Parva.Adhyaya 11.22

गान्धार्युवाचआवन्त्यं भीमसेनेन भक्षयन्ति निपातितम्गृध्रगोमायवः शूरं बहुबन्धुमबन्धुवत्

gāndhāryuvācaāvantyaṃ bhīmasenena bhakṣayanti nipātitamgṛdhragomāyavaḥ śūraṃ bahubandhumabandhuvat

तं पश्य कदनं कृत्वा शत्रूणां मधुसूदनशयानं वीरशयने रुधिरेण समुक्षितम्

taṃ paśya kadanaṃ kṛtvā śatrūṇāṃ madhusūdanaśayānaṃ vīraśayane rudhireṇa samukṣitam

तं सृगालाश्च कङ्काश्च क्रव्यादाश्च पृथग्विधाःतेन तेन विकर्षन्ति पश्य कालस्य पर्ययम्

taṃ sṛgālāśca kaṅkāśca kravyādāśca pṛthagvidhāḥtena tena vikarṣanti paśya kālasya paryayam

शयानं वीरशयने वीरमाक्रन्दसारिणम्आवन्त्यमभितो नार्यो रुदत्यः पर्युपासते

śayānaṃ vīraśayane vīramākrandasāriṇamāvantyamabhito nāryo rudatyaḥ paryupāsate

प्रातिपीयं महेष्वासं हतं भल्लेन बाह्लिकम्प्रसुप्तमिव शार्दूलं पश्य कृष्ण मनस्विनम्

prātipīyaṃ maheṣvāsaṃ hataṃ bhallena bāhlikamprasuptamiva śārdūlaṃ paśya kṛṣṇa manasvinam

अतीव मुखवर्णोऽस्य निहतस्यापि शोभतेसोमस्येवाभिपूर्णस्य पौर्णमास्यां समुद्यतः

atīva mukhavarṇo'sya nihatasyāpi śobhatesomasyevābhipūrṇasya paurṇamāsyāṃ samudyataḥ

पुत्रशोकाभितप्तेन प्रतिज्ञां परिरक्षतापाकशासनिना संख्ये वार्द्धक्षत्रिर्निपातितः

putraśokābhitaptena pratijñāṃ parirakṣatāpākaśāsaninā saṃkhye vārddhakṣatrirnipātitaḥ

एकादश चमूर्जित्वा रक्ष्यमाणं महात्मनासत्यं चिकीर्षता पश्य हतमेनं जयद्रथम्

ekādaśa camūrjitvā rakṣyamāṇaṃ mahātmanāsatyaṃ cikīrṣatā paśya hatamenaṃ jayadratham

सिन्धुसौवीरभर्तारं दर्पपूर्णं मनस्विनम्भक्षयन्ति शिवा गृध्रा जनार्दन जयद्रथम्

sindhusauvīrabhartāraṃ darpapūrṇaṃ manasvinambhakṣayanti śivā gṛdhrā janārdana jayadratham

संरक्ष्यमाणं भार्याभिरनुरक्ताभिरच्युतभषन्तो व्यपकर्षन्ति गहनं निम्नमन्तिकात्

saṃrakṣyamāṇaṃ bhāryābhiranuraktābhiracyutabhaṣanto vyapakarṣanti gahanaṃ nimnamantikāt

तमेताः पर्युपासन्ते रक्षमाणा महाभुजम्सिन्धुसौवीरगान्धारकाम्बोजयवनस्त्रियः

tametāḥ paryupāsante rakṣamāṇā mahābhujamsindhusauvīragāndhārakāmbojayavanastriyaḥ

यदा कृष्णामुपादाय प्राद्रवत्केकयैः सहतदैव वध्यः पाण्डूनां जनार्दन जयद्रथः

yadā kṛṣṇāmupādāya prādravatkekayaiḥ sahatadaiva vadhyaḥ pāṇḍūnāṃ janārdana jayadrathaḥ

दुःशलां मानयद्भिस्तु यदा मुक्तो जयद्रथःकथमद्य न तां कृष्ण मानयन्ति स्म ते पुनः

duḥśalāṃ mānayadbhistu yadā mukto jayadrathaḥkathamadya na tāṃ kṛṣṇa mānayanti sma te punaḥ

सैषा मम सुता बाला विलपन्ती सुदुःखिताप्रमापयति चात्मानमाक्रोशति च पाण्डवान्

saiṣā mama sutā bālā vilapantī suduḥkhitāpramāpayati cātmānamākrośati ca pāṇḍavān

किं नु दुःखतरं कृष्ण परं मम भविष्यतियत्सुता विधवा बाला स्नुषाश्च निहतेश्वराः

kiṃ nu duḥkhataraṃ kṛṣṇa paraṃ mama bhaviṣyatiyatsutā vidhavā bālā snuṣāśca nihateśvarāḥ

अहो धिग्दुःशलां पश्य वीतशोकभयामिवशिरो भर्तुरनासाद्य धावमानामितस्ततः

aho dhigduḥśalāṃ paśya vītaśokabhayāmivaśiro bharturanāsādya dhāvamānāmitastataḥ

वारयामास यः सर्वान्पाण्डवान्पुत्रगृद्धिनःस हत्वा विपुलाः सेनाः स्वयं मृत्युवशं गतः

vārayāmāsa yaḥ sarvānpāṇḍavānputragṛddhinaḥsa hatvā vipulāḥ senāḥ svayaṃ mṛtyuvaśaṃ gataḥ

तं मत्तमिव मातङ्गं वीरं परमदुर्जयम्परिवार्य रुदन्त्येताः स्त्रियश्चन्द्रोपमाननाः

taṃ mattamiva mātaṅgaṃ vīraṃ paramadurjayamparivārya rudantyetāḥ striyaścandropamānanāḥ