Parva.Adhyaya 1.222

जरितोवाचअस्माद्बिलान्निष्पतितं श्येन आखुं जहार तम्क्षुद्रं गृहीत्वा पादाभ्यां भयं न भविता ततः

jaritovācaasmādbilānniṣpatitaṃ śyena ākhuṃ jahāra tamkṣudraṃ gṛhītvā pādābhyāṃ bhayaṃ na bhavitā tataḥ

शार्ङ्गका ऊचुःन हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचनअन्येऽपि भवितारोऽत्र तेभ्योऽपि भयमेव नः

śārṅgakā ūcuḥna hṛtaṃ taṃ vayaṃ vidmaḥ śyenenākhuṃ kathaṃcanaanye'pi bhavitāro'tra tebhyo'pi bhayameva naḥ

संशयो ह्यग्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम्मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो भवेन्मातरसंशयम्

saṃśayo hyagnirāgaccheddṛṣṭaṃ vāyornivartanammṛtyurno bilavāsibhyo bhavenmātarasaṃśayam

निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यतेचर खे त्वं यथान्यायं पुत्रान्वेत्स्यसि शोभनान्

niḥsaṃśayātsaṃśayito mṛtyurmātarviśiṣyatecara khe tvaṃ yathānyāyaṃ putrānvetsyasi śobhanān

जरितोवाचअहं वै श्येनमायान्तमद्राक्षं बिलमन्तिकात्संचरन्तं समादाय जहाराखुं बिलाद्बली

jaritovācaahaṃ vai śyenamāyāntamadrākṣaṃ bilamantikātsaṃcarantaṃ samādāya jahārākhuṃ bilādbalī

तं पतन्तमहं श्येनं त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम्आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषकं बिलात्

taṃ patantamahaṃ śyenaṃ tvaritā pṛṣṭhato'nvagāmāśiṣo'sya prayuñjānā harato mūṣakaṃ bilāt

यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसिभव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः

yo no dveṣṭāramādāya śyenarāja pradhāvasibhava tvaṃ divamāsthāya niramitro hiraṇmayaḥ

यदा स भक्षितस्तेन क्षुधितेन पतत्रिणातदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां गृहान्प्रति

yadā sa bhakṣitastena kṣudhitena patatriṇātadāhaṃ tamanujñāpya pratyupāyāṃ gṛhānprati

प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम्श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्न संशयः

praviśadhvaṃ bilaṃ putrā viśrabdhā nāsti vo bhayamśyenena mama paśyantyā hṛta ākhurna saṃśayaḥ

शार्ङ्गका ऊचुःन विद्म वै वयं मातर्हृतमाखुमितः पुराअविज्ञाय न शक्ष्यामो बिलमाविशतुं वयम्

śārṅgakā ūcuḥna vidma vai vayaṃ mātarhṛtamākhumitaḥ purāavijñāya na śakṣyāmo bilamāviśatuṃ vayam

जरितोवाचअहं हि तं प्रजानामि हृतं श्येनेन मूषकम्अत एव भयं नास्ति क्रियतां वचनं मम

jaritovācaahaṃ hi taṃ prajānāmi hṛtaṃ śyenena mūṣakamata eva bhayaṃ nāsti kriyatāṃ vacanaṃ mama

शार्ङ्गका ऊचुःन त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयं महत्समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत्

śārṅgakā ūcuḥna tvaṃ mithyopacāreṇa mokṣayethā bhayaṃ mahatsamākuleṣu jñāneṣu na buddhikṛtameva tat

न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम्पीड्यमाना भरस्यस्मान्का सती के वयं तव

na copakṛtamasmābhirna cāsmānvettha ye vayampīḍyamānā bharasyasmānkā satī ke vayaṃ tava

तरुणी दर्शनीयासि समर्था भर्तुरेषणेअनुगच्छ स्वभर्तारं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान्

taruṇī darśanīyāsi samarthā bhartureṣaṇeanugaccha svabhartāraṃ putrānāpsyasi śobhanān

वयमप्यग्निमाविश्य लोकान्प्राप्स्यामहे शुभान्अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः

vayamapyagnimāviśya lokānprāpsyāmahe śubhānathāsmānna dahedagnirāyāstvaṃ punareva naḥ

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवेजगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनाश्रयम्

evamuktā tataḥ śārṅgī putrānutsṛjya khāṇḍavejagāma tvaritā deśaṃ kṣemamagneranāśrayam

ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागाज्ज्वलितो हव्यवाहनःयत्र शार्ङ्गा बभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः

tatastīkṣṇārcirabhyāgājjvalito havyavāhanaḥyatra śārṅgā babhūvuste mandapālasya putrakāḥ

ते शार्ङ्गा ज्वलनं दृष्ट्वा ज्वलितं स्वेन तेजसाजरितारिस्ततो वाचं श्रावयामास पावकम्

te śārṅgā jvalanaṃ dṛṣṭvā jvalitaṃ svena tejasājaritāristato vācaṃ śrāvayāmāsa pāvakam