Parva.Adhyaya 5.37
Mahabharata · 60 verses
- 5.37.1
विदुर उवाच · vidura uvāca
सप्तदशेमान्राजेन्द्र मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत्वैचित्रवीर्य पुरुषानाकाशं मुष्टिभिर्घ्नतः
saptadaśemānrājendra manuḥ svāyaṃbhuvo'bravītvaicitravīrya puruṣānākāśaṃ muṣṭibhirghnataḥ
- 5.37.2
तानेवेन्द्रस्य हि धनुरनाम्यं नमतोऽब्रवीत्अथो मरीचिनः पादाननाम्यान्नमतस्तथा
tānevendrasya hi dhanuranāmyaṃ namato'bravītatho marīcinaḥ pādānanāmyānnamatastathā
- 5.37.3
यश्चाशिष्यं शासति यश्च कुप्यते; यश्चातिवेलं भजते द्विषन्तम्स्त्रियश्च योऽरक्षति भद्रमस्तु ते; यश्चायाच्यं याचति यश्च कत्थते
yaścāśiṣyaṃ śāsati yaśca kupyate; yaścātivelaṃ bhajate dviṣantamstriyaśca yo'rakṣati bhadramastu te; yaścāyācyaṃ yācati yaśca katthate
- 5.37.4
यश्चाभिजातः प्रकरोत्यकार्यं; यश्चाबलो बलिना नित्यवैरीअश्रद्दधानाय च यो ब्रवीति; यश्चाकाम्यं कामयते नरेन्द्र
yaścābhijātaḥ prakarotyakāryaṃ; yaścābalo balinā nityavairīaśraddadhānāya ca yo bravīti; yaścākāmyaṃ kāmayate narendra
- 5.37.5
वध्वा हासं श्वशुरो यश्च मन्यते; वध्वा वसन्नुत यो मानकामःपरक्षेत्रे निर्वपति यश्च बीजं; स्त्रियं च यः परिवदतेऽतिवेलम्
vadhvā hāsaṃ śvaśuro yaśca manyate; vadhvā vasannuta yo mānakāmaḥparakṣetre nirvapati yaśca bījaṃ; striyaṃ ca yaḥ parivadate'tivelam
- 5.37.6
यश्चैव लब्ध्वा न स्मरामीत्युवाच; दत्त्वा च यः कत्थति याच्यमानःयश्चासतः सान्त्वमुपासतीह; एतेऽनुयान्त्यनिलं पाशहस्ताः
yaścaiva labdhvā na smarāmītyuvāca; dattvā ca yaḥ katthati yācyamānaḥyaścāsataḥ sāntvamupāsatīha; ete'nuyāntyanilaṃ pāśahastāḥ
- 5.37.7
यस्मिन्यथा वर्तते यो मनुष्य;स्तस्मिंस्तथा वर्तितव्यं स धर्मःमायाचारो मायया वर्तितव्यः; साध्वाचारः साधुना प्रत्युदेयः
yasminyathā vartate yo manuṣya;stasmiṃstathā vartitavyaṃ sa dharmaḥmāyācāro māyayā vartitavyaḥ; sādhvācāraḥ sādhunā pratyudeyaḥ
- 5.37.8
धृतराष्ट्र उवाच · dhṛtarāṣṭra uvāca
शतायुरुक्तः पुरुषः सर्ववेदेषु वै यदानाप्नोत्यथ च तत्सर्वमायुः केनेह हेतुना
śatāyuruktaḥ puruṣaḥ sarvavedeṣu vai yadānāpnotyatha ca tatsarvamāyuḥ keneha hetunā
- 5.37.9
विदुर उवाच · vidura uvāca
अतिवादोऽतिमानश्च तथात्यागो नराधिपक्रोधश्चातिविवित्सा च मित्रद्रोहश्च तानि षट्
ativādo'timānaśca tathātyāgo narādhipakrodhaścātivivitsā ca mitradrohaśca tāni ṣaṭ
- 5.37.10
एत एवासयस्तीक्ष्णाः कृन्तन्त्यायूंषि देहिनाम्एतानि मानवान्घ्नन्ति न मृत्युर्भद्रमस्तु ते
eta evāsayastīkṣṇāḥ kṛntantyāyūṃṣi dehināmetāni mānavānghnanti na mṛtyurbhadramastu te
- 5.37.11
विश्वस्तस्यैति यो दारान्यश्चापि गुरुतल्पगःवृषलीपतिर्द्विजो यश्च पानपश्चैव भारत
viśvastasyaiti yo dārānyaścāpi gurutalpagaḥvṛṣalīpatirdvijo yaśca pānapaścaiva bhārata
- 5.37.12
शरणागतहा चैव सर्वे ब्रह्महणैः समाःएतैः समेत्य कर्तव्यं प्रायश्चित्तमिति श्रुतिः
śaraṇāgatahā caiva sarve brahmahaṇaiḥ samāḥetaiḥ sametya kartavyaṃ prāyaścittamiti śrutiḥ
- 5.37.13
गृही वदान्योऽनपविद्धवाक्यः; शेषान्नभोक्ताप्यविहिंसकश्चनानर्थकृत्त्यक्तकलिः कृतज्ञः; सत्यो मृदुः स्वर्गमुपैति विद्वान्
gṛhī vadānyo'napaviddhavākyaḥ; śeṣānnabhoktāpyavihiṃsakaścanānarthakṛttyaktakaliḥ kṛtajñaḥ; satyo mṛduḥ svargamupaiti vidvān
- 5.37.14
सुलभाः पुरुषा राजन्सततं प्रियवादिनःअप्रियस्य तु पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः
sulabhāḥ puruṣā rājansatataṃ priyavādinaḥapriyasya tu pathyasya vaktā śrotā ca durlabhaḥ
- 5.37.15
यो हि धर्मं व्यपाश्रित्य हित्वा भर्तुः प्रियाप्रियेअप्रियाण्याह पथ्यानि तेन राजा सहायवान्
yo hi dharmaṃ vyapāśritya hitvā bhartuḥ priyāpriyeapriyāṇyāha pathyāni tena rājā sahāyavān
- 5.37.16
त्यजेत्कुलार्थे पुरुषं ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत्ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत्
tyajetkulārthe puruṣaṃ grāmasyārthe kulaṃ tyajetgrāmaṃ janapadasyārthe ātmārthe pṛthivīṃ tyajet
- 5.37.17
आपदर्थं धनं रक्षेद्दारान्रक्षेद्धनैरपिआत्मानं सततं रक्षेद्दारैरपि धनैरपि
āpadarthaṃ dhanaṃ rakṣeddārānrakṣeddhanairapiātmānaṃ satataṃ rakṣeddārairapi dhanairapi
- 5.37.18
उक्तं मया द्यूतकालेऽपि राज;न्नैवं युक्तं वचनं प्रातिपीयतदौषधं पथ्यमिवातुरस्य; न रोचते तव वैचित्रवीर्य
uktaṃ mayā dyūtakāle'pi rāja;nnaivaṃ yuktaṃ vacanaṃ prātipīyatadauṣadhaṃ pathyamivāturasya; na rocate tava vaicitravīrya
- 5.37.19
काकैरिमांश्चित्रबर्हान्मयूरा;न्पराजैष्ठाः पाण्डवान्धार्तराष्ट्रैःहित्वा सिंहान्क्रोष्टुकान्गूहमानः; प्राप्ते काले शोचिता त्वं नरेन्द्र
kākairimāṃścitrabarhānmayūrā;nparājaiṣṭhāḥ pāṇḍavāndhārtarāṣṭraiḥhitvā siṃhānkroṣṭukāngūhamānaḥ; prāpte kāle śocitā tvaṃ narendra
- 5.37.20
यस्तात न क्रुध्यति सर्वकालं; भृत्यस्य भक्तस्य हिते रतस्यतस्मिन्भृत्या भर्तरि विश्वसन्ति; न चैनमापत्सु परित्यजन्ति
yastāta na krudhyati sarvakālaṃ; bhṛtyasya bhaktasya hite ratasyatasminbhṛtyā bhartari viśvasanti; na cainamāpatsu parityajanti
- 5.37.21
न भृत्यानां वृत्तिसंरोधनेन; बाह्यं जनं संजिघृक्षेदपूर्वम्त्यजन्ति ह्येनमुचितावरुद्धाः; स्निग्धा ह्यमात्याः परिहीनभोगाः
na bhṛtyānāṃ vṛttisaṃrodhanena; bāhyaṃ janaṃ saṃjighṛkṣedapūrvamtyajanti hyenamucitāvaruddhāḥ; snigdhā hyamātyāḥ parihīnabhogāḥ
- 5.37.22
कृत्यानि पूर्वं परिसंख्याय सर्वा;ण्यायव्ययावनुरूपां च वृत्तिम्संगृह्णीयादनुरूपान्सहाया;न्सहायसाध्यानि हि दुष्कराणि
kṛtyāni pūrvaṃ parisaṃkhyāya sarvā;ṇyāyavyayāvanurūpāṃ ca vṛttimsaṃgṛhṇīyādanurūpānsahāyā;nsahāyasādhyāni hi duṣkarāṇi
- 5.37.23
अभिप्रायं यो विदित्वा तु भर्तुः; सर्वाणि कार्याणि करोत्यतन्द्रीःवक्ता हितानामनुरक्त आर्यः; शक्तिज्ञ आत्मेव हि सोऽनुकम्प्यः
abhiprāyaṃ yo viditvā tu bhartuḥ; sarvāṇi kāryāṇi karotyatandrīḥvaktā hitānāmanurakta āryaḥ; śaktijña ātmeva hi so'nukampyaḥ
- 5.37.24
वाक्यं तु यो नाद्रियतेऽनुशिष्टः; प्रत्याह यश्चापि नियुज्यमानःप्रज्ञाभिमानी प्रतिकूलवादी; त्याज्यः स तादृक्त्वरयैव भृत्यः
vākyaṃ tu yo nādriyate'nuśiṣṭaḥ; pratyāha yaścāpi niyujyamānaḥprajñābhimānī pratikūlavādī; tyājyaḥ sa tādṛktvarayaiva bhṛtyaḥ
- 5.37.25
अस्तब्धमक्लीबमदीर्घसूत्रं; सानुक्रोशं श्लक्ष्णमहार्यमन्यैःअरोगजातीयमुदारवाक्यं; दूतं वदन्त्यष्टगुणोपपन्नम्
astabdhamaklībamadīrghasūtraṃ; sānukrośaṃ ślakṣṇamahāryamanyaiḥarogajātīyamudāravākyaṃ; dūtaṃ vadantyaṣṭaguṇopapannam
- 5.37.26
न विश्वासाज्जातु परस्य गेहं; गच्छेन्नरश्चेतयानो विकालेन चत्वरे निशि तिष्ठेन्निगूढो; न राजन्यां योषितं प्रार्थयीत
na viśvāsājjātu parasya gehaṃ; gacchennaraścetayāno vikālena catvare niśi tiṣṭhennigūḍho; na rājanyāṃ yoṣitaṃ prārthayīta
- 5.37.27
न निह्नवं सत्रगतस्य गच्छे;त्संसृष्टमन्त्रस्य कुसंगतस्यन च ब्रूयान्नाश्वसामि त्वयीति; सकारणं व्यपदेशं तु कुर्यात्
na nihnavaṃ satragatasya gacche;tsaṃsṛṣṭamantrasya kusaṃgatasyana ca brūyānnāśvasāmi tvayīti; sakāraṇaṃ vyapadeśaṃ tu kuryāt
- 5.37.28
घृणी राजा पुंश्चली राजभृत्यः; पुत्रो भ्राता विधवा बालपुत्रासेनाजीवी चोद्धृतभक्त एव; व्यवहारे वै वर्जनीयाः स्युरेते
ghṛṇī rājā puṃścalī rājabhṛtyaḥ; putro bhrātā vidhavā bālaputrāsenājīvī coddhṛtabhakta eva; vyavahāre vai varjanīyāḥ syurete
- 5.37.29
गुणा दश स्नानशीलं भजन्ते; बलं रूपं स्वरवर्णप्रशुद्धिःस्पर्शश्च गन्धश्च विशुद्धता च; श्रीः सौकुमार्यं प्रवराश्च नार्यः
guṇā daśa snānaśīlaṃ bhajante; balaṃ rūpaṃ svaravarṇapraśuddhiḥsparśaśca gandhaśca viśuddhatā ca; śrīḥ saukumāryaṃ pravarāśca nāryaḥ
- 5.37.30
गुणाश्च षण्मितभुक्तं भजन्ते; आरोग्यमायुश्च सुखं बलं चअनाविलं चास्य भवेदपत्यं; न चैनमाद्यून इति क्षिपन्ति
guṇāśca ṣaṇmitabhuktaṃ bhajante; ārogyamāyuśca sukhaṃ balaṃ caanāvilaṃ cāsya bhavedapatyaṃ; na cainamādyūna iti kṣipanti
- 5.37.31
अकर्मशीलं च महाशनं च; लोकद्विष्टं बहुमायं नृशंसम्अदेशकालज्ञमनिष्टवेष;मेतान्गृहे न प्रतिवासयीत
akarmaśīlaṃ ca mahāśanaṃ ca; lokadviṣṭaṃ bahumāyaṃ nṛśaṃsamadeśakālajñamaniṣṭaveṣa;metāngṛhe na prativāsayīta
- 5.37.32
कदर्यमाक्रोशकमश्रुतं च; वराकसंभूतममान्यमानिनम्निष्ठूरिणं कृतवैरं कृतघ्न;मेतान्भृशार्तोऽपि न जातु याचेत्
kadaryamākrośakamaśrutaṃ ca; varākasaṃbhūtamamānyamāninamniṣṭhūriṇaṃ kṛtavairaṃ kṛtaghna;metānbhṛśārto'pi na jātu yācet
- 5.37.33
संक्लिष्टकर्माणमतिप्रवादं; नित्यानृतं चादृढभक्तिकं चविकृष्टरागं बहुमानिनं चा;प्येतान्न सेवेत नराधमान्षट्
saṃkliṣṭakarmāṇamatipravādaṃ; nityānṛtaṃ cādṛḍhabhaktikaṃ cavikṛṣṭarāgaṃ bahumāninaṃ cā;pyetānna seveta narādhamānṣaṭ
- 5.37.34
सहायबन्धना ह्यर्थाः सहायाश्चार्थबन्धनाःअन्योन्यबन्धनावेतौ विनान्योन्यं न सिध्यतः
sahāyabandhanā hyarthāḥ sahāyāścārthabandhanāḥanyonyabandhanāvetau vinānyonyaṃ na sidhyataḥ
- 5.37.35
उत्पाद्य पुत्राननृणांश्च कृत्वा; वृत्तिं च तेभ्योऽनुविधाय कांचित्स्थाने कुमारीः प्रतिपाद्य सर्वा; अरण्यसंस्थो मुनिवद्बुभूषेत्
utpādya putrānanṛṇāṃśca kṛtvā; vṛttiṃ ca tebhyo'nuvidhāya kāṃcitsthāne kumārīḥ pratipādya sarvā; araṇyasaṃstho munivadbubhūṣet
- 5.37.36
हितं यत्सर्वभूतानामात्मनश्च सुखावहम्तत्कुर्यादीश्वरो ह्येतन्मूलं धर्मार्थसिद्धये
hitaṃ yatsarvabhūtānāmātmanaśca sukhāvahamtatkuryādīśvaro hyetanmūlaṃ dharmārthasiddhaye
- 5.37.37
बुद्धिः प्रभावस्तेजश्च सत्त्वमुत्थानमेव चव्यवसायश्च यस्य स्यात्तस्यावृत्तिभयं कुतः
buddhiḥ prabhāvastejaśca sattvamutthānameva cavyavasāyaśca yasya syāttasyāvṛttibhayaṃ kutaḥ
- 5.37.38
पश्य दोषान्पाण्डवैर्विग्रहे त्वं; यत्र व्यथेरन्नपि देवाः सशक्राःपुत्रैर्वैरं नित्यमुद्विग्नवासो; यशःप्रणाशो द्विषतां च हर्षः
paśya doṣānpāṇḍavairvigrahe tvaṃ; yatra vyatherannapi devāḥ saśakrāḥputrairvairaṃ nityamudvignavāso; yaśaḥpraṇāśo dviṣatāṃ ca harṣaḥ
- 5.37.39
भीष्मस्य कोपस्तव चेन्द्रकल्प; द्रोणस्य राज्ञश्च युधिष्ठिरस्यउत्सादयेल्लोकमिमं प्रवृद्धः; श्वेतो ग्रहस्तिर्यगिवापतन्खे
bhīṣmasya kopastava cendrakalpa; droṇasya rājñaśca yudhiṣṭhirasyautsādayellokamimaṃ pravṛddhaḥ; śveto grahastiryagivāpatankhe
- 5.37.40
तव पुत्रशतं चैव कर्णः पञ्च च पाण्डवाःपृथिवीमनुशासेयुरखिलां सागराम्बराम्
tava putraśataṃ caiva karṇaḥ pañca ca pāṇḍavāḥpṛthivīmanuśāseyurakhilāṃ sāgarāmbarām
- 5.37.41
धार्तराष्ट्रा वनं राजन्व्याघ्राः पाण्डुसुता मताःमा वनं छिन्धि सव्याघ्रं मा व्याघ्रान्नीनशो वनात्
dhārtarāṣṭrā vanaṃ rājanvyāghrāḥ pāṇḍusutā matāḥmā vanaṃ chindhi savyāghraṃ mā vyāghrānnīnaśo vanāt
- 5.37.42
न स्याद्वनमृते व्याघ्रान्व्याघ्रा न स्युरृते वनम्वनं हि रक्ष्यते व्याघ्रैर्व्याघ्रान्रक्षति काननम्
na syādvanamṛte vyāghrānvyāghrā na syurṛte vanamvanaṃ hi rakṣyate vyāghrairvyāghrānrakṣati kānanam
- 5.37.43
न तथेच्छन्त्यकल्याणाः परेषां वेदितुं गुणान्यथैषां ज्ञातुमिच्छन्ति नैर्गुण्यं पापचेतसः
na tathecchantyakalyāṇāḥ pareṣāṃ vedituṃ guṇānyathaiṣāṃ jñātumicchanti nairguṇyaṃ pāpacetasaḥ
- 5.37.44
अर्थसिद्धिं परामिच्छन्धर्ममेवादितश्चरेत्न हि धर्मादपैत्यर्थः स्वर्गलोकादिवामृतम्
arthasiddhiṃ parāmicchandharmamevāditaścaretna hi dharmādapaityarthaḥ svargalokādivāmṛtam
- 5.37.45
यस्यात्मा विरतः पापात्कल्याणे च निवेशितःतेन सर्वमिदं बुद्धं प्रकृतिर्विकृतिश्च या
yasyātmā virataḥ pāpātkalyāṇe ca niveśitaḥtena sarvamidaṃ buddhaṃ prakṛtirvikṛtiśca yā
- 5.37.46
यो धर्ममर्थं कामं च यथाकालं निषेवतेधर्मार्थकामसंयोगं सोऽमुत्रेह च विन्दति
yo dharmamarthaṃ kāmaṃ ca yathākālaṃ niṣevatedharmārthakāmasaṃyogaṃ so'mutreha ca vindati
- 5.37.47
संनियच्छति यो वेगमुत्थितं क्रोधहर्षयोःस श्रियो भाजनं राजन्यश्चापत्सु न मुह्यति
saṃniyacchati yo vegamutthitaṃ krodhaharṣayoḥsa śriyo bhājanaṃ rājanyaścāpatsu na muhyati
- 5.37.48
बलं पञ्चविधं नित्यं पुरुषाणां निबोध मेयत्तु बाहुबलं नाम कनिष्ठं बलमुच्यते
balaṃ pañcavidhaṃ nityaṃ puruṣāṇāṃ nibodha meyattu bāhubalaṃ nāma kaniṣṭhaṃ balamucyate
- 5.37.49
अमात्यलाभो भद्रं ते द्वितीयं बलमुच्यतेधनलाभस्तृतीयं तु बलमाहुर्जिगीषवः
amātyalābho bhadraṃ te dvitīyaṃ balamucyatedhanalābhastṛtīyaṃ tu balamāhurjigīṣavaḥ
- 5.37.50
यत्त्वस्य सहजं राजन्पितृपैतामहं बलम्अभिजातबलं नाम तच्चतुर्थं बलं स्मृतम्
yattvasya sahajaṃ rājanpitṛpaitāmahaṃ balamabhijātabalaṃ nāma taccaturthaṃ balaṃ smṛtam
- 5.37.51
येन त्वेतानि सर्वाणि संगृहीतानि भारतयद्बलानां बलं श्रेष्ठं तत्प्रज्ञाबलमुच्यते
yena tvetāni sarvāṇi saṃgṛhītāni bhāratayadbalānāṃ balaṃ śreṣṭhaṃ tatprajñābalamucyate
- 5.37.52
महते योऽपकाराय नरस्य प्रभवेन्नरःतेन वैरं समासज्य दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत्
mahate yo'pakārāya narasya prabhavennaraḥtena vairaṃ samāsajya dūrastho'smīti nāśvaset
- 5.37.53
स्त्रीषु राजसु सर्पेषु स्वाध्याये शत्रुसेविषुभोगे चायुषि विश्वासं कः प्राज्ञः कर्तुमर्हति
strīṣu rājasu sarpeṣu svādhyāye śatruseviṣubhoge cāyuṣi viśvāsaṃ kaḥ prājñaḥ kartumarhati
- 5.37.54
प्रज्ञाशरेणाभिहतस्य जन्तो;श्चिकित्सकाः सन्ति न चौषधानिन होममन्त्रा न च मङ्गलानि; नाथर्वणा नाप्यगदाः सुसिद्धाः
prajñāśareṇābhihatasya janto;ścikitsakāḥ santi na cauṣadhānina homamantrā na ca maṅgalāni; nātharvaṇā nāpyagadāḥ susiddhāḥ
- 5.37.55
सर्पश्चाग्निश्च सिंहश्च कुलपुत्रश्च भारतनावज्ञेया मनुष्येण सर्वे ते ह्यतितेजसः
sarpaścāgniśca siṃhaśca kulaputraśca bhāratanāvajñeyā