Parva.Adhyaya 10.4

कृप उवाच · kṛpa uvāca

दिष्ट्या ते प्रतिकर्तव्ये मतिर्जातेयमच्युतन त्वा वारयितुं शक्तो वज्रपाणिरपि स्वयम्

diṣṭyā te pratikartavye matirjāteyamacyutana tvā vārayituṃ śakto vajrapāṇirapi svayam

अनुयास्यावहे त्वां तु प्रभाते सहितावुभौअद्य रात्रौ विश्रमस्व विमुक्तकवचध्वजः

anuyāsyāvahe tvāṃ tu prabhāte sahitāvubhauadya rātrau viśramasva vimuktakavacadhvajaḥ

अहं त्वामनुयास्यामि कृतवर्मा च सात्वतःपरानभिमुखं यान्तं रथावास्थाय दंशितौ

ahaṃ tvāmanuyāsyāmi kṛtavarmā ca sātvataḥparānabhimukhaṃ yāntaṃ rathāvāsthāya daṃśitau

आवाभ्यां सहितः शत्रूञ्श्वोऽसि हन्ता समागमेविक्रम्य रथिनां श्रेष्ठ पाञ्चालान्सपदानुगान्

āvābhyāṃ sahitaḥ śatrūñśvo'si hantā samāgamevikramya rathināṃ śreṣṭha pāñcālānsapadānugān

शक्तस्त्वमसि विक्रान्तुं विश्रमस्व निशामिमाम्चिरं ते जाग्रतस्तात स्वप तावन्निशामिमाम्

śaktastvamasi vikrāntuṃ viśramasva niśāmimāmciraṃ te jāgratastāta svapa tāvanniśāmimām

विश्रान्तश्च विनिद्रश्च स्वस्थचित्तश्च मानदसमेत्य समरे शत्रून्वधिष्यसि न संशयः

viśrāntaśca vinidraśca svasthacittaśca mānadasametya samare śatrūnvadhiṣyasi na saṃśayaḥ

न हि त्वा रथिनां श्रेष्ठ प्रगृहीतवरायुधम्जेतुमुत्सहते कश्चिदपि देवेषु पावकिः

na hi tvā rathināṃ śreṣṭha pragṛhītavarāyudhamjetumutsahate kaścidapi deveṣu pāvakiḥ

कृपेण सहितं यान्तं युक्तं च कृतवर्मणाको द्रौणिं युधि संरब्धं योधयेदपि देवराट्

kṛpeṇa sahitaṃ yāntaṃ yuktaṃ ca kṛtavarmaṇāko drauṇiṃ yudhi saṃrabdhaṃ yodhayedapi devarāṭ

ते वयं परिविश्रान्ता विनिद्रा विगतज्वराःप्रभातायां रजन्यां वै निहनिष्याम शात्रवान्

te vayaṃ pariviśrāntā vinidrā vigatajvarāḥprabhātāyāṃ rajanyāṃ vai nihaniṣyāma śātravān

तव ह्यस्त्राणि दिव्यानि मम चैव न संशयःसात्वतोऽपि महेष्वासो नित्यं युद्धेषु कोविदः

tava hyastrāṇi divyāni mama caiva na saṃśayaḥsātvato'pi maheṣvāso nityaṃ yuddheṣu kovidaḥ

ते वयं सहितास्तात सर्वाञ्शत्रून्समागतान्प्रसह्य समरे हत्वा प्रीतिं प्राप्स्याम पुष्कलाम्विश्रमस्व त्वमव्यग्रः स्वप चेमां निशां सुखम्

te vayaṃ sahitāstāta sarvāñśatrūnsamāgatānprasahya samare hatvā prītiṃ prāpsyāma puṣkalāmviśramasva tvamavyagraḥ svapa cemāṃ niśāṃ sukham

अहं च कृतवर्मा च प्रयान्तं त्वां नरोत्तमअनुयास्याव सहितौ धन्विनौ परतापिनौरथिनं त्वरया यान्तं रथावास्थाय दंशितौ

ahaṃ ca kṛtavarmā ca prayāntaṃ tvāṃ narottamaanuyāsyāva sahitau dhanvinau paratāpinaurathinaṃ tvarayā yāntaṃ rathāvāsthāya daṃśitau

स गत्वा शिबिरं तेषां नाम विश्राव्य चाहवेततः कर्तासि शत्रूणां युध्यतां कदनं महत्

sa gatvā śibiraṃ teṣāṃ nāma viśrāvya cāhavetataḥ kartāsi śatrūṇāṃ yudhyatāṃ kadanaṃ mahat

कृत्वा च कदनं तेषां प्रभाते विमलेऽहनिविहरस्व यथा शक्रः सूदयित्वा महासुरान्

kṛtvā ca kadanaṃ teṣāṃ prabhāte vimale'haniviharasva yathā śakraḥ sūdayitvā mahāsurān

त्वं हि शक्तो रणे जेतुं पाञ्चालानां वरूथिनीम्दैत्यसेनामिव क्रुद्धः सर्वदानवसूदनः

tvaṃ hi śakto raṇe jetuṃ pāñcālānāṃ varūthinīmdaityasenāmiva kruddhaḥ sarvadānavasūdanaḥ

मया त्वां सहितं संख्ये गुप्तं च कृतवर्मणान सहेत विभुः साक्षाद्वज्रपाणिरपि स्वयम्

mayā tvāṃ sahitaṃ saṃkhye guptaṃ ca kṛtavarmaṇāna saheta vibhuḥ sākṣādvajrapāṇirapi svayam

न चाहं समरे तात कृतवर्मा तथैव चअनिर्जित्य रणे पाण्डून्व्यपयास्याव कर्हिचित्

na cāhaṃ samare tāta kṛtavarmā tathaiva caanirjitya raṇe pāṇḍūnvyapayāsyāva karhicit

हत्वा च समरे क्षुद्रान्पाञ्चालान्पाण्डुभिः सहनिवर्तिष्यामहे सर्वे हता वा स्वर्गगा वयम्

hatvā ca samare kṣudrānpāñcālānpāṇḍubhiḥ sahanivartiṣyāmahe sarve hatā vā svargagā vayam

सर्वोपायैः सहायास्ते प्रभाते वयमेव हिसत्यमेतन्महाबाहो प्रब्रवीमि तवानघ

sarvopāyaiḥ sahāyāste prabhāte vayameva hisatyametanmahābāho prabravīmi tavānagha

एवमुक्तस्ततो द्रौणिर्मातुलेन हितं वचःअब्रवीन्मातुलं राजन्क्रोधादुद्वृत्य लोचने

evamuktastato drauṇirmātulena hitaṃ vacaḥabravīnmātulaṃ rājankrodhādudvṛtya locane

आतुरस्य कुतो निद्रा नरस्यामर्षितस्य चअर्थांश्चिन्तयतश्चापि कामयानस्य वा पुनः

āturasya kuto nidrā narasyāmarṣitasya caarthāṃścintayataścāpi kāmayānasya vā punaḥ

तदिदं समनुप्राप्तं पश्य मेऽद्य चतुष्टयम्यस्य भागश्चतुर्थो मे स्वप्नमह्नाय नाशयेत्

tadidaṃ samanuprāptaṃ paśya me'dya catuṣṭayamyasya bhāgaścaturtho me svapnamahnāya nāśayet

किं नाम दुःखं लोकेऽस्मिन्पितुर्वधमनुस्मरन्हृदयं निर्दहन्मेऽद्य रात्र्यहानि न शाम्यति

kiṃ nāma duḥkhaṃ loke'sminpiturvadhamanusmaranhṛdayaṃ nirdahanme'dya rātryahāni na śāmyati

यथा च निहतः पापैः पिता मम विशेषतःप्रत्यक्षमपि ते सर्वं तन्मे मर्माणि कृन्तति

yathā ca nihataḥ pāpaiḥ pitā mama viśeṣataḥpratyakṣamapi te sarvaṃ tanme marmāṇi kṛntati

कथं हि मादृशो लोके मुहूर्तमपि जीवतिद्रोणो हतेति यद्वाचः पाञ्चालानां शृणोम्यहम्

kathaṃ hi mādṛśo loke muhūrtamapi jīvatidroṇo hateti yadvācaḥ pāñcālānāṃ śṛṇomyaham

दृष्टद्युम्नमहत्वाजौ नाहं जीवितुमुत्सहेस मे पितृवधाद्वध्यः पाञ्चाला ये च संगताः

dṛṣṭadyumnamahatvājau nāhaṃ jīvitumutsahesa me pitṛvadhādvadhyaḥ pāñcālā ye ca saṃgatāḥ

विलापो भग्नसक्थस्य यस्तु राज्ञो मया श्रुतःस पुनर्हृदयं कस्य क्रूरस्यापि न निर्दहेत्

vilāpo bhagnasakthasya yastu rājño mayā śrutaḥsa punarhṛdayaṃ kasya krūrasyāpi na nirdahet

कस्य ह्यकरुणस्यापि नेत्राभ्यामश्रु नाव्रजेत्नृपतेर्भग्नसक्थस्य श्रुत्वा तादृग्वचः पुनः

kasya hyakaruṇasyāpi netrābhyāmaśru nāvrajetnṛpaterbhagnasakthasya śrutvā tādṛgvacaḥ punaḥ

यश्चायं मित्रपक्षो मे मयि जीवति निर्जितःशोकं मे वर्धयत्येष वारिवेग इवार्णवम्एकाग्रमनसो मेऽद्य कुतो निद्रा कुतः सुखम्

yaścāyaṃ mitrapakṣo me mayi jīvati nirjitaḥśokaṃ me vardhayatyeṣa vārivega ivārṇavamekāgramanaso me'dya kuto nidrā kutaḥ sukham

वासुदेवार्जुनाभ्यां हि तानहं परिरक्षितान्अविषह्यतमान्मन्ये महेन्द्रेणापि मातुल

vāsudevārjunābhyāṃ hi tānahaṃ parirakṣitānaviṣahyatamānmanye mahendreṇāpi mātula

न चास्मि शक्यः संयन्तुमस्मात्कार्यात्कथंचनन तं पश्यामि लोकेऽस्मिन्यो मां कार्यान्निवर्तयेत्इति मे निश्चिता बुद्धिरेषा साधुमता च मे

na cāsmi śakyaḥ saṃyantumasmātkāryātkathaṃcanana taṃ paśyāmi loke'sminyo māṃ kāryānnivartayetiti me niścitā buddhireṣā sādhumatā ca me

वार्त्तिकैः कथ्यमानस्तु मित्राणां मे पराभवःपाण्डवानां च विजयो हृदयं दहतीव मे

vārttikaiḥ kathyamānastu mitrāṇāṃ me parābhavaḥpāṇḍavānāṃ ca vijayo hṛdayaṃ dahatīva me

अहं तु कदनं कृत्वा शत्रूणामद्य सौप्तिकेततो विश्रमिता चैव स्वप्ता च विगतज्वरः

ahaṃ tu kadanaṃ kṛtvā śatrūṇāmadya sauptiketato viśramitā caiva svaptā ca vigatajvaraḥ