Mahabharata, opened as a book

संजय उवाच

वाक्शल्यैस्तव पुत्रेण सोऽतिविद्धः पितामहःदुःखेन महताविष्टो नोवाचाप्रियमण्वपि ॥१॥

स ध्यात्वा सुचिरं कालं दुःखरोषसमन्वितःश्वसमानो यथा नागः प्रणुन्नो वै शलाकया ॥२॥

उद्वृत्य चक्षुषी कोपान्निर्दहन्निव भारतसदेवासुरगन्धर्वं लोकं लोकविदां वरःअब्रवीत्तव पुत्रं तु सामपूर्वमिदं वचः ॥३॥

किं नु दुर्योधनैवं मां वाक्शल्यैरुपविध्यसिघटमानं यथाशक्ति कुर्वाणं च तव प्रियम्जुह्वानं समरे प्राणांस्तवैव हितकाम्यया ॥४॥

यदा तु पाण्डवः शूरः खाण्डवेऽग्निमतर्पयत्पराजित्य रणे शक्रं पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥५॥

यदा च त्वां महाबाहो गन्धर्वैर्हृतमोजसाअमोचयत्पाण्डुसुतः पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥६॥

द्रवमाणेषु शूरेषु सोदरेषु तथाभिभोसूतपुत्रे च राधेये पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥७॥

यच्च नः सहितान्सर्वान्विराटनगरे तदाएक एव समुद्यातः पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥८॥

द्रोणं च युधि संरब्धं मां च निर्जित्य संयुगेकर्णं च त्वां च द्रौणिं च कृपं च सुमहारथम्वासांसि स समादत्त पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥९॥

निवातकवचान्युद्धे वासवेनापि दुर्जयान्जितवान्समरे पार्थः पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥१०॥

को हि शक्तो रणे जेतुं पाण्डवं रभसं रणेत्वं तु मोहान्न जानीषे वाच्यावाच्यं सुयोधन ॥११॥

मुमूर्षुर्हि नरः सर्वान्वृक्षान्पश्यति काञ्चनान्तथा त्वमपि गान्धारे विपरीतानि पश्यसि ॥१२॥

स्वयं वैरं महत्कृत्वा पाण्डवैः सहसृञ्जयैःयुध्यस्व तानद्य रणे पश्यामः पुरुषो भव ॥१३॥

अहं तु सोमकान्सर्वान्सपाञ्चालान्समागतान्निहनिष्ये नरव्याघ्र वर्जयित्वा शिखण्डिनम् ॥१४॥

तैर्वाहं निहतः संख्ये गमिष्ये यमसादनम्तान्वा निहत्य संग्रामे प्रीतिं दास्यामि वै तव ॥१५॥

पूर्वं हि स्त्री समुत्पन्ना शिखण्डी राजवेश्मनिवरदानात्पुमाञ्जातः सैषा वै स्त्री शिखण्डिनी ॥१६॥

तामहं न हनिष्यामि प्राणत्यागेऽपि भारतयासौ प्राङ्निर्मिता धात्रा सैषा वै स्त्री शिखण्डिनी ॥१७॥

सुखं स्वपिहि गान्धारे श्वोऽस्मि कर्ता महारणम्यज्जनाः कथयिष्यन्ति यावत्स्थास्यति मेदिनी ॥१८॥

एवमुक्तस्तव सुतो निर्जगाम जनेश्वरअभिवाद्य गुरुं मूर्ध्ना प्रययौ स्वं निवेशनम् ॥१९॥

आगम्य तु ततो राजा विसृज्य च महाजनम्प्रविवेश ततस्तूर्णं क्षयं शत्रुक्षयंकरःप्रविष्टः स निशां तां च गमयामास पार्थिवः ॥२०॥