Mahabharata, opened as a book

जरासंध उवाच

न स्मरेयं कदा वैरं कृतं युष्माभिरित्युतचिन्तयंश्च न पश्यामि भवतां प्रति वैकृतम् ॥१॥

वैकृते चासति कथं मन्यध्वं मामनागसम्अरिं विब्रूत तद्विप्राः सतां समय एष हि ॥२॥

अथ धर्मोपघाताद्धि मनः समुपतप्यतेयोऽनागसि प्रसृजति क्षत्रियोऽपि न संशयः ॥३॥

अतोऽन्यथाचरँल्लोके धर्मज्ञः सन्महाव्रतःवृजिनां गतिमाप्नोति श्रेयसोऽप्युपहन्ति च ॥४॥

त्रैलोक्ये क्षत्रधर्माद्धि श्रेयांसं साधुचारिणाम्अनागसं प्रजानानाः प्रमादादिव जल्पथ ॥५॥

वासुदेव उवाच

कुलकार्यं महाराज कश्चिदेकः कुलोद्वहःवहते तन्नियोगाद्वै वयमभ्युत्थितास्त्रयः ॥६॥

त्वया चोपहृता राजन्क्षत्रिया लोकवासिनःतदागः क्रूरमुत्पाद्य मन्यसे किं त्वनागसम् ॥७॥

राजा राज्ञः कथं साधून्हिंस्यान्नृपतिसत्तमतद्राज्ञः संनिगृह्य त्वं रुद्रायोपजिहीर्षसि ॥८॥

अस्मांस्तदेनो गच्छेत त्वया बार्हद्रथे कृतम्वयं हि शक्ता धर्मस्य रक्षणे धर्मचारिणः ॥९॥

मनुष्याणां समालम्भो न च दृष्टः कदाचनस कथं मानुषैर्देवं यष्टुमिच्छसि शंकरम् ॥१०॥

सवर्णो हि सवर्णानां पशुसंज्ञां करिष्यतिकोऽन्य एवं यथा हि त्वं जरासंध वृथामतिः ॥११॥

ते त्वां ज्ञातिक्षयकरं वयमार्तानुसारिणःज्ञातिवृद्धिनिमित्तार्थं विनियन्तुमिहागताः ॥१२॥

नास्ति लोके पुमानन्यः क्षत्रियेष्विति चैव यत्मन्यसे स च ते राजन्सुमहान्बुद्धिविप्लवः ॥१३॥

को हि जानन्नभिजनमात्मनः क्षत्रियो नृपनाविशेत्स्वर्गमतुलं रणानन्तरमव्ययम् ॥१४॥

स्वर्गं ह्येव समास्थाय रणयज्ञेषु दीक्षिताःयजन्ते क्षत्रिया लोकांस्तद्विद्धि मगधाधिप ॥१५॥

स्वर्गयोनिर्जयो राजन्स्वर्गयोनिर्महद्यशःस्वर्गयोनिस्तपो युद्धे मार्गः सोऽव्यभिचारवान् ॥१६॥

एष ह्यैन्द्रो वैजयन्तो गुणो नित्यं समाहितःयेनासुरान्पराजित्य जगत्पाति शतक्रतुः ॥१७॥

स्वर्गमास्थाय कस्य स्याद्विग्रहित्वं यथा तवमागधैर्विपुलैः सैन्यैर्बाहुल्यबलदर्पितैः ॥१८॥

मावमंस्थाः परान्राजन्नास्ति वीर्यं नरे नरेसमं तेजस्त्वया चैव केवलं मनुजेश्वर ॥१९॥

यावदेव न संबुद्धं तावदेव भवेत्तवविषह्यमेतदस्माकमतो राजन्ब्रवीमि ते ॥२०॥

जहि त्वं सदृशेष्वेव मानं दर्पं च मागधमा गमः ससुतामात्यः सबलश्च यमक्षयम् ॥२१॥

दम्भोद्भवः कार्तवीर्य उत्तरश्च बृहद्रथःश्रेयसो ह्यवमन्येह विनेशुः सबला नृपाः ॥२२॥

मुमुक्षमाणास्त्वत्तश्च न वयं ब्राह्मणब्रुवाःशौरिरस्मि हृषीकेशो नृवीरौ पाण्डवाविमौ ॥२३॥

त्वामाह्वयामहे राजन्स्थिरो युध्यस्व मागधमुञ्च वा नृपतीन्सर्वान्मा गमस्त्वं यमक्षयम् ॥२४॥

जरासंध उवाच

नाजितान्वै नरपतीनहमादद्मि कांश्चनजितः कः पर्यवस्थाता कोऽत्र यो न मया जितः ॥२५॥

क्षत्रियस्यैतदेवाहुर्धर्म्यं कृष्णोपजीवनम्विक्रम्य वशमानीय कामतो यत्समाचरेत् ॥२६॥

देवतार्थमुपाकृत्य राज्ञः कृष्ण कथं भयात्अहमद्य विमुञ्चेयं क्षात्रं व्रतमनुस्मरन् ॥२७॥

सैन्यं सैन्येन व्यूढेन एक एकेन वा पुनःद्वाभ्यां त्रिभिर्वा योत्स्येऽहं युगपत्पृथगेव वा ॥२८॥

वैशंपायन उवाच

एवमुक्त्वा जरासंधः सहदेवाभिषेचनम्आज्ञापयत्तदा राजा युयुत्सुर्भीमकर्मभिः ॥२९॥

स तु सेनापती राजा सस्मार भरतर्षभकौशिकं चित्रसेनं च तस्मिन्युद्ध उपस्थिते ॥३०॥

ययोस्ते नामनी लोके हंसेति डिभकेति चपूर्वं संकथिते पुम्भिर्नृलोके लोकसत्कृते ॥३१॥

तं तु राजन्विभुः शौरी राजानं बलिनां वरम्स्मृत्वा पुरुषशार्दूल शार्दूलसमविक्रमम् ॥३२॥

सत्यसंधो जरासंधं भुवि भीमपराक्रमम्भागमन्यस्य निर्दिष्टं वध्यं भूमिभृदच्युतः ॥३३॥

नात्मनात्मवतां मुख्य इयेष मधुसूदनःब्रह्मणोऽऽज्ञां पुरस्कृत्य हन्तुं हलधरानुजः ॥३४॥