं ह्येतदतीन्द्रियम् ॥८॥

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम्संवादं मृत्युगौतम्योः काललुब्धकपन्नगैः ॥९॥

गौतमी नाम कौन्तेय स्थविरा शमसंयुतासर्पेण दष्टं स्वं पुत्रमपश्यद्गतचेतनम् ॥१०॥

अथ तं स्नायुपाशेन बद्ध्वा सर्पममर्षितःलुब्धकोऽर्जुनको नाम गौतम्याः समुपानयत् ॥११॥

तां चाब्रवीदयं ते स पुत्रहा पन्नगाधमःब्रूहि क्षिप्रं महाभागे वध्यतां केन हेतुना ॥१२॥

अग्नौ प्रक्षिप्यतामेष च्छिद्यतां खण्डशोऽपि वान ह्ययं बालहा पापश्चिरं जीवितुमर्हति ॥१३॥

गौतम्युवाचविसृजैनमबुद्धिस्त्वं न वध्योऽर्जुनक त्वयाको ह्यात्मानं गुरुं कुर्यात्प्राप्तव्ये सति चिन्तयन् ॥१४॥

प्लवन्ते धर्मलघवो लोकेऽम्भसि यथा प्लवाःमज्जन्ति पापगुरवः शस्त्रं स्कन्नमिवोदके ॥१५॥

न चामृत्युर्भविता वै हतेऽस्मि;न्को वात्ययः स्यादहतेऽस्मिञ्जनस्यअस्योत्सर्गे प्राणयुक्तस्य जन्तो;र्मृत्योर्लोकं को नु गच्छेदनन्तम् ॥१६॥

लुब्धक उवाच

जानाम्येवं नेह गुणागुणज्ञाः; सर्वे नियुक्ता गुरवो वै भवन्तिस्वस्थस्यैते तूपदेशा भवन्ति; तस्मात्क्षुद्रं सर्पमेनं हनिष्ये ॥१७॥

समीप्सन्तः कालयोगं त्यजन्ति; सद्यः शुचं त्वर्थविदस्त्यजन्तिश्रेयः क्षयः शोचतां नित्यशो हि; तस्मात्त्याज्यं जहि शोकं हतेऽस्मिन् ॥१८॥

गौतम्युवाचन चैवार्तिर्विद्यतेऽस्मद्विधानां; धर्मारामः सततं सज्जनो हिनित्यायस्तो बालजनो न चास्ति; धर्मो ह्येष प्रभवाम्यस्य नाहम् ॥१९॥

न ब्राह्मणानां कोपोऽस्ति कुतः कोपाच्च यातनामार्दवात्क्षम्यतां साधो मुच्यतामेष पन्नगः ॥२०॥

लुब्धक उवाच

हत्वा लाभः श्रेय एवाव्ययं स्या;त्सद्यो लाभो बलवद्भिः प्रशस्तःकालाल्लाभो यस्तु सद्यो भवेत; हते श्रेयः कुत्सिते त्वीदृशे स्यात् ॥२१॥

गौतम्युवाचकार्थप्राप्तिर्गृह्य शत्रुं निहत्य; का वा शान्तिः प्राप्य शत्रुं नमुक्त्वाकस्मात्सौम्य भुजगे न क्षमेयं; मोक्षं वा किं कारणं नास्य कुर्याम् ॥२२॥

लुब्धक उवाच

अस्मादेकस्माद्बहवो रक्षितव्या; नैको बहुभ्यो गौतमि रक्षितव्यःकृतागसं धर्मविदस्त्यजन्ति; सरीसृपं पापमिमं जहि त्वम् ॥२३॥

गौतम्युवाचनास्मिन्हते पन्नगे पुत्रको मे; संप्राप्स्यते लुब्धक जीवितं वैगुणं चान्यं नास्य वधे प्रपश्ये; तस्मात्सर्पं लुब्धक मुञ्च जीवम् ॥२४॥

लुब्धक उवाच

वृत्रं हत्वा देवराट्श्रेष्ठभाग्वै; यज्ञं हत्वा भागमवाप चैवशूली देवो देववृत्तं कुरु त्वं; क्षिप्रं सर्पं जहि मा भूद्विशङ्का ॥२५॥

भीष्म उवाच

असकृत्प्रोच्यमानापि गौतमी भुजगं प्रतिलुब्धकेन महाभागा पापे नैवाकरोन्मतिम् ॥२६॥

ईषदुच्छ्वसमानस्तु कृच्छ्रात्संस्तभ्य पन्नगःउत्ससर्ज गिरं मन्दां मानुषीं पाशपीडितः ॥२७॥

