Parva.Adhyaya 14.66

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

उत्थितायां पृथायां तु सुभद्रा भ्रातरं तदादृष्ट्वा चुक्रोश दुःखार्ता वचनं चेदमब्रवीत्

utthitāyāṃ pṛthāyāṃ tu subhadrā bhrātaraṃ tadādṛṣṭvā cukrośa duḥkhārtā vacanaṃ cedamabravīt

पुण्डरीकाक्ष पश्यस्व पौत्रं पार्थस्य धीमतःपरिक्षीणेषु कुरुषु परिक्षीणं गतायुषम्

puṇḍarīkākṣa paśyasva pautraṃ pārthasya dhīmataḥparikṣīṇeṣu kuruṣu parikṣīṇaṃ gatāyuṣam

इषीका द्रोणपुत्रेण भीमसेनार्थमुद्यतासोत्तरायां निपतिता विजये मयि चैव ह

iṣīkā droṇaputreṇa bhīmasenārthamudyatāsottarāyāṃ nipatitā vijaye mayi caiva ha

सेयं ज्वलन्ती हृदये मयि तिष्ठति केशवयन्न पश्यामि दुर्धर्ष मम पुत्रसुतं विभो

seyaṃ jvalantī hṛdaye mayi tiṣṭhati keśavayanna paśyāmi durdharṣa mama putrasutaṃ vibho

किं नु वक्ष्यति धर्मात्मा धर्मराजो युधिष्ठिरःभीमसेनार्जुनौ चापि माद्रवत्याः सुतौ च तौ

kiṃ nu vakṣyati dharmātmā dharmarājo yudhiṣṭhiraḥbhīmasenārjunau cāpi mādravatyāḥ sutau ca tau

श्रुत्वाभिमन्योस्तनयं जातं च मृतमेव चमुषिता इव वार्ष्णेय द्रोणपुत्रेण पाण्डवाः

śrutvābhimanyostanayaṃ jātaṃ ca mṛtameva camuṣitā iva vārṣṇeya droṇaputreṇa pāṇḍavāḥ

अभिमन्युः प्रियः कृष्ण पितॄणां नात्र संशयःते श्रुत्वा किं नु वक्ष्यन्ति द्रोणपुत्रास्त्रनिर्जिताः

abhimanyuḥ priyaḥ kṛṣṇa pitṝṇāṃ nātra saṃśayaḥte śrutvā kiṃ nu vakṣyanti droṇaputrāstranirjitāḥ

भवितातः परं दुःखं किं नु मन्ये जनार्दनअभिमन्योः सुतात्कृष्ण मृताज्जातादरिंदम

bhavitātaḥ paraṃ duḥkhaṃ kiṃ nu manye janārdanaabhimanyoḥ sutātkṛṣṇa mṛtājjātādariṃdama

साहं प्रसादये कृष्ण त्वामद्य शिरसा नतापृथेयं द्रौपदी चैव ताः पश्य पुरुषोत्तम

sāhaṃ prasādaye kṛṣṇa tvāmadya śirasā natāpṛtheyaṃ draupadī caiva tāḥ paśya puruṣottama

यदा द्रोणसुतो गर्भान्पाण्डूनां हन्ति माधवतदा किल त्वया द्रौणिः क्रुद्धेनोक्तोऽरिमर्दन

yadā droṇasuto garbhānpāṇḍūnāṃ hanti mādhavatadā kila tvayā drauṇiḥ kruddhenokto'rimardana

अकामं त्वा करिष्यामि ब्रह्मबन्धो नराधमअहं संजीवयिष्यामि किरीटितनयात्मजम्

akāmaṃ tvā kariṣyāmi brahmabandho narādhamaahaṃ saṃjīvayiṣyāmi kirīṭitanayātmajam

इत्येतद्वचनं श्रुत्वा जानमाना बलं तवप्रसादये त्वा दुर्धर्ष जीवतामभिमन्युजः

ityetadvacanaṃ śrutvā jānamānā balaṃ tavaprasādaye tvā durdharṣa jīvatāmabhimanyujaḥ

यद्येवं त्वं प्रतिश्रुत्य न करोषि वचः शुभम्सफलं वृष्णिशार्दूल मृतां मामुपधारय

yadyevaṃ tvaṃ pratiśrutya na karoṣi vacaḥ śubhamsaphalaṃ vṛṣṇiśārdūla mṛtāṃ māmupadhāraya

अभिमन्योः सुतो वीर न संजीवति यद्ययम्जीवति त्वयि दुर्धर्ष किं करिष्याम्यहं त्वया

abhimanyoḥ suto vīra na saṃjīvati yadyayamjīvati tvayi durdharṣa kiṃ kariṣyāmyahaṃ tvayā

संजीवयैनं दुर्धर्ष मृतं त्वमभिमन्युजम्सदृशाक्षसुतं वीर सस्यं वर्षन्निवाम्बुदः

saṃjīvayainaṃ durdharṣa mṛtaṃ tvamabhimanyujamsadṛśākṣasutaṃ vīra sasyaṃ varṣannivāmbudaḥ

त्वं हि केशव धर्मात्मा सत्यवान्सत्यविक्रमःस तां वाचमृतां कर्तुमर्हसि त्वमरिंदम

tvaṃ hi keśava dharmātmā satyavānsatyavikramaḥsa tāṃ vācamṛtāṃ kartumarhasi tvamariṃdama

इच्छन्नपि हि लोकांस्त्रीञ्जीवयेथा मृतानिमान्किं पुनर्दयितं जातं स्वस्रीयस्यात्मजं मृतम्

icchannapi hi lokāṃstrīñjīvayethā mṛtānimānkiṃ punardayitaṃ jātaṃ svasrīyasyātmajaṃ mṛtam

प्रभावज्ञास्मि ते कृष्ण तस्मादेतद्ब्रवीमि तेकुरुष्व पाण्डुपुत्राणामिमं परमनुग्रहम्

prabhāvajñāsmi te kṛṣṇa tasmādetadbravīmi tekuruṣva pāṇḍuputrāṇāmimaṃ paramanugraham

स्वसेति वा महाबाहो हतपुत्रेति वा पुनःप्रपन्ना मामियं वेति दयां कर्तुमिहार्हसि

svaseti vā mahābāho hataputreti vā punaḥprapannā māmiyaṃ veti dayāṃ kartumihārhasi