Parva.Adhyaya 1.103

भीष्म उवाच · bhīṣma uvāca

गुणैः समुदितं सम्यगिदं नः प्रथितं कुलम्अत्यन्यान्पृथिवीपालान्पृथिव्यामधिराज्यभाक्

guṇaiḥ samuditaṃ samyagidaṃ naḥ prathitaṃ kulamatyanyānpṛthivīpālānpṛthivyāmadhirājyabhāk

रक्षितं राजभिः पूर्वैर्धर्मविद्भिर्महात्मभिःनोत्सादमगमच्चेदं कदाचिदिह नः कुलम्

rakṣitaṃ rājabhiḥ pūrvairdharmavidbhirmahātmabhiḥnotsādamagamaccedaṃ kadācidiha naḥ kulam

मया च सत्यवत्या च कृष्णेन च महात्मनासमवस्थापितं भूयो युष्मासु कुलतन्तुषु

mayā ca satyavatyā ca kṛṣṇena ca mahātmanāsamavasthāpitaṃ bhūyo yuṣmāsu kulatantuṣu

वर्धते तदिदं पुत्र कुलं सागरवद्यथातथा मया विधातव्यं त्वया चैव विशेषतः

vardhate tadidaṃ putra kulaṃ sāgaravadyathātathā mayā vidhātavyaṃ tvayā caiva viśeṣataḥ

श्रूयते यादवी कन्या अनुरूपा कुलस्य नःसुबलस्यात्मजा चैव तथा मद्रेश्वरस्य च

śrūyate yādavī kanyā anurūpā kulasya naḥsubalasyātmajā caiva tathā madreśvarasya ca

कुलीना रूपवत्यश्च नाथवत्यश्च सर्वशःउचिताश्चैव संबन्धे तेऽस्माकं क्षत्रियर्षभाः

kulīnā rūpavatyaśca nāthavatyaśca sarvaśaḥucitāścaiva saṃbandhe te'smākaṃ kṣatriyarṣabhāḥ

मन्ये वरयितव्यास्ता इत्यहं धीमतां वरसंतानार्थं कुलस्यास्य यद्वा विदुर मन्यसे

manye varayitavyāstā ityahaṃ dhīmatāṃ varasaṃtānārthaṃ kulasyāsya yadvā vidura manyase

विदुर उवाच · vidura uvāca

भवान्पिता भवान्माता भवान्नः परमो गुरुःतस्मात्स्वयं कुलस्यास्य विचार्य कुरु यद्धितम्

bhavānpitā bhavānmātā bhavānnaḥ paramo guruḥtasmātsvayaṃ kulasyāsya vicārya kuru yaddhitam

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

अथ शुश्राव विप्रेभ्यो गान्धारीं सुबलात्मजाम्आराध्य वरदं देवं भगनेत्रहरं हरम्गान्धारी किल पुत्राणां शतं लेभे वरं शुभा

atha śuśrāva viprebhyo gāndhārīṃ subalātmajāmārādhya varadaṃ devaṃ bhaganetraharaṃ haramgāndhārī kila putrāṇāṃ śataṃ lebhe varaṃ śubhā

इति श्रुत्वा च तत्त्वेन भीष्मः कुरुपितामहःततो गान्धारराजस्य प्रेषयामास भारत

iti śrutvā ca tattvena bhīṣmaḥ kurupitāmahaḥtato gāndhārarājasya preṣayāmāsa bhārata

अचक्षुरिति तत्रासीत्सुबलस्य विचारणाकुलं ख्यातिं च वृत्तं च बुद्ध्या तु प्रसमीक्ष्य सःददौ तां धृतराष्ट्राय गान्धारीं धर्मचारिणीम्

acakṣuriti tatrāsītsubalasya vicāraṇākulaṃ khyātiṃ ca vṛttaṃ ca buddhyā tu prasamīkṣya saḥdadau tāṃ dhṛtarāṣṭrāya gāndhārīṃ dharmacāriṇīm

गान्धारी त्वपि शुश्राव धृतराष्ट्रमचक्षुषम्आत्मानं दित्सितं चास्मै पित्रा मात्रा च भारत

gāndhārī tvapi śuśrāva dhṛtarāṣṭramacakṣuṣamātmānaṃ ditsitaṃ cāsmai pitrā mātrā ca bhārata

ततः सा पट्टमादाय कृत्वा बहुगुणं शुभाबबन्ध नेत्रे स्वे राजन्पतिव्रतपरायणानात्यश्नीयां पतिमहमित्येवं कृतनिश्चया

tataḥ sā paṭṭamādāya kṛtvā bahuguṇaṃ śubhābabandha netre sve rājanpativrataparāyaṇānātyaśnīyāṃ patimahamityevaṃ kṛtaniścayā

ततो गान्धारराजस्य पुत्रः शकुनिरभ्ययात्स्वसारं परया लक्ष्म्या युक्तामादाय कौरवान्

tato gāndhārarājasya putraḥ śakunirabhyayātsvasāraṃ parayā lakṣmyā yuktāmādāya kauravān

दत्त्वा स भगिनीं वीरो यथार्हं च परिच्छदम्पुनरायात्स्वनगरं भीष्मेण प्रतिपूजितः

dattvā sa bhaginīṃ vīro yathārhaṃ ca paricchadampunarāyātsvanagaraṃ bhīṣmeṇa pratipūjitaḥ

गान्धार्यपि वरारोहा शीलाचारविचेष्टितैःतुष्टिं कुरूणां सर्वेषां जनयामास भारत

gāndhāryapi varārohā śīlācāraviceṣṭitaiḥtuṣṭiṃ kurūṇāṃ sarveṣāṃ janayāmāsa bhārata

वृत्तेनाराध्य तान्सर्वान्पतिव्रतपरायणावाचापि पुरुषानन्यान्सुव्रता नान्वकीर्तयत्

vṛttenārādhya tānsarvānpativrataparāyaṇāvācāpi puruṣānanyānsuvratā nānvakīrtayat