को न्वर्जुनक दोषोऽत्र विद्यते मम बालिशअस्वतन्त्रं हि मां मृत्युर्विवशं यदचूचुदत् ॥२८॥

तस्यायं वचनाद्दष्टो न कोपेन न काम्ययातस्य तत्किल्बिषं लुब्ध विद्यते यदि किल्बिषम् ॥२९॥

लुब्धक उवाच

यद्यन्यवशगेनेदं कृतं ते पन्नगाशुभम्कारणं वै त्वमप्यत्र तस्मात्त्वमपि किल्बिषी ॥३०॥

मृत्पात्रस्य क्रियायां हि दण्डचक्रादयो यथाकारणत्वे प्रकल्प्यन्ते तथा त्वमपि पन्नग ॥३१॥

किल्बिषी चापि मे वध्यः किल्बिषी चासि पन्नगआत्मानं कारणं ह्यत्र त्वमाख्यासि भुजंगम ॥३२॥

सर्प उवाच

सर्व एते ह्यस्ववशा दण्डचक्रादयो यथातथाहमपि तस्मान्मे नैष हेतुर्मतस्तव ॥३३॥

अथ वा मतमेतत्ते तेऽप्यन्योन्यप्रयोजकाःकार्यकारणसंदेहो भवत्यन्योन्यचोदनात् ॥३४॥

एवं सति न दोषो मे नास्मि वध्यो न किल्बिषीकिल्बिषं समवाये स्यान्मन्यसे यदि किल्बिषम् ॥३५॥

लुब्धक उवाच

कारणं यदि न स्याद्वै न कर्ता स्यास्त्वमप्युतविनाशे कारणं त्वं च तस्माद्वध्योऽसि मे मतः ॥३६॥

असत्यपि कृते कार्ये नेह पन्नग लिप्यतेतस्मान्नात्रैव हेतुः स्याद्वध्यः किं बहु भाषसे ॥३७॥

सर्प उवाच

कार्याभावे क्रिया न स्यात्सत्यसत्यपि कारणेतस्मात्त्वमस्मिन्हेतौ मे वाच्यो हेतुर्विशेषतः ॥३८॥

यद्यहं कारणत्वेन मतो लुब्धक तत्त्वतःअन्यः प्रयोगे स्यादत्र किल्बिषी जन्तुनाशने ॥३९॥

लुब्धक उवाच

वध्यस्त्वं मम दुर्बुद्धे बालघाती नृशंसकृत्भाषसे किं बहु पुनर्वध्यः सन्पन्नगाधम ॥४०॥

सर्प उवाच

यथा हवींषि जुह्वाना मखे वै लुब्धकर्त्विजःन फलं प्राप्नुवन्त्यत्र परलोके तथा ह्यहम् ॥४१॥

भीष्म उवाच

तथा ब्रुवति तस्मिंस्तु पन्नगे मृत्युचोदितेआजगाम ततो मृत्युः पन्नगं चाब्रवीदिदम् ॥४२॥

कालेनाहं प्रणुदितः पन्नग त्वामचूचुदम्विनाशहेतुर्नास्य त्वमहं वा प्राणिनः शिशोः ॥४३॥

यथा वायुर्जलधरान्विकर्षति ततस्ततःतद्वज्जलदवत्सर्प कालस्याहं वशानुगः ॥४४॥

सात्त्विका राजसाश्चैव तामसा ये च केचनभावाः कालात्मकाः सर्वे प्रवर्तन्ते हि जन्तुषु ॥४५॥

जङ्गमाः स्थावराश्चैव दिवि वा यदि वा भुविसर्वे कालात्मकाः सर्प कालात्मकमिदं जगत् ॥४६॥

प्रवृत्तयश्च या लोके तथैव च निवृत्तयःतासां विकृतयो याश्च सर्वं कालात्मकं स्मृतम् ॥४७॥

आदित्यश्चन्द्रमा विष्णुरापो वायुः शतक्रतुःअग्निः खं पृथिवी मित्र ओषध्यो वसवस्तथा ॥४८॥

सरितः सागराश्चैव भावाभावौ च पन्नगसर्वे कालेन सृज्यन्ते ह्रियन्ते च तथा पुनः ॥४९॥

एवं ज्ञात्वा कथं मां त्वं सदोषं सर्प मन्यसेअथ चैवंगते दोषो मयि त्वमपि दोषवान् ॥५०॥

सर्प उवाच

निर्दोषं दोषवन्तं वा न त्वा मृत्यो ब्रवीम्यहम्त्वयाहं चोदित इति ब्रवीम्येतावदेव तु ॥५१॥

यदि काले तु दोषोऽस्ति यदि तत्रापि नेष्यतेदोषो नैव परीक्ष्यो मे न ह्यत्राधिकृता वयम् ॥५२॥

