Parva.Adhyaya 14.79

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

ततो बहुविधं भीरुर्विलप्य कमलेक्षणामुमोह दुःखाद्दुर्धर्षा निपपात च भूतले

tato bahuvidhaṃ bhīrurvilapya kamalekṣaṇāmumoha duḥkhāddurdharṣā nipapāta ca bhūtale

प्रतिलभ्य च सा संज्ञां देवी दिव्यवपुर्धराउलूपीं पन्नगसुतां दृष्ट्वेदं वाक्यमब्रवीत्

pratilabhya ca sā saṃjñāṃ devī divyavapurdharāulūpīṃ pannagasutāṃ dṛṣṭvedaṃ vākyamabravīt

उलूपि पश्य भर्तारं शयानं निहतं रणेत्वत्कृते मम पुत्रेण बालेन समितिंजयम्

ulūpi paśya bhartāraṃ śayānaṃ nihataṃ raṇetvatkṛte mama putreṇa bālena samitiṃjayam

ननु त्वमार्ये धर्मज्ञा ननु चासि पतिव्रतायत्त्वत्कृतेऽयं पतितः पतिस्ते निहतो रणे

nanu tvamārye dharmajñā nanu cāsi pativratāyattvatkṛte'yaṃ patitaḥ patiste nihato raṇe

किं तु सर्वापराधोऽयं यदि तेऽद्य धनंजयःक्षमस्व याच्यमाना मे संजीवय धनंजयम्

kiṃ tu sarvāparādho'yaṃ yadi te'dya dhanaṃjayaḥkṣamasva yācyamānā me saṃjīvaya dhanaṃjayam

ननु त्वमार्ये धर्मज्ञा त्रैलोक्यविदिता शुभेयद्घातयित्वा भर्तारं पुत्रेणेह न शोचसि

nanu tvamārye dharmajñā trailokyaviditā śubheyadghātayitvā bhartāraṃ putreṇeha na śocasi

नाहं शोचामि तनयं निहतं पन्नगात्मजेपतिमेव तु शोचामि यस्यातिथ्यमिदं कृतम्

nāhaṃ śocāmi tanayaṃ nihataṃ pannagātmajepatimeva tu śocāmi yasyātithyamidaṃ kṛtam

इत्युक्त्वा सा तदा देवीमुलूपीं पन्नगात्मजाम्भर्तारमभिगम्येदमित्युवाच यशस्विनी

ityuktvā sā tadā devīmulūpīṃ pannagātmajāmbhartāramabhigamyedamityuvāca yaśasvinī

उत्तिष्ठ कुरुमुख्यस्य प्रियकाम मम प्रियअयमश्वो महाबाहो मया ते परिमोक्षितः

uttiṣṭha kurumukhyasya priyakāma mama priyaayamaśvo mahābāho mayā te parimokṣitaḥ

ननु नाम त्वया वीर धर्मराजस्य यज्ञियःअयमश्वोऽनुसर्तव्यः स शेषे किं महीतले

nanu nāma tvayā vīra dharmarājasya yajñiyaḥayamaśvo'nusartavyaḥ sa śeṣe kiṃ mahītale

त्वयि प्राणाः समायत्ताः कुरूणां कुरुनन्दनस कस्मात्प्राणदोऽन्येषां प्राणान्संत्यक्तवानसि

tvayi prāṇāḥ samāyattāḥ kurūṇāṃ kurunandanasa kasmātprāṇado'nyeṣāṃ prāṇānsaṃtyaktavānasi

उलूपि साधु संपश्य भर्तारं निहतं रणेपुत्रं चैनं समुत्साह्य घातयित्वा न शोचसि

ulūpi sādhu saṃpaśya bhartāraṃ nihataṃ raṇeputraṃ cainaṃ samutsāhya ghātayitvā na śocasi

कामं स्वपितु बालोऽयं भूमौ प्रेतगतिं गतःलोहिताक्षो गुडाकेशो विजयः साधु जीवतु

kāmaṃ svapitu bālo'yaṃ bhūmau pretagatiṃ gataḥlohitākṣo guḍākeśo vijayaḥ sādhu jīvatu

नापराधोऽस्ति सुभगे नराणां बहुभार्यतानारीणां तु भवत्येतन्मा ते भूद्बुद्धिरीदृशी

nāparādho'sti subhage narāṇāṃ bahubhāryatānārīṇāṃ tu bhavatyetanmā te bhūdbuddhirīdṛśī

सख्यं ह्येतत्कृतं धात्रा शाश्वतं चाव्ययं च हसख्यं समभिजानीहि सत्यं संगतमस्तु ते

sakhyaṃ hyetatkṛtaṃ dhātrā śāśvataṃ cāvyayaṃ ca hasakhyaṃ samabhijānīhi satyaṃ saṃgatamastu te

पुत्रेण घातयित्वेमं पतिं यदि न मेऽद्य वैजीवन्तं दर्शयस्यद्य परित्यक्ष्यामि जीवितम्

putreṇa ghātayitvemaṃ patiṃ yadi na me'dya vaijīvantaṃ darśayasyadya parityakṣyāmi jīvitam

साहं दुःखान्विता भीरु पतिपुत्रविनाकृताइहैव प्रायमाशिष्ये प्रेक्षन्त्यास्ते न संशयः

sāhaṃ duḥkhānvitā bhīru patiputravinākṛtāihaiva prāyamāśiṣye prekṣantyāste na saṃśayaḥ

इत्युक्त्वा पन्नगसुतां सपत्नीं चैत्रवाहिनीततः प्रायमुपासीना तूष्णीमासीज्जनाधिप

ityuktvā pannagasutāṃ sapatnīṃ caitravāhinītataḥ prāyamupāsīnā tūṣṇīmāsījjanādhipa