Parva.Adhyaya 4.16

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

सा हता सूतपुत्रेण राजपुत्री समज्वलत्वधं कृष्णा परीप्सन्ती सेनावाहस्य भामिनीजगामावासमेवाथ तदा सा द्रुपदात्मजा

sā hatā sūtaputreṇa rājaputrī samajvalatvadhaṃ kṛṣṇā parīpsantī senāvāhasya bhāminījagāmāvāsamevātha tadā sā drupadātmajā

कृत्वा शौचं यथान्यायं कृष्णा वै तनुमध्यमागात्राणि वाससी चैव प्रक्षाल्य सलिलेन सा

kṛtvā śaucaṃ yathānyāyaṃ kṛṣṇā vai tanumadhyamāgātrāṇi vāsasī caiva prakṣālya salilena sā

चिन्तयामास रुदती तस्य दुःखस्य निर्णयम्किं करोमि क्व गच्छामि कथं कार्यं भवेन्मम

cintayāmāsa rudatī tasya duḥkhasya nirṇayamkiṃ karomi kva gacchāmi kathaṃ kāryaṃ bhavenmama

इत्येवं चिन्तयित्वा सा भीमं वै मनसागमत्नान्यः कर्ता ऋते भीमान्ममाद्य मनसः प्रियम्

ityevaṃ cintayitvā sā bhīmaṃ vai manasāgamatnānyaḥ kartā ṛte bhīmānmamādya manasaḥ priyam

तत उत्थाय रात्रौ सा विहाय शयनं स्वकम्प्राद्रवन्नाथमिच्छन्ती कृष्णा नाथवती सतीदुःखेन महता युक्ता मानसेन मनस्विनी

tata utthāya rātrau sā vihāya śayanaṃ svakamprādravannāthamicchantī kṛṣṇā nāthavatī satīduḥkhena mahatā yuktā mānasena manasvinī

सा वै महानसे प्राप्य भीमसेनं शुचिस्मितासर्वश्वेतेव माहेयी वने जाता त्रिहायनीउपातिष्ठत पाञ्चाली वाशितेव महागजम्

sā vai mahānase prāpya bhīmasenaṃ śucismitāsarvaśveteva māheyī vane jātā trihāyanīupātiṣṭhata pāñcālī vāśiteva mahāgajam

सा लतेव महाशालं फुल्लं गोमतितीरजम्बाहुभ्यां परिरभ्यैनं प्राबोधयदनिन्दितासिंहं सुप्तं वने दुर्गे मृगराजवधूरिव

sā lateva mahāśālaṃ phullaṃ gomatitīrajambāhubhyāṃ parirabhyainaṃ prābodhayadaninditāsiṃhaṃ suptaṃ vane durge mṛgarājavadhūriva

वीणेव मधुराभाषा गान्धारं साधु मूर्च्छिताअभ्यभाषत पाञ्चाली भीमसेनमनिन्दिता

vīṇeva madhurābhāṣā gāndhāraṃ sādhu mūrcchitāabhyabhāṣata pāñcālī bhīmasenamaninditā

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ किं शेषे भीमसेन यथा मृतःनामृतस्य हि पापीयान्भार्यामालभ्य जीवति

uttiṣṭhottiṣṭha kiṃ śeṣe bhīmasena yathā mṛtaḥnāmṛtasya hi pāpīyānbhāryāmālabhya jīvati

तस्मिञ्जीवति पापिष्ठे सेनावाहे मम द्विषितत्कर्म कृतवत्यद्य कथं निद्रां निषेवसे

tasmiñjīvati pāpiṣṭhe senāvāhe mama dviṣitatkarma kṛtavatyadya kathaṃ nidrāṃ niṣevase

स संप्रहाय शयनं राजपुत्र्या प्रबोधितःउपातिष्ठत मेघाभः पर्यङ्के सोपसंग्रहे

sa saṃprahāya śayanaṃ rājaputryā prabodhitaḥupātiṣṭhata meghābhaḥ paryaṅke sopasaṃgrahe

अथाब्रवीद्राजपुत्रीं कौरव्यो महिषीं प्रियाम्केनास्यर्थेन संप्राप्ता त्वरितेव ममान्तिकम्

athābravīdrājaputrīṃ kauravyo mahiṣīṃ priyāmkenāsyarthena saṃprāptā tvariteva mamāntikam

न ते प्रकृतिमान्वर्णः कृशा पाण्डुश्च लक्ष्यसेआचक्ष्व परिशेषेण सर्वं विद्यामहं यथा

na te prakṛtimānvarṇaḥ kṛśā pāṇḍuśca lakṣyaseācakṣva pariśeṣeṇa sarvaṃ vidyāmahaṃ yathā

सुखं वा यदि वा दुःखं द्वेष्यं वा यदि वा प्रियम्यथावत्सर्वमाचक्ष्व श्रुत्वा ज्ञास्यामि यत्परम्

sukhaṃ vā yadi vā duḥkhaṃ dveṣyaṃ vā yadi vā priyamyathāvatsarvamācakṣva śrutvā jñāsyāmi yatparam

अहमेव हि ते कृष्णे विश्वास्यः सर्वकर्मसुअहमापत्सु चापि त्वां मोक्षयामि पुनः पुनः

ahameva hi te kṛṣṇe viśvāsyaḥ sarvakarmasuahamāpatsu cāpi tvāṃ mokṣayāmi punaḥ punaḥ

शीघ्रमुक्त्वा यथाकामं यत्ते कार्यं विवक्षितम्गच्छ वै शयनायैव पुरा नान्योऽवबुध्यते

śīghramuktvā yathākāmaṃ yatte kāryaṃ vivakṣitamgaccha vai śayanāyaiva purā nānyo'vabudhyate