Parva.Adhyaya 12.147

भीष्म उवाच · bhīṣma uvāca

एवमुक्तः प्रत्युवाच तं मुनिं जनमेजयःगर्ह्यं भवान्गर्हयति निन्द्यं निन्दति मा भवान्

evamuktaḥ pratyuvāca taṃ muniṃ janamejayaḥgarhyaṃ bhavāngarhayati nindyaṃ nindati mā bhavān

धिक्कार्यं मा धिक्कुरुते तस्मात्त्वाहं प्रसादयेसर्वं हीदं स्वकृतं मे ज्वलाम्यग्नाविवाहितः

dhikkāryaṃ mā dhikkurute tasmāttvāhaṃ prasādayesarvaṃ hīdaṃ svakṛtaṃ me jvalāmyagnāvivāhitaḥ

स्वकर्माण्यभिसंधाय नाभिनन्दति मे मनःप्राप्तं नूनं मया घोरं भयं वैवस्वतादपि

svakarmāṇyabhisaṃdhāya nābhinandati me manaḥprāptaṃ nūnaṃ mayā ghoraṃ bhayaṃ vaivasvatādapi

तत्तु शल्यमनिर्हृत्य कथं शक्ष्यामि जीवितुम्सर्वमन्यून्विनीय त्वमभि मा वद शौनक

tattu śalyamanirhṛtya kathaṃ śakṣyāmi jīvitumsarvamanyūnvinīya tvamabhi mā vada śaunaka

महानसं ब्राह्मणानां भविष्याम्यर्थवान्पुनःअस्तु शेषं कुलस्यास्य मा पराभूदिदं कुलम्

mahānasaṃ brāhmaṇānāṃ bhaviṣyāmyarthavānpunaḥastu śeṣaṃ kulasyāsya mā parābhūdidaṃ kulam

न हि नो ब्रह्मशप्तानां शेषो भवितुमर्हतिश्रुतीरलभमानानां संविदं वेदनिश्चयात्

na hi no brahmaśaptānāṃ śeṣo bhavitumarhatiśrutīralabhamānānāṃ saṃvidaṃ vedaniścayāt

निर्विद्यमानः सुभृशं भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम्भूयश्चैवाभिनङ्क्षन्ति निर्धर्मा निर्जपा इव

nirvidyamānaḥ subhṛśaṃ bhūyo vakṣyāmi sāṃpratambhūyaścaivābhinaṅkṣanti nirdharmā nirjapā iva

अर्वाक्च प्रतितिष्ठन्ति पुलिन्दशबरा इवन ह्ययज्ञा अमुं लोकं प्राप्नुवन्ति कथंचन

arvākca pratitiṣṭhanti pulindaśabarā ivana hyayajñā amuṃ lokaṃ prāpnuvanti kathaṃcana

अविज्ञायैव मे प्रज्ञां बालस्येव सुपण्डितःब्रह्मन्पितेव पुत्रेभ्यः प्रति मां वाञ्छ शौनक

avijñāyaiva me prajñāṃ bālasyeva supaṇḍitaḥbrahmanpiteva putrebhyaḥ prati māṃ vāñcha śaunaka

शौनक उवाच · śaunaka uvāca

किमाश्चर्यं यतः प्राज्ञो बहु कुर्याद्धि सांप्रतम्इति वै पण्डितो भूत्वा भूतानां नोपतप्यति

kimāścaryaṃ yataḥ prājño bahu kuryāddhi sāṃpratamiti vai paṇḍito bhūtvā bhūtānāṃ nopatapyati

प्रज्ञाप्रासादमारुह्य अशोच्यः शोचते जनान्जगतीस्थानिवाद्रिस्थः प्रज्ञया प्रतिपश्यति

prajñāprāsādamāruhya aśocyaḥ śocate janānjagatīsthānivādristhaḥ prajñayā pratipaśyati

न चोपलभते तत्र न च कार्याणि पश्यतिनिर्विण्णात्मा परोक्षो वा धिक्कृतः सर्वसाधुषु

na copalabhate tatra na ca kāryāṇi paśyatinirviṇṇātmā parokṣo vā dhikkṛtaḥ sarvasādhuṣu

विदित्वोभयतो वीर्यं माहात्म्यं वेद आगमेकुरुष्वेह महाशान्तिं ब्रह्मा शरणमस्तु ते

viditvobhayato vīryaṃ māhātmyaṃ veda āgamekuruṣveha mahāśāntiṃ brahmā śaraṇamastu te

तद्वै पारत्रिकं चारु ब्राह्मणानामकुप्यताम्अथ चेत्तप्यसे पापैर्धर्मं चेदनुपश्यसि

tadvai pāratrikaṃ cāru brāhmaṇānāmakupyatāmatha cettapyase pāpairdharmaṃ cedanupaśyasi

जनमेजय उवाच · janamejaya uvāca

अनुतप्ये च पापेन न चाधर्मं चराम्यहम्बुभूषुं भजमानं च प्रतिवाञ्छामि शौनक

anutapye ca pāpena na cādharmaṃ carāmyahambubhūṣuṃ bhajamānaṃ ca prativāñchāmi śaunaka

शौनक उवाच · śaunaka uvāca

छित्त्वा स्तम्भं च मानं च प्रीतिमिच्छामि ते नृपसर्वभूतहिते तिष्ठ धर्मं चैव प्रतिस्मर

chittvā stambhaṃ ca mānaṃ ca prītimicchāmi te nṛpasarvabhūtahite tiṣṭha dharmaṃ caiva pratismara

न भयान्न च कार्पण्यान्न लोभात्त्वामुपाह्वयेतां मे देवा गिरं सत्यां शृण्वन्तु ब्राह्मणैः सह

na bhayānna ca kārpaṇyānna lobhāttvāmupāhvayetāṃ me devā giraṃ satyāṃ śṛṇvantu brāhmaṇaiḥ saha

सोऽहं न केनचिच्चार्थी त्वां च धर्ममुपाह्वयेक्रोशतां सर्वभूतानामहो धिगिति कुर्वताम्

so'haṃ na kenaciccārthī tvāṃ ca dharmamupāhvayekrośatāṃ sarvabhūtānāmaho dhigiti kurvatām

वक्ष्यन्ति मामधर्मज्ञा वक्ष्यन्त्यसुहृदो जनाःवाचस्ताः सुहृदः श्रुत्वा संज्वरिष्यन्ति मे भृशम्

vakṣyanti māmadharmajñā vakṣyantyasuhṛdo janāḥvācastāḥ suhṛdaḥ śrutvā saṃjvariṣyanti me bhṛśam

केचिदेव महाप्राज्ञाः परिज्ञास्यन्ति कार्यताम्जानीहि मे कृतं तात ब्राह्मणान्प्रति भारत

kecideva mahāprājñāḥ parijñāsyanti kāryatāmjānīhi me kṛtaṃ tāta brāhmaṇānprati bhārata

यथा ते मत्कृते क्षेमं लभेरंस्तत्तथा कुरुप्रतिजानीहि चाद्रोहं ब्राह्मणानां नराधिप

yathā te matkṛte kṣemaṃ labheraṃstattathā kurupratijānīhi cādrohaṃ brāhmaṇānāṃ narādhipa

जनमेजय उवाच · janamejaya uvāca

नैव वाचा न मनसा न पुनर्जातु कर्मणाद्रोग्धास्मि ब्राह्मणान्विप्र चरणावेव ते स्पृशे

naiva vācā na manasā na punarjātu karmaṇādrogdhāsmi brāhmaṇānvipra caraṇāveva te spṛśe