Parva.Adhyaya 1.10

रुरुरुवाचमम प्राणसमा भार्या दष्टासीद्भुजगेन हतत्र मे समयो घोर आत्मनोरग वै कृतः

rururuvācamama prāṇasamā bhāryā daṣṭāsīdbhujagena hatatra me samayo ghora ātmanoraga vai kṛtaḥ

हन्यां सदैव भुजगं यं यं पश्येयमित्युतततोऽहं त्वां जिघांसामि जीवितेन विमोक्ष्यसे

hanyāṃ sadaiva bhujagaṃ yaṃ yaṃ paśyeyamityutatato'haṃ tvāṃ jighāṃsāmi jīvitena vimokṣyase

डुण्डुभ उवाच · ḍuṇḍubha uvāca

अन्ये ते भुजगा विप्र ये दशन्तीह मानवान्डुण्डुभानहिगन्धेन न त्वं हिंसितुमर्हसि

anye te bhujagā vipra ye daśantīha mānavānḍuṇḍubhānahigandhena na tvaṃ hiṃsitumarhasi

एकानर्थान्पृथगर्थानेकदुःखान्पृथक्सुखान्डुण्डुभान्धर्मविद्भूत्वा न त्वं हिंसितुमर्हसि

ekānarthānpṛthagarthānekaduḥkhānpṛthaksukhānḍuṇḍubhāndharmavidbhūtvā na tvaṃ hiṃsitumarhasi

सूत उवाच · sūta uvāca

इति श्रुत्वा वचस्तस्य भुजगस्य रुरुस्तदानावधीद्भयसंविग्न ऋषिं मत्वाथ डुण्डुभम्

iti śrutvā vacastasya bhujagasya rurustadānāvadhīdbhayasaṃvigna ṛṣiṃ matvātha ḍuṇḍubham

उवाच चैनं भगवान्रुरुः संशमयन्निवकामया भुजग ब्रूहि कोऽसीमां विक्रियां गतः

uvāca cainaṃ bhagavānruruḥ saṃśamayannivakāmayā bhujaga brūhi ko'sīmāṃ vikriyāṃ gataḥ

डुण्डुभ उवाच · ḍuṇḍubha uvāca

अहं पुरा रुरो नाम्ना ऋषिरासं सहस्रपात्सोऽहं शापेन विप्रस्य भुजगत्वमुपागतः

ahaṃ purā ruro nāmnā ṛṣirāsaṃ sahasrapātso'haṃ śāpena viprasya bhujagatvamupāgataḥ

रुरुरुवाचकिमर्थं शप्तवान्क्रुद्धो द्विजस्त्वां भुजगोत्तमकियन्तं चैव कालं ते वपुरेतद्भविष्यति

rururuvācakimarthaṃ śaptavānkruddho dvijastvāṃ bhujagottamakiyantaṃ caiva kālaṃ te vapuretadbhaviṣyati