निर्मोक्षस्त्वस्य दोषस्य मया कार्यो यथा तथामृत्यो विदोषः स्यामेव यथा तन्मे प्रयोजनम् ॥५३॥

भीष्म उवाच

सर्पोऽथार्जुनकं प्राह श्रुतं ते मृत्युभाषितम्नानागसं मां पाशेन संतापयितुमर्हसि ॥५४॥

लुब्धक उवाच

मृत्योः श्रुतं मे वचनं तव चैव भुजंगमनैव तावद्विदोषत्वं भवति त्वयि पन्नग ॥५५॥

मृत्युस्त्वं चैव हेतुर्हि जन्तोरस्य विनाशनेउभयं कारणं मन्ये न कारणमकारणम् ॥५६॥

धिङ्मृत्युं च दुरात्मानं क्रूरं दुःखकरं सताम्त्वां चैवाहं वधिष्यामि पापं पापस्य कारणम् ॥५७॥

मृत्युरुवाचविवशौ कालवशगावावां तद्दिष्टकारिणौनावां दोषेण गन्तव्यौ यदि सम्यक्प्रपश्यसि ॥५८॥

लुब्धक उवाच

युवामुभौ कालवशौ यदि वै मृत्युपन्नगौहर्षक्रोधौ कथं स्यातामेतदिच्छामि वेदितुम् ॥५९॥

मृत्युरुवाचयाः काश्चिदिह चेष्टाः स्युः सर्वाः कालप्रचोदिताःपूर्वमेवैतदुक्तं हि मया लुब्धक कालतः ॥६०॥

तस्मादुभौ कालवशावावां तद्दिष्टकारिणौनावां दोषेण गन्तव्यौ त्वया लुब्धक कर्हिचित् ॥६१॥

भीष्म उवाच

अथोपगम्य कालस्तु तस्मिन्धर्मार्थसंशयेअब्रवीत्पन्नगं मृत्युं लुब्धमर्जुनकं च तम् ॥६२॥

काल उवाच

नैवाहं नाप्ययं मृत्युर्नायं लुब्धक पन्नगःकिल्बिषी जन्तुमरणे न वयं हि प्रयोजकाः ॥६३॥

अकरोद्यदयं कर्म तन्नोऽर्जुनक चोदकम्प्रणाशहेतुर्नान्योऽस्य वध्यतेऽयं स्वकर्मणा ॥६४॥

यदनेन कृतं कर्म तेनायं निधनं गतःविनाशहेतुः कर्मास्य सर्वे कर्मवशा वयम् ॥६५॥

कर्मदायादवाँल्लोकः कर्मसंबन्धलक्षणःकर्माणि चोदयन्तीह यथान्योन्यं तथा वयम् ॥६६॥

यथा मृत्पिण्डतः कर्ता कुरुते यद्यदिच्छतिएवमात्मकृतं कर्म मानवः प्रतिपद्यते ॥६७॥

यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ निरन्तरम्तथा कर्म च कर्ता च संबद्धावात्मकर्मभिः ॥६८॥

एवं नाहं न वै मृत्युर्न सर्पो न तथा भवान्न चेयं ब्राह्मणी वृद्धा शिशुरेवात्र कारणम् ॥६९॥

तस्मिंस्तथा ब्रुवाणे तु ब्राह्मणी गौतमी नृपस्वकर्मप्रत्ययाँल्लोकान्मत्वार्जुनकमब्रवीत् ॥७०॥

नैव कालो न भुजगो न मृत्युरिह कारणम्स्वकर्मभिरयं बालः कालेन निधनं गतः ॥७१॥

मया च तत्कृतं कर्म येनायं मे मृतः सुतःयातु कालस्तथा मृत्युर्मुञ्चार्जुनक पन्नगम् ॥७२॥

भीष्म उवाच

ततो यथागतं जग्मुर्मृत्युः कालोऽथ पन्नगःअभूद्विरोषोऽर्जुनको विशोका चैव गौतमी ॥७३॥

एतच्छ्रुत्वा शमं गच्छ मा भूश्चिन्तापरो नृपस्वकर्मप्रत्ययाँल्लोकांस्त्रीन्विद्धि मनुजर्षभ ॥७४॥

न तु त्वया कृतं पार्थ नापि दुर्योधनेन वैकालेन तत्कृतं विद्धि विहता येन पार्थिवाः ॥७५॥

वैशंपायन उवाच

इत्येतद्वचनं श्रुत्वा बभूव विगतज्वरःयुधिष्ठिरो महातेजाः पप्रच्छेदं च धर्मवित् ॥७६॥