Parva.Adhyaya 5.137

वैशंपायन उवाच · vaiśaṃpāyana uvāca

एवमुक्तस्तु विमनास्तिर्यग्दृष्टिरधोमुखःसंहत्य च भ्रुवोर्मध्यं न किंचिद्व्याजहार ह

evamuktastu vimanāstiryagdṛṣṭiradhomukhaḥsaṃhatya ca bhruvormadhyaṃ na kiṃcidvyājahāra ha

तं वै विमनसं दृष्ट्वा संप्रेक्ष्यान्योन्यमन्तिकात्पुनरेवोत्तरं वाक्यमुक्तवन्तौ नरर्षभौ

taṃ vai vimanasaṃ dṛṣṭvā saṃprekṣyānyonyamantikātpunarevottaraṃ vākyamuktavantau nararṣabhau

भीष्म उवाच · bhīṣma uvāca

शुश्रूषुमनसूयं च ब्रह्मण्यं सत्यसंगरम्प्रतियोत्स्यामहे पार्थमतो दुःखतरं नु किम्

śuśrūṣumanasūyaṃ ca brahmaṇyaṃ satyasaṃgarampratiyotsyāmahe pārthamato duḥkhataraṃ nu kim

द्रोण उवाच · droṇa uvāca

अश्वत्थाम्नि यथा पुत्रे भूयो मम धनंजयेबहुमानः परो राजन्संनतिश्च कपिध्वजे

aśvatthāmni yathā putre bhūyo mama dhanaṃjayebahumānaḥ paro rājansaṃnatiśca kapidhvaje

तं चेत्पुत्रात्प्रियतरं प्रतियोत्स्ये धनंजयम्क्षत्रधर्ममनुष्ठाय धिगस्तु क्षत्रजीविकाम्

taṃ cetputrātpriyataraṃ pratiyotsye dhanaṃjayamkṣatradharmamanuṣṭhāya dhigastu kṣatrajīvikām

यस्य लोके समो नास्ति कश्चिदन्यो धनुर्धरःमत्प्रसादात्स बीभत्सुः श्रेयानन्यैर्धनुर्धरैः

yasya loke samo nāsti kaścidanyo dhanurdharaḥmatprasādātsa bībhatsuḥ śreyānanyairdhanurdharaiḥ

मित्रध्रुग्दुष्टभावश्च नास्तिकोऽथानृजुः शठःन सत्सु लभते पूजां यज्ञे मूर्ख इवागतः

mitradhrugduṣṭabhāvaśca nāstiko'thānṛjuḥ śaṭhaḥna satsu labhate pūjāṃ yajñe mūrkha ivāgataḥ

वार्यमाणोऽपि पापेभ्यः पापात्मा पापमिच्छतिचोद्यमानोऽपि पापेन शुभात्मा शुभमिच्छति

vāryamāṇo'pi pāpebhyaḥ pāpātmā pāpamicchaticodyamāno'pi pāpena śubhātmā śubhamicchati

मिथ्योपचरिता ह्येते वर्तमाना ह्यनु प्रियेअहितत्वाय कल्पन्ते दोषा भरतसत्तम

mithyopacaritā hyete vartamānā hyanu priyeahitatvāya kalpante doṣā bharatasattama

त्वमुक्तः कुरुवृद्धेन मया च विदुरेण चवासुदेवेन च तथा श्रेयो नैवाभिपद्यसे

tvamuktaḥ kuruvṛddhena mayā ca vidureṇa cavāsudevena ca tathā śreyo naivābhipadyase

अस्ति मे बलमित्येव सहसा त्वं तितीर्षसिसग्राहनक्रमकरं गङ्गावेगमिवोष्णगे

asti me balamityeva sahasā tvaṃ titīrṣasisagrāhanakramakaraṃ gaṅgāvegamivoṣṇage

वास एव यथा हि त्वं प्रावृण्वानोऽद्य मन्यसेस्रजं त्यक्तामिव प्राप्य लोभाद्यौधिष्ठिरीं श्रियम्

vāsa eva yathā hi tvaṃ prāvṛṇvāno'dya manyasesrajaṃ tyaktāmiva prāpya lobhādyaudhiṣṭhirīṃ śriyam

द्रौपदीसहितं पार्थं सायुधैर्भ्रातृभिर्वृतम्वनस्थमपि राज्यस्थः पाण्डवं कोऽतिजीवति

draupadīsahitaṃ pārthaṃ sāyudhairbhrātṛbhirvṛtamvanasthamapi rājyasthaḥ pāṇḍavaṃ ko'tijīvati

निदेशे यस्य राजानः सर्वे तिष्ठन्ति किंकराःतमैलविलमासाद्य धर्मराजो व्यराजत

nideśe yasya rājānaḥ sarve tiṣṭhanti kiṃkarāḥtamailavilamāsādya dharmarājo vyarājata

कुबेरसदनं प्राप्य ततो रत्नान्यवाप्य चस्फीतमाक्रम्य ते राष्ट्रं राज्यमिच्छन्ति पाण्डवाः

kuberasadanaṃ prāpya tato ratnānyavāpya casphītamākramya te rāṣṭraṃ rājyamicchanti pāṇḍavāḥ

दत्तं हुतमधीतं च ब्राह्मणास्तर्पिता धनैःआवयोर्गतमायुश्च कृतकृत्यौ च विद्धि नौ

dattaṃ hutamadhītaṃ ca brāhmaṇāstarpitā dhanaiḥāvayorgatamāyuśca kṛtakṛtyau ca viddhi nau

त्वं तु हित्वा सुखं राज्यं मित्राणि च धनानि चविग्रहं पाण्डवैः कृत्वा महद्व्यसनमाप्स्यसि

tvaṃ tu hitvā sukhaṃ rājyaṃ mitrāṇi ca dhanāni cavigrahaṃ pāṇḍavaiḥ kṛtvā mahadvyasanamāpsyasi

द्रौपदी यस्य चाशास्ते विजयं सत्यवादिनीतपोघोरव्रता देवी न त्वं जेष्यसि पाण्डवम्

draupadī yasya cāśāste vijayaṃ satyavādinītapoghoravratā devī na tvaṃ jeṣyasi pāṇḍavam

मन्त्री जनार्दनो यस्य भ्राता यस्य धनंजयःसर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठं कथं जेष्यसि पाण्डवम्

mantrī janārdano yasya bhrātā yasya dhanaṃjayaḥsarvaśastrabhṛtāṃ śreṣṭhaṃ kathaṃ jeṣyasi pāṇḍavam

सहाया ब्राह्मणा यस्य धृतिमन्तो जितेन्द्रियाःतमुग्रतपसं वीरं कथं जेष्यसि पाण्डवम्

sahāyā brāhmaṇā yasya dhṛtimanto jitendriyāḥtamugratapasaṃ vīraṃ kathaṃ jeṣyasi pāṇḍavam

पुनरुक्तं च वक्ष्यामि यत्कार्यं भूतिमिच्छतासुहृदा मज्जमानेषु सुहृत्सु व्यसनार्णवे

punaruktaṃ ca vakṣyāmi yatkāryaṃ bhūtimicchatāsuhṛdā majjamāneṣu suhṛtsu vyasanārṇave

अलं युद्धेन तैर्वीरैः शाम्य त्वं कुरुवृद्धयेमा गमः ससुतामात्यः सबलश्च पराभवम्

alaṃ yuddhena tairvīraiḥ śāmya tvaṃ kuruvṛddhayemā gamaḥ sasutāmātyaḥ sabalaśca parābhavam