Parva.Adhyaya 3.136

यवक्रीरुवाचप्रतिभास्यन्ति वै वेदा मम तातस्य चोभयोःअति चान्यान्भविष्यावो वरा लब्धास्तथा मया

yavakrīruvācapratibhāsyanti vai vedā mama tātasya cobhayoḥati cānyānbhaviṣyāvo varā labdhāstathā mayā

भरद्वाज उवाच · bharadvāja uvāca

दर्पस्ते भविता तात वराँल्लब्ध्वा यथेप्सितान्स दर्पपूर्णः कृपणः क्षिप्रमेव विनश्यसि

darpaste bhavitā tāta varām̐llabdhvā yathepsitānsa darpapūrṇaḥ kṛpaṇaḥ kṣiprameva vinaśyasi

अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा देवैरुदाहृताःऋषिरासीत्पुरा पुत्र बालधिर्नाम वीर्यवान्

atrāpyudāharantīmā gāthā devairudāhṛtāḥṛṣirāsītpurā putra bāladhirnāma vīryavān

स पुत्रशोकादुद्विग्नस्तपस्तेपे सुदुश्चरम्भवेन्मम सुतोऽमर्त्य इति तं लब्धवांश्च सः

sa putraśokādudvignastapastepe suduścarambhavenmama suto'martya iti taṃ labdhavāṃśca saḥ

तस्य प्रसादो देवैश्च कृतो न त्वमरैः समःनामर्त्यो विद्यते मर्त्यो निमित्तायुर्भविष्यति

tasya prasādo devaiśca kṛto na tvamaraiḥ samaḥnāmartyo vidyate martyo nimittāyurbhaviṣyati

बालधिरुवाचयथेमे पर्वताः शश्वत्तिष्ठन्ति सुरसत्तमाःअक्षयास्तन्निमित्तं मे सुतस्यायुर्भवेदिति

bāladhiruvācayatheme parvatāḥ śaśvattiṣṭhanti surasattamāḥakṣayāstannimittaṃ me sutasyāyurbhavediti

भरद्वाज उवाच · bharadvāja uvāca

तस्य पुत्रस्तदा जज्ञे मेधावी क्रोधनः सदास तच्छ्रुत्वाकरोद्दर्पमृषींश्चैवावमन्यत

tasya putrastadā jajñe medhāvī krodhanaḥ sadāsa tacchrutvākaroddarpamṛṣīṃścaivāvamanyata

विकुर्वाणो मुनीनां तु चरमाणो महीमिमाम्आससाद महावीर्यं धनुषाक्षं मनीषिणम्

vikurvāṇo munīnāṃ tu caramāṇo mahīmimāmāsasāda mahāvīryaṃ dhanuṣākṣaṃ manīṣiṇam

तस्यापचक्रे मेधावी तं शशाप स वीर्यवान्भव भस्मेति चोक्तः स न भस्म समपद्यत

tasyāpacakre medhāvī taṃ śaśāpa sa vīryavānbhava bhasmeti coktaḥ sa na bhasma samapadyata

धनुषाक्षस्तु तं दृष्ट्वा मेधाविनमनामयम्निमित्तमस्य महिषैर्भेदयामास वीर्यवान्

dhanuṣākṣastu taṃ dṛṣṭvā medhāvinamanāmayamnimittamasya mahiṣairbhedayāmāsa vīryavān

स निमित्ते विनष्टे तु ममार सहसा शिशुःतं मृतं पुत्रमादाय विललाप ततः पिता

sa nimitte vinaṣṭe tu mamāra sahasā śiśuḥtaṃ mṛtaṃ putramādāya vilalāpa tataḥ pitā

लालप्यमानं तं दृष्ट्वा मुनयः पुनरार्तवत्ऊचुर्वेदोक्तया पूर्वं गाथया तन्निबोध मे

lālapyamānaṃ taṃ dṛṣṭvā munayaḥ punarārtavatūcurvedoktayā pūrvaṃ gāthayā tannibodha me

न दिष्टमर्थमत्येतुमीशो मर्त्यः कथंचनमहिषैर्भेदयामास धनुषाक्षो महीधरान्

na diṣṭamarthamatyetumīśo martyaḥ kathaṃcanamahiṣairbhedayāmāsa dhanuṣākṣo mahīdharān

एवं लब्ध्वा वरान्बाला दर्पपूर्णास्तरस्विनःक्षिप्रमेव विनश्यन्ति यथा न स्यात्तथा भवान्

evaṃ labdhvā varānbālā darpapūrṇāstarasvinaḥkṣiprameva vinaśyanti yathā na syāttathā bhavān

एष रैभ्यो महावीर्यः पुत्रौ चास्य तथाविधौतं यथा पुत्र नाभ्येषि तथा कुर्यास्त्वतन्द्रितः

eṣa raibhyo mahāvīryaḥ putrau cāsya tathāvidhautaṃ yathā putra nābhyeṣi tathā kuryāstvatandritaḥ

स हि क्रुद्धः समर्थस्त्वां पुत्र पीडयितुं रुषावैद्यश्चापि तपस्वी च कोपनश्च महानृषिः

sa hi kruddhaḥ samarthastvāṃ putra pīḍayituṃ ruṣāvaidyaścāpi tapasvī ca kopanaśca mahānṛṣiḥ

यवक्रीरुवाचएवं करिष्ये मा तापं तात कार्षीः कथंचनयथा हि मे भवान्मान्यस्तथा रैभ्यः पिता मम

yavakrīruvācaevaṃ kariṣye mā tāpaṃ tāta kārṣīḥ kathaṃcanayathā hi me bhavānmānyastathā raibhyaḥ pitā mama

लोमश उवाच · lomaśa uvāca

उक्त्वा स पितरं श्लक्ष्णं यवक्रीरकुतोभयःविप्रकुर्वन्नृषीनन्यानतुष्यत्परया मुदा

uktvā sa pitaraṃ ślakṣṇaṃ yavakrīrakutobhayaḥviprakurvannṛṣīnanyānatuṣyatparayā mudā