Parva.Adhyaya 13.21

भीष्म उवाच · bhīṣma uvāca

अथ सा स्त्री तमुक्त्वा तु विप्रमेवं भवत्वितितैलं दिव्यमुपादाय स्नानशाटीमुपानयत्

atha sā strī tamuktvā tu vipramevaṃ bhavatvititailaṃ divyamupādāya snānaśāṭīmupānayat

अनुज्ञाता च मुनिना सा स्त्री तेन महात्मनाअथास्य तैलेनाङ्गानि सर्वाण्येवाभ्यमृक्षयत्

anujñātā ca muninā sā strī tena mahātmanāathāsya tailenāṅgāni sarvāṇyevābhyamṛkṣayat

शनैश्चोत्सादितस्तत्र स्नानशालामुपागमत्भद्रासनं ततश्चित्रं ऋषिरन्वाविशन्नवम्

śanaiścotsāditastatra snānaśālāmupāgamatbhadrāsanaṃ tataścitraṃ ṛṣiranvāviśannavam

अथोपविष्टश्च यदा तस्मिन्भद्रासने तदास्नापयामास शनकैस्तमृषिं सुखहस्तवत्दिव्यं च विधिवच्चक्रे सोपचारं मुनेस्तदा

athopaviṣṭaśca yadā tasminbhadrāsane tadāsnāpayāmāsa śanakaistamṛṣiṃ sukhahastavatdivyaṃ ca vidhivaccakre sopacāraṃ munestadā

स तेन सुसुखोष्णेन तस्या हस्तसुखेन चव्यतीतां रजनीं कृत्स्नां नाजानात्स महाव्रतः

sa tena susukhoṣṇena tasyā hastasukhena cavyatītāṃ rajanīṃ kṛtsnāṃ nājānātsa mahāvrataḥ

तत उत्थाय स मुनिस्तदा परमविस्मितःपूर्वस्यां दिशि सूर्यं च सोऽपश्यदुदितं दिवि

tata utthāya sa munistadā paramavismitaḥpūrvasyāṃ diśi sūryaṃ ca so'paśyaduditaṃ divi

तस्य बुद्धिरियं किं नु मोहस्तत्त्वमिदं भवेत्अथोपास्य सहस्रांशुं किं करोमीत्युवाच ताम्

tasya buddhiriyaṃ kiṃ nu mohastattvamidaṃ bhavetathopāsya sahasrāṃśuṃ kiṃ karomītyuvāca tām

सा चामृतरसप्रख्यमृषेरन्नमुपाहरत्तस्य स्वादुतयान्नस्य न प्रभूतं चकार सःव्यगमच्चाप्यहःशेषं ततः संध्यागमत्पुनः

sā cāmṛtarasaprakhyamṛṣerannamupāharattasya svādutayānnasya na prabhūtaṃ cakāra saḥvyagamaccāpyahaḥśeṣaṃ tataḥ saṃdhyāgamatpunaḥ

अथ स्त्री भगवन्तं सा सुप्यतामित्यचोदयत्तत्र वै शयने दिव्ये तस्य तस्याश्च कल्पिते

atha strī bhagavantaṃ sā supyatāmityacodayattatra vai śayane divye tasya tasyāśca kalpite

अष्टावक्र उवाच · aṣṭāvakra uvāca

न भद्रे परदारेषु मनो मे संप्रसज्जतिउत्तिष्ठ भद्रे भद्रं ते स्वप वै विरमस्व च

na bhadre paradāreṣu mano me saṃprasajjatiuttiṣṭha bhadre bhadraṃ te svapa vai viramasva ca

भीष्म उवाच · bhīṣma uvāca

सा तदा तेन विप्रेण तथा धृत्या निवर्तितास्वतन्त्रास्मीत्युवाचैनं न धर्मच्छलमस्ति ते

sā tadā tena vipreṇa tathā dhṛtyā nivartitāsvatantrāsmītyuvācainaṃ na dharmacchalamasti te

अष्टावक्र उवाच · aṣṭāvakra uvāca

नास्ति स्वतन्त्रता स्त्रीणामस्वतन्त्रा हि योषितःप्रजापतिमतं ह्येतन्न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति

nāsti svatantratā strīṇāmasvatantrā hi yoṣitaḥprajāpatimataṃ hyetanna strī svātantryamarhati

