Parva.Adhyaya 2.25

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

स श्वेतपर्वतं वीरः समतिक्रम्य भारतदेशं किंपुरुषावासं द्रुमपुत्रेण रक्षितम्

sa śvetaparvataṃ vīraḥ samatikramya bhāratadeśaṃ kiṃpuruṣāvāsaṃ drumaputreṇa rakṣitam

महता संनिपातेन क्षत्रियान्तकरेण हव्यजयत्पाण्डवश्रेष्ठः करे चैव न्यवेशयत्

mahatā saṃnipātena kṣatriyāntakareṇa havyajayatpāṇḍavaśreṣṭhaḥ kare caiva nyaveśayat

तं जित्वा हाटकं नाम देशं गुह्यकरक्षितम्पाकशासनिरव्यग्रः सहसैन्यः समासदत्

taṃ jitvā hāṭakaṃ nāma deśaṃ guhyakarakṣitampākaśāsaniravyagraḥ sahasainyaḥ samāsadat

तांस्तु सान्त्वेन निर्जित्य मानसं सर उत्तमम्ऋषिकुल्याश्च ताः सर्वा ददर्श कुरुनन्दनः

tāṃstu sāntvena nirjitya mānasaṃ sara uttamamṛṣikulyāśca tāḥ sarvā dadarśa kurunandanaḥ

सरो मानसमासाद्य हाटकानभितः प्रभुःगन्धर्वरक्षितं देशं व्यजयत्पाण्डवस्ततः

saro mānasamāsādya hāṭakānabhitaḥ prabhuḥgandharvarakṣitaṃ deśaṃ vyajayatpāṇḍavastataḥ

तत्र तित्तिरिकल्माषान्मण्डूकाक्षान्हयोत्तमान्लेभे स करमत्यन्तं गन्धर्वनगरात्तदा

tatra tittirikalmāṣānmaṇḍūkākṣānhayottamānlebhe sa karamatyantaṃ gandharvanagarāttadā

उत्तरं हरिवर्षं तु समासाद्य स पाण्डवःइयेष जेतुं तं देशं पाकशासननन्दनः

uttaraṃ harivarṣaṃ tu samāsādya sa pāṇḍavaḥiyeṣa jetuṃ taṃ deśaṃ pākaśāsananandanaḥ

तत एनं महाकाया महावीर्या महाबलाःद्वारपालाः समासाद्य हृष्टा वचनमब्रुवन्

tata enaṃ mahākāyā mahāvīryā mahābalāḥdvārapālāḥ samāsādya hṛṣṭā vacanamabruvan

पार्थ नेदं त्वया शक्यं पुरं जेतुं कथंचनउपावर्तस्व कल्याण पर्याप्तमिदमच्युत

pārtha nedaṃ tvayā śakyaṃ puraṃ jetuṃ kathaṃcanaupāvartasva kalyāṇa paryāptamidamacyuta

इदं पुरं यः प्रविशेद्ध्रुवं स न भवेन्नरःप्रीयामहे त्वया वीर पर्याप्तो विजयस्तव

idaṃ puraṃ yaḥ praviśeddhruvaṃ sa na bhavennaraḥprīyāmahe tvayā vīra paryāpto vijayastava

न चापि किंचिज्जेतव्यमर्जुनात्र प्रदृश्यतेउत्तराः कुरवो ह्येते नात्र युद्धं प्रवर्तते

na cāpi kiṃcijjetavyamarjunātra pradṛśyateuttarāḥ kuravo hyete nātra yuddhaṃ pravartate

प्रविष्टश्चापि कौन्तेय नेह द्रक्ष्यसि किंचनन हि मानुषदेहेन शक्यमत्राभिवीक्षितुम्

praviṣṭaścāpi kaunteya neha drakṣyasi kiṃcanana hi mānuṣadehena śakyamatrābhivīkṣitum

अथेह पुरुषव्याघ्र किंचिदन्यच्चिकीर्षसितद्ब्रवीहि करिष्यामो वचनात्तव भारत

atheha puruṣavyāghra kiṃcidanyaccikīrṣasitadbravīhi kariṣyāmo vacanāttava bhārata

ततस्तानब्रवीद्राजन्नर्जुनः पाकशासनिःपार्थिवत्वं चिकीर्षामि धर्मराजस्य धीमतः

tatastānabravīdrājannarjunaḥ pākaśāsaniḥpārthivatvaṃ cikīrṣāmi dharmarājasya dhīmataḥ

न प्रवेक्ष्यामि वो देशं बाध्यत्वं यदि मानुषैःयुधिष्ठिराय यत्किंचित्करवन्नः प्रदीयताम्

na pravekṣyāmi vo deśaṃ bādhyatvaṃ yadi mānuṣaiḥyudhiṣṭhirāya yatkiṃcitkaravannaḥ pradīyatām

ततो दिव्यानि वस्त्राणि दिव्यान्याभरणानि चमोकाजिनानि दिव्यानि तस्मै ते प्रददुः करम्

tato divyāni vastrāṇi divyānyābharaṇāni camokājināni divyāni tasmai te pradaduḥ karam

एवं स पुरुषव्याघ्रो विजिग्ये दिशमुत्तराम्संग्रामान्सुबहून्कृत्वा क्षत्रियैर्दस्युभिस्तथा

evaṃ sa puruṣavyāghro vijigye diśamuttarāmsaṃgrāmānsubahūnkṛtvā kṣatriyairdasyubhistathā

स विनिर्जित्य राज्ञस्तान्करे च विनिवेश्य हधनान्यादाय सर्वेभ्यो रत्नानि विविधानि च

sa vinirjitya rājñastānkare ca viniveśya hadhanānyādāya sarvebhyo ratnāni vividhāni ca

हयांस्तित्तिरिकल्माषाञ्शुकपत्रनिभानपिमयूरसदृशांश्चान्यान्सर्वाननिलरंहसः

hayāṃstittirikalmāṣāñśukapatranibhānapimayūrasadṛśāṃścānyānsarvānanilaraṃhasaḥ

वृतः सुमहता राजन्बलेन चतुरङ्गिणाआजगाम पुनर्वीरः शक्रप्रस्थं पुरोत्तमम्

vṛtaḥ sumahatā rājanbalena caturaṅgiṇāājagāma punarvīraḥ śakraprasthaṃ purottamam