Mahabharata, opened as a book

भीष्म उवाच

एतस्मिन्नेव काले तु वसिष्ठमृषिसत्तमम्इक्ष्वाकुवंशजो राजा सौदासो ददतां वरः ॥१॥

सर्वलोकचरं सिद्धं ब्रह्मकोशं सनातनम्पुरोहितमिदं प्रष्टुमभिवाद्योपचक्रमे ॥२॥

सौदास उवाच

त्रैलोक्ये भगवन्किं स्वित्पवित्रं कथ्यतेऽनघयत्कीर्तयन्सदा मर्त्यः प्राप्नुयात्पुण्यमुत्तमम् ॥३॥

भीष्म उवाच

तस्मै प्रोवाच वचनं प्रणताय हितं तदागवामुपनिषद्विद्वान्नमस्कृत्य गवां शुचिः ॥४॥

गावः सुरभिगन्धिन्यस्तथा गुग्गुलुगन्धिकाःगावः प्रतिष्ठा भूतानां गावः स्वस्त्ययनं महत् ॥५॥

गावो भूतं भविष्यच्च गावः पुष्टिः सनातनीगावो लक्ष्म्यास्तथा मूलं गोषु दत्तं न नश्यतिअन्नं हि सततं गावो देवानां परमं हविः ॥६॥

स्वाहाकारवषट्कारौ गोषु नित्यं प्रतिष्ठितौगावो यज्ञस्य हि फलं गोषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ॥७॥

सायं प्रातश्च सततं होमकाले महामतेगावो ददति वै होम्यमृषिभ्यः पुरुषर्षभ ॥८॥

कानिचिद्यानि दुर्गाणि दुष्कृतानि कृतानि चतरन्ति चैव पाप्मानं धेनुं ये ददति प्रभो ॥९॥

एकां च दशगुर्दद्याद्दश दद्याच्च गोशतीशतं सहस्रगुर्दद्यात्सर्वे तुल्यफला हि ते ॥१०॥

अनाहिताग्निः शतगुरयज्वा च सहस्रगुःसमृद्धो यश्च कीनाशो नार्घ्यमर्हन्ति ते त्रयः ॥११॥

कपिलां ये प्रयच्छन्ति सवत्सां कांस्यदोहनाम्सुव्रतां वस्त्रसंवीतामुभौ लोकौ जयन्ति ते ॥१२॥

युवानमिन्द्रियोपेतं शतेन सह यूथपम्गवेन्द्रं ब्राह्मणेन्द्राय भूरिशृङ्गमलंकृतम् ॥१३॥

वृषभं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रियाय परंतपऐश्वर्यं तेऽभिजायन्ते जायमानाः पुनः पुनः ॥१४॥

नाकीर्तयित्वा गाः सुप्यान्नास्मृत्य पुनरुत्पतेत्सायं प्रातर्नमस्येच्च गास्ततः पुष्टिमाप्नुयात् ॥१५॥

गवां मूत्रपुरीषस्य नोद्विजेत कदाचनन चासां मांसमश्नीयाद्गवां व्युष्टिं तथाश्नुते ॥१६॥

गाश्च संकीर्तयेन्नित्यं नावमन्येत गास्तथाअनिष्टं स्वप्नमालक्ष्य गां नरः संप्रकीर्तयेत् ॥१७॥

गोमयेन सदा स्नायाद्गोकरीषे च संविशेत्श्लेष्ममूत्रपुरीषाणि प्रतिघातं च वर्जयेत् ॥१८॥

सार्द्रचर्मणि भुञ्जीत निरीक्षन्वारुणीं दिशम्वाग्यतः सर्पिषा भूमौ गवां व्युष्टिं तथाश्नुते ॥१९॥

घृतेन जुहुयादग्निं घृतेन स्वस्ति वाचयेत्घृतं दद्याद्घृतं प्राशेद्गवां व्युष्टिं तथाश्नुते ॥२०॥

गोमत्या विद्यया धेनुं तिलानामभिमन्त्र्य यःरसरत्नमयीं दद्यान्न स शोचेत्कृताकृते ॥२१॥

गावो मामुपतिष्ठन्तु हेमशृङ्गाः पयोमुचःसुरभ्यः सौरभेयाश्च सरितः सागरं यथा ॥२२॥

गावः पश्यन्तु मां नित्यं गावः पश्याम्यहं तदागावोऽस्माकं वयं तासां यतो गावस्ततो वयम् ॥२३॥

एवं रात्रौ दिवा चैव समेषु विषमेषु चमहाभयेषु च नरः कीर्तयन्मुच्यते भयात् ॥२४॥