स्त्र्युवाचबाधते मैथुनं विप्र मम भक्तिं च पश्य वैअधर्मं प्राप्स्यसे विप्र यन्मां त्वं नाभिनन्दसि

stryuvācabādhate maithunaṃ vipra mama bhaktiṃ ca paśya vaiadharmaṃ prāpsyase vipra yanmāṃ tvaṃ nābhinandasi

अष्टावक्र उवाच · aṣṭāvakra uvāca

हरन्ति दोषजातानि नरं जातं यथेच्छकम्प्रभवामि सदा धृत्या भद्रे स्वं शयनं व्रज

haranti doṣajātāni naraṃ jātaṃ yathecchakamprabhavāmi sadā dhṛtyā bhadre svaṃ śayanaṃ vraja

स्त्र्युवाचशिरसा प्रणमे विप्र प्रसादं कर्तुमर्हसिभूमौ निपतमानायाः शरणं भव मेऽनघ

stryuvācaśirasā praṇame vipra prasādaṃ kartumarhasibhūmau nipatamānāyāḥ śaraṇaṃ bhava me'nagha

यदि वा दोषजातं त्वं परदारेषु पश्यसिआत्मानं स्पर्शयाम्यद्य पाणिं गृह्णीष्व मे द्विज

yadi vā doṣajātaṃ tvaṃ paradāreṣu paśyasiātmānaṃ sparśayāmyadya pāṇiṃ gṛhṇīṣva me dvija

न दोषो भविता चैव सत्येनैतद्ब्रवीम्यहम्स्वतन्त्रां मां विजानीहि योऽधर्मः सोऽस्तु वै मयि

na doṣo bhavitā caiva satyenaitadbravīmyahamsvatantrāṃ māṃ vijānīhi yo'dharmaḥ so'stu vai mayi

अष्टावक्र उवाच · aṣṭāvakra uvāca

स्वतन्त्रा त्वं कथं भद्रे ब्रूहि कारणमत्र वैनास्ति लोके हि काचित्स्त्री या वै स्वातन्त्र्यमर्हति

svatantrā tvaṃ kathaṃ bhadre brūhi kāraṇamatra vaināsti loke hi kācitstrī yā vai svātantryamarhati

पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवनेपुत्राश्च स्थविरीभावे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति

pitā rakṣati kaumāre bhartā rakṣati yauvaneputrāśca sthavirībhāve na strī svātantryamarhati

स्त्र्युवाचकौमारं ब्रह्मचर्यं मे कन्यैवास्मि न संशयःकुरु मा विमतिं विप्र श्रद्धां विजहि मा मम

stryuvācakaumāraṃ brahmacaryaṃ me kanyaivāsmi na saṃśayaḥkuru mā vimatiṃ vipra śraddhāṃ vijahi mā mama

अष्टावक्र उवाच · aṣṭāvakra uvāca

यथा मम तथा तुभ्यं यथा तव तथा ममजिज्ञासेयमृषेस्तस्य विघ्नः सत्यं नु किं भवेत्

yathā mama tathā tubhyaṃ yathā tava tathā mamajijñāseyamṛṣestasya vighnaḥ satyaṃ nu kiṃ bhavet

आश्चर्यं परमं हीदं किं नु श्रेयो हि मे भवेत्दिव्याभरणवस्त्रा हि कन्येयं मामुपस्थिता

āścaryaṃ paramaṃ hīdaṃ kiṃ nu śreyo hi me bhavetdivyābharaṇavastrā hi kanyeyaṃ māmupasthitā

किं त्वस्याः परमं रूपं जीर्णमासीत्कथं पुनःकन्यारूपमिहाद्यैव किमिहात्रोत्तरं भवेत्

kiṃ tvasyāḥ paramaṃ rūpaṃ jīrṇamāsītkathaṃ punaḥkanyārūpamihādyaiva kimihātrottaraṃ bhavet

यथा परं शक्तिधृतेर्न व्युत्थास्ये कथंचनन रोचये हि व्युत्थानं धृत्यैवं साधयाम्यहम्

yathā paraṃ śaktidhṛterna vyutthāsye kathaṃcanana rocaye hi vyutthānaṃ dhṛtyaivaṃ sādhayāmyaham