Parva.Adhyaya 1.12

रुरुरुवाचकथं हिंसितवान्सर्पान्क्षत्रियो जनमेजयःसर्पा वा हिंसितास्तात किमर्थं द्विजसत्तम

rururuvācakathaṃ hiṃsitavānsarpānkṣatriyo janamejayaḥsarpā vā hiṃsitāstāta kimarthaṃ dvijasattama

किमर्थं मोक्षिताश्चैव पन्नगास्तेन शंस मेआस्तीकेन तदाचक्ष्व श्रोतुमिच्छाम्यशेषतः

kimarthaṃ mokṣitāścaiva pannagāstena śaṃsa meāstīkena tadācakṣva śrotumicchāmyaśeṣataḥ

ऋषिरुवाचश्रोष्यसि त्वं रुरो सर्वमास्तीकचरितं महत्ब्राह्मणानां कथयतामित्युक्त्वान्तरधीयत

ṛṣiruvācaśroṣyasi tvaṃ ruro sarvamāstīkacaritaṃ mahatbrāhmaṇānāṃ kathayatāmityuktvāntaradhīyata

सूत उवाच · sūta uvāca

रुरुश्चापि वनं सर्वं पर्यधावत्समन्ततःतमृषिं द्रष्टुमन्विच्छन्संश्रान्तो न्यपतद्भुवि

ruruścāpi vanaṃ sarvaṃ paryadhāvatsamantataḥtamṛṣiṃ draṣṭumanvicchansaṃśrānto nyapatadbhuvi

लब्धसंज्ञो रुरुश्चायात्तच्चाचख्यौ पितुस्तदापिता चास्य तदाख्यानं पृष्टः सर्वं न्यवेदयत्

labdhasaṃjño ruruścāyāttaccācakhyau pitustadāpitā cāsya tadākhyānaṃ pṛṣṭaḥ sarvaṃ nyavedayat