Parva.Adhyaya 11.10

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

क्रोशमात्रं ततो गत्वा ददृशुस्तान्महारथान्शारद्वतं कृपं द्रौणिं कृतवर्माणमेव च

krośamātraṃ tato gatvā dadṛśustānmahārathānśāradvataṃ kṛpaṃ drauṇiṃ kṛtavarmāṇameva ca

ते तु दृष्ट्वैव राजानं प्रज्ञाचक्षुषमीश्वरम्अश्रुकण्ठा विनिःश्वस्य रुदन्तमिदमब्रुवन्

te tu dṛṣṭvaiva rājānaṃ prajñācakṣuṣamīśvaramaśrukaṇṭhā viniḥśvasya rudantamidamabruvan

पुत्रस्तव महाराज कृत्वा कर्म सुदुष्करम्गतः सानुचरो राजञ्शक्रलोकं महीपतिः

putrastava mahārāja kṛtvā karma suduṣkaramgataḥ sānucaro rājañśakralokaṃ mahīpatiḥ

दुर्योधनबलान्मुक्ता वयमेव त्रयो रथाःसर्वमन्यत्परिक्षीणं सैन्यं ते भरतर्षभ

duryodhanabalānmuktā vayameva trayo rathāḥsarvamanyatparikṣīṇaṃ sainyaṃ te bharatarṣabha

इत्येवमुक्त्वा राजानं कृपः शारद्वतस्तदागान्धारीं पुत्रशोकार्तामिदं वचनमब्रवीत्

ityevamuktvā rājānaṃ kṛpaḥ śāradvatastadāgāndhārīṃ putraśokārtāmidaṃ vacanamabravīt

अभीता युध्यमानास्ते घ्नन्तः शत्रुगणान्बहून्वीरकर्माणि कुर्वाणाः पुत्रास्ते निधनं गताः

abhītā yudhyamānāste ghnantaḥ śatrugaṇānbahūnvīrakarmāṇi kurvāṇāḥ putrāste nidhanaṃ gatāḥ

ध्रुवं संप्राप्य लोकांस्ते निर्मलाञ्शस्त्रनिर्जितान्भास्वरं देहमास्थाय विहरन्त्यमरा इव

dhruvaṃ saṃprāpya lokāṃste nirmalāñśastranirjitānbhāsvaraṃ dehamāsthāya viharantyamarā iva

न हि कश्चिद्धि शूराणां युध्यमानः पराङ्मुखःशस्त्रेण निधनं प्राप्तो न च कश्चित्कृताञ्जलिः

na hi kaściddhi śūrāṇāṃ yudhyamānaḥ parāṅmukhaḥśastreṇa nidhanaṃ prāpto na ca kaścitkṛtāñjaliḥ

एतां तां क्षत्रियस्याहुः पुराणां परमां गतिम्शस्त्रेण निधनं संख्ये तान्न शोचितुमर्हसि

etāṃ tāṃ kṣatriyasyāhuḥ purāṇāṃ paramāṃ gatimśastreṇa nidhanaṃ saṃkhye tānna śocitumarhasi

न चापि शत्रवस्तेषामृध्यन्ते राज्ञि पाण्डवाःशृणु यत्कृतमस्माभिरश्वत्थामपुरोगमैः

na cāpi śatravasteṣāmṛdhyante rājñi pāṇḍavāḥśṛṇu yatkṛtamasmābhiraśvatthāmapurogamaiḥ

अधर्मेण हतं श्रुत्वा भीमसेनेन ते सुतम्सुप्तं शिबिरमाविश्य पाण्डूनां कदनं कृतम्

adharmeṇa hataṃ śrutvā bhīmasenena te sutamsuptaṃ śibiramāviśya pāṇḍūnāṃ kadanaṃ kṛtam

पाञ्चाला निहताः सर्वे धृष्टद्युम्नपुरोगमाःद्रुपदस्यात्मजाश्चैव द्रौपदेयाश्च पातिताः

pāñcālā nihatāḥ sarve dhṛṣṭadyumnapurogamāḥdrupadasyātmajāścaiva draupadeyāśca pātitāḥ

तथा विशसनं कृत्वा पुत्रशत्रुगणस्य तेप्राद्रवाम रणे स्थातुं न हि शक्यामहे त्रयः

tathā viśasanaṃ kṛtvā putraśatrugaṇasya teprādravāma raṇe sthātuṃ na hi śakyāmahe trayaḥ

ते हि शूरा महेष्वासाः क्षिप्रमेष्यन्ति पाण्डवाःअमर्षवशमापन्ना वैरं प्रतिजिहीर्षवः

te hi śūrā maheṣvāsāḥ kṣiprameṣyanti pāṇḍavāḥamarṣavaśamāpannā vairaṃ pratijihīrṣavaḥ

निहतानात्मजाञ्श्रुत्वा प्रमत्तान्पुरुषर्षभाःनिनीषन्तः पदं शूराः क्षिप्रमेव यशस्विनि

nihatānātmajāñśrutvā pramattānpuruṣarṣabhāḥninīṣantaḥ padaṃ śūrāḥ kṣiprameva yaśasvini

पाण्डूनां किल्बिषं कृत्वा संस्थातुं नोत्सहामहेअनुजानीहि नो राज्ञि मा च शोके मनः कृथाः

pāṇḍūnāṃ kilbiṣaṃ kṛtvā saṃsthātuṃ notsahāmaheanujānīhi no rājñi mā ca śoke manaḥ kṛthāḥ

राजंस्त्वमनुजानीहि धैर्यमातिष्ठ चोत्तमम्निष्ठान्तं पश्य चापि त्वं क्षत्रधर्मं च केवलम्

rājaṃstvamanujānīhi dhairyamātiṣṭha cottamamniṣṭhāntaṃ paśya cāpi tvaṃ kṣatradharmaṃ ca kevalam

इत्येवमुक्त्वा राजानं कृत्वा चाभिप्रदक्षिणम्कृपश्च कृतवर्मा च द्रोणपुत्रश्च भारत

ityevamuktvā rājānaṃ kṛtvā cābhipradakṣiṇamkṛpaśca kṛtavarmā ca droṇaputraśca bhārata

अवेक्षमाणा राजानं धृतराष्ट्रं मनीषिणम्गङ्गामनु महात्मानस्तूर्णमश्वानचोदयन्

avekṣamāṇā rājānaṃ dhṛtarāṣṭraṃ manīṣiṇamgaṅgāmanu mahātmānastūrṇamaśvānacodayan

अपक्रम्य तु ते राजन्सर्व एव महारथाःआमन्त्र्यान्योन्यमुद्विग्नास्त्रिधा ते प्रययुस्ततः

apakramya tu te rājansarva eva mahārathāḥāmantryānyonyamudvignāstridhā te prayayustataḥ

जगाम हास्तिनपुरं कृपः शारद्वतस्तदास्वमेव राष्ट्रं हार्दिक्यो द्रौणिर्व्यासाश्रमं ययौ

jagāma hāstinapuraṃ kṛpaḥ śāradvatastadāsvameva rāṣṭraṃ hārdikyo drauṇirvyāsāśramaṃ yayau

एवं ते प्रययुर्वीरा वीक्षमाणाः परस्परम्भयार्ताः पाण्डुपुत्राणामागस्कृत्वा महात्मनाम्

evaṃ te prayayurvīrā vīkṣamāṇāḥ parasparambhayārtāḥ pāṇḍuputrāṇāmāgaskṛtvā mahātmanām

समेत्य वीरा राजानं तदा त्वनुदिते रवौविप्रजग्मुर्महाराज यथेच्छकमरिंदमाः

sametya vīrā rājānaṃ tadā tvanudite ravauviprajagmurmahārāja yathecchakamariṃdamāḥ