Parva.Adhyaya 3.137

लोमश उवाच · lomaśa uvāca

चङ्क्रम्यमाणः स तदा यवक्रीरकुतोभयःजगाम माधवे मासि रैभ्याश्रमपदं प्रति

caṅkramyamāṇaḥ sa tadā yavakrīrakutobhayaḥjagāma mādhave māsi raibhyāśramapadaṃ prati

स ददर्शाश्रमे पुण्ये पुष्पितद्रुमभूषितेविचरन्तीं स्नुषां तस्य किंनरीमिव भारत

sa dadarśāśrame puṇye puṣpitadrumabhūṣitevicarantīṃ snuṣāṃ tasya kiṃnarīmiva bhārata

यवक्रीस्तामुवाचेदमुपतिष्ठस्व मामितिनिर्लज्जो लज्जया युक्तां कामेन हृतचेतनः

yavakrīstāmuvācedamupatiṣṭhasva māmitinirlajjo lajjayā yuktāṃ kāmena hṛtacetanaḥ

सा तस्य शीलमाज्ञाय तस्माच्छापाच्च बिभ्यतीतेजस्वितां च रैभ्यस्य तथेत्युक्त्वा जगाम सा

sā tasya śīlamājñāya tasmācchāpācca bibhyatītejasvitāṃ ca raibhyasya tathetyuktvā jagāma sā

तत एकान्तमुन्नीय मज्जयामास भारतआजगाम तदा रैभ्यः स्वमाश्रममरिंदम

tata ekāntamunnīya majjayāmāsa bhārataājagāma tadā raibhyaḥ svamāśramamariṃdama

रुदन्तीं च स्नुषां दृष्ट्वा भार्यामार्तां परावसोःसान्त्वयञ्श्लक्ष्णया वाचा पर्यपृच्छद्युधिष्ठिर

rudantīṃ ca snuṣāṃ dṛṣṭvā bhāryāmārtāṃ parāvasoḥsāntvayañślakṣṇayā vācā paryapṛcchadyudhiṣṭhira

सा तस्मै सर्वमाचष्ट यवक्रीभाषितं शुभाप्रत्युक्तं च यवक्रीतं प्रेक्षापूर्वं तदात्मना

sā tasmai sarvamācaṣṭa yavakrībhāṣitaṃ śubhāpratyuktaṃ ca yavakrītaṃ prekṣāpūrvaṃ tadātmanā

शृण्वानस्यैव रैभ्यस्य यवक्रीतविचेष्टितम्दहन्निव तदा चेतः क्रोधः समभवन्महान्

śṛṇvānasyaiva raibhyasya yavakrītaviceṣṭitamdahanniva tadā cetaḥ krodhaḥ samabhavanmahān

स तदा मन्युनाविष्टस्तपस्वी भृशकोपनःअवलुप्य जटामेकां जुहावाग्नौ सुसंस्कृते

sa tadā manyunāviṣṭastapasvī bhṛśakopanaḥavalupya jaṭāmekāṃ juhāvāgnau susaṃskṛte

ततः समभवन्नारी तस्या रूपेण संमिताअवलुप्यापरां चाथ जुहावाग्नौ जटां पुनः

tataḥ samabhavannārī tasyā rūpeṇa saṃmitāavalupyāparāṃ cātha juhāvāgnau jaṭāṃ punaḥ

ततः समभवद्रक्षो घोराक्षं भीमदर्शनम्अब्रूतां तौ तदा रैभ्यं किं कार्यं करवामहे

tataḥ samabhavadrakṣo ghorākṣaṃ bhīmadarśanamabrūtāṃ tau tadā raibhyaṃ kiṃ kāryaṃ karavāmahe

तावब्रवीदृषिः क्रुद्धो यवक्रीर्वध्यतामितिजग्मतुस्तौ तथेत्युक्त्वा यवक्रीतजिघांसया

tāvabravīdṛṣiḥ kruddho yavakrīrvadhyatāmitijagmatustau tathetyuktvā yavakrītajighāṃsayā

ततस्तं समुपास्थाय कृत्या सृष्टा महात्मनाकमण्डलुं जहारास्य मोहयित्वा तु भारत

tatastaṃ samupāsthāya kṛtyā sṛṣṭā mahātmanākamaṇḍaluṃ jahārāsya mohayitvā tu bhārata

उच्छिष्टं तु यवक्रीतमपकृष्टकमण्डलुम्तत उद्यतशूलः स राक्षसः समुपाद्रवत्

ucchiṣṭaṃ tu yavakrītamapakṛṣṭakamaṇḍalumtata udyataśūlaḥ sa rākṣasaḥ samupādravat

तमापतन्तं संप्रेक्ष्य शूलहस्तं जिघांसयायवक्रीः सहसोत्थाय प्राद्रवद्येन वै सरः

tamāpatantaṃ saṃprekṣya śūlahastaṃ jighāṃsayāyavakrīḥ sahasotthāya prādravadyena vai saraḥ

जलहीनं सरो दृष्ट्वा यवक्रीस्त्वरितः पुनःजगाम सरितः सर्वास्ताश्चाप्यासन्विशोषिताः

jalahīnaṃ saro dṛṣṭvā yavakrīstvaritaḥ punaḥjagāma saritaḥ sarvāstāścāpyāsanviśoṣitāḥ

स काल्यमानो घोरेण शूलहस्तेन रक्षसाअग्निहोत्रं पितुर्भीतः सहसा समुपाद्रवत्

sa kālyamāno ghoreṇa śūlahastena rakṣasāagnihotraṃ piturbhītaḥ sahasā samupādravat

स वै प्रविशमानस्तु शूद्रेणान्धेन रक्षिणानिगृहीतो बलाद्द्वारि सोऽवातिष्ठत पार्थिव

sa vai praviśamānastu śūdreṇāndhena rakṣiṇānigṛhīto balāddvāri so'vātiṣṭhata pārthiva

निगृहीतं तु शूद्रेण यवक्रीतं स राक्षसःताडयामास शूलेन स भिन्नहृदयोऽपतत्

nigṛhītaṃ tu śūdreṇa yavakrītaṃ sa rākṣasaḥtāḍayāmāsa śūlena sa bhinnahṛdayo'patat

यवक्रीतं स हत्वा तु राक्षसो रैभ्यमागमत्अनुज्ञातस्तु रैभ्येण तया नार्या सहाचरत्

yavakrītaṃ sa hatvā tu rākṣaso raibhyamāgamatanujñātastu raibhyeṇa tayā nāryā sahācarat