Parva.Adhyaya 1.135

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

विदुरस्य सुहृत्कश्चित्खनकः कुशलः क्वचित्विविक्ते पाण्डवान्राजन्निदं वचनमब्रवीत्

vidurasya suhṛtkaścitkhanakaḥ kuśalaḥ kvacitvivikte pāṇḍavānrājannidaṃ vacanamabravīt

प्रहितो विदुरेणास्मि खनकः कुशलो भृशम्पाण्डवानां प्रियं कार्यमिति किं करवाणि वः

prahito vidureṇāsmi khanakaḥ kuśalo bhṛśampāṇḍavānāṃ priyaṃ kāryamiti kiṃ karavāṇi vaḥ

प्रच्छन्नं विदुरेणोक्तः श्रेयस्त्वमिह पाण्डवान्प्रतिपादय विश्वासादिति किं करवाणि वः

pracchannaṃ vidureṇoktaḥ śreyastvamiha pāṇḍavānpratipādaya viśvāsāditi kiṃ karavāṇi vaḥ

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां रात्रावस्य पुरोचनःभवनस्य तव द्वारि प्रदास्यति हुताशनम्

kṛṣṇapakṣe caturdaśyāṃ rātrāvasya purocanaḥbhavanasya tava dvāri pradāsyati hutāśanam

मात्रा सह प्रदग्धव्याः पाण्डवाः पुरुषर्षभाःइति व्यवसितं पार्थ धार्तराष्ट्रस्य मे श्रुतम्

mātrā saha pradagdhavyāḥ pāṇḍavāḥ puruṣarṣabhāḥiti vyavasitaṃ pārtha dhārtarāṣṭrasya me śrutam

किंचिच्च विदुरेणोक्तो म्लेच्छवाचासि पाण्डवत्वया च तत्तथेत्युक्तमेतद्विश्वासकारणम्

kiṃcicca vidureṇokto mlecchavācāsi pāṇḍavatvayā ca tattathetyuktametadviśvāsakāraṇam

उवाच तं सत्यधृतिः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरःअभिजानामि सौम्य त्वां सुहृदं विदुरस्य वै

uvāca taṃ satyadhṛtiḥ kuntīputro yudhiṣṭhiraḥabhijānāmi saumya tvāṃ suhṛdaṃ vidurasya vai

शुचिमाप्तं प्रियं चैव सदा च दृढभक्तिकम्न विद्यते कवेः किंचिदभिज्ञानप्रयोजनम्

śucimāptaṃ priyaṃ caiva sadā ca dṛḍhabhaktikamna vidyate kaveḥ kiṃcidabhijñānaprayojanam

यथा नः स तथा नस्त्वं निर्विशेषा वयं त्वयिभवतः स्म यथा तस्य पालयास्मान्यथा कविः

yathā naḥ sa tathā nastvaṃ nirviśeṣā vayaṃ tvayibhavataḥ sma yathā tasya pālayāsmānyathā kaviḥ

इदं शरणमाग्नेयं मदर्थमिति मे मतिःपुरोचनेन विहितं धार्तराष्ट्रस्य शासनात्

idaṃ śaraṇamāgneyaṃ madarthamiti me matiḥpurocanena vihitaṃ dhārtarāṣṭrasya śāsanāt

स पापः कोशवांश्चैव ससहायश्च दुर्मतिःअस्मानपि च दुष्टात्मा नित्यकालं प्रबाधते

sa pāpaḥ kośavāṃścaiva sasahāyaśca durmatiḥasmānapi ca duṣṭātmā nityakālaṃ prabādhate

स भवान्मोक्षयत्वस्मान्यत्नेनास्माद्धुताशनात्अस्मास्विह हि दग्धेषु सकामः स्यात्सुयोधनः

sa bhavānmokṣayatvasmānyatnenāsmāddhutāśanātasmāsviha hi dagdheṣu sakāmaḥ syātsuyodhanaḥ

समृद्धमायुधागारमिदं तस्य दुरात्मनःवप्रान्ते निष्प्रतीकारमाश्लिष्येदं कृतं महत्

samṛddhamāyudhāgāramidaṃ tasya durātmanaḥvaprānte niṣpratīkāramāśliṣyedaṃ kṛtaṃ mahat

इदं तदशुभं नूनं तस्य कर्म चिकीर्षितम्प्रागेव विदुरो वेद तेनास्मानन्वबोधयत्

idaṃ tadaśubhaṃ nūnaṃ tasya karma cikīrṣitamprāgeva viduro veda tenāsmānanvabodhayat

सेयमापदनुप्राप्ता क्षत्ता यां दृष्टवान्पुरापुरोचनस्याविदितानस्मांस्त्वं विप्रमोचय

seyamāpadanuprāptā kṣattā yāṃ dṛṣṭavānpurāpurocanasyāviditānasmāṃstvaṃ vipramocaya

स तथेति प्रतिश्रुत्य खनको यत्नमास्थितःपरिखामुत्किरन्नाम चकार सुमहद्बिलम्

sa tatheti pratiśrutya khanako yatnamāsthitaḥparikhāmutkirannāma cakāra sumahadbilam

चक्रे च वेश्मनस्तस्य मध्ये नातिमहन्मुखम्कपाटयुक्तमज्ञातं समं भूम्या च भारत

cakre ca veśmanastasya madhye nātimahanmukhamkapāṭayuktamajñātaṃ samaṃ bhūmyā ca bhārata

पुरोचनभयाच्चैव व्यदधात्संवृतं मुखम्स तत्र च गृहद्वारि वसत्यशुभधीः सदा

purocanabhayāccaiva vyadadhātsaṃvṛtaṃ mukhamsa tatra ca gṛhadvāri vasatyaśubhadhīḥ sadā

तत्र ते सायुधाः सर्वे वसन्ति स्म क्षपां नृपदिवा चरन्ति मृगयां पाण्डवेया वनाद्वनम्

tatra te sāyudhāḥ sarve vasanti sma kṣapāṃ nṛpadivā caranti mṛgayāṃ pāṇḍaveyā vanādvanam

विश्वस्तवदविश्वस्ता वञ्चयन्तः पुरोचनम्अतुष्टास्तुष्टवद्राजन्नूषुः परमदुःखिताः

viśvastavadaviśvastā vañcayantaḥ purocanamatuṣṭāstuṣṭavadrājannūṣuḥ paramaduḥkhitāḥ

न चैनानन्वबुध्यन्त नरा नगरवासिनःअन्यत्र विदुरामात्यात्तस्मात्खनकसत्तमात्

na cainānanvabudhyanta narā nagaravāsinaḥanyatra vidurāmātyāttasmātkhanakasattamāt