Parva.Adhyaya 11.12

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

तत एनमुपातिष्ठञ्शौचार्थं परिचारकाःकृतशौचं पुनश्चैनं प्रोवाच मधुसूदनः

tata enamupātiṣṭhañśaucārthaṃ paricārakāḥkṛtaśaucaṃ punaścainaṃ provāca madhusūdanaḥ

राजन्नधीता वेदास्ते शास्त्राणि विविधानि चश्रुतानि च पुराणानि राजधर्माश्च केवलाः

rājannadhītā vedāste śāstrāṇi vividhāni caśrutāni ca purāṇāni rājadharmāśca kevalāḥ

एवं विद्वान्महाप्राज्ञ नाकार्षीर्वचनं तदापाण्डवानधिकाञ्जानन्बले शौर्ये च कौरव

evaṃ vidvānmahāprājña nākārṣīrvacanaṃ tadāpāṇḍavānadhikāñjānanbale śaurye ca kaurava

राजा हि यः स्थिरप्रज्ञः स्वयं दोषानवेक्षतेदेशकालविभागं च परं श्रेयः स विन्दति

rājā hi yaḥ sthiraprajñaḥ svayaṃ doṣānavekṣatedeśakālavibhāgaṃ ca paraṃ śreyaḥ sa vindati

उच्यमानं च यः श्रेयो गृह्णीते नो हिताहितेआपदं समनुप्राप्य स शोचत्यनये स्थितः

ucyamānaṃ ca yaḥ śreyo gṛhṇīte no hitāhiteāpadaṃ samanuprāpya sa śocatyanaye sthitaḥ

ततोऽन्यवृत्तमात्मानं समवेक्षस्व भारतराजंस्त्वं ह्यविधेयात्मा दुर्योधनवशे स्थितः

tato'nyavṛttamātmānaṃ samavekṣasva bhāratarājaṃstvaṃ hyavidheyātmā duryodhanavaśe sthitaḥ

आत्मापराधादायस्तस्तत्किं भीमं जिघांससितस्मात्संयच्छ कोपं त्वं स्वमनुस्मृत्य दुष्कृतम्

ātmāparādhādāyastastatkiṃ bhīmaṃ jighāṃsasitasmātsaṃyaccha kopaṃ tvaṃ svamanusmṛtya duṣkṛtam

यस्तु तां स्पर्धया क्षुद्रः पाञ्चालीमानयत्सभाम्स हतो भीमसेनेन वैरं प्रतिचिकीर्षता

yastu tāṃ spardhayā kṣudraḥ pāñcālīmānayatsabhāmsa hato bhīmasenena vairaṃ praticikīrṣatā

आत्मनोऽतिक्रमं पश्य पुत्रस्य च दुरात्मनःयदनागसि पाण्डूनां परित्यागः परंतप

ātmano'tikramaṃ paśya putrasya ca durātmanaḥyadanāgasi pāṇḍūnāṃ parityāgaḥ paraṃtapa

एवमुक्तः स कृष्णेन सर्वं सत्यं जनाधिपउवाच देवकीपुत्रं धृतराष्ट्रो महीपतिः

evamuktaḥ sa kṛṣṇena sarvaṃ satyaṃ janādhipauvāca devakīputraṃ dhṛtarāṣṭro mahīpatiḥ

एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि माधवपुत्रस्नेहस्तु धर्मात्मन्धैर्यान्मां समचालयत्

evametanmahābāho yathā vadasi mādhavaputrasnehastu dharmātmandhairyānmāṃ samacālayat

दिष्ट्या तु पुरुषव्याघ्रो बलवान्सत्यविक्रमःत्वद्गुप्तो नागमत्कृष्ण भीमो बाह्वन्तरं मम

diṣṭyā tu puruṣavyāghro balavānsatyavikramaḥtvadgupto nāgamatkṛṣṇa bhīmo bāhvantaraṃ mama

इदानीं त्वहमेकाग्रो गतमन्युर्गतज्वरःमध्यमं पाण्डवं वीरं स्प्रष्टुमिच्छामि केशव

idānīṃ tvahamekāgro gatamanyurgatajvaraḥmadhyamaṃ pāṇḍavaṃ vīraṃ spraṣṭumicchāmi keśava

हतेषु पार्थिवेन्द्रेषु पुत्रेषु निहतेषु चपाण्डुपुत्रेषु मे शर्म प्रीतिश्चाप्यवतिष्ठते

hateṣu pārthivendreṣu putreṣu nihateṣu capāṇḍuputreṣu me śarma prītiścāpyavatiṣṭhate

ततः स भीमं च धनंजयं च; माद्र्याश्च पुत्रौ पुरुषप्रवीरौपस्पर्श गात्रैः प्ररुदन्सुगात्रा;नाश्वास्य कल्याणमुवाच चैनान्

tataḥ sa bhīmaṃ ca dhanaṃjayaṃ ca; mādryāśca putrau puruṣapravīraupasparśa gātraiḥ prarudansugātrā;nāśvāsya kalyāṇamuvāca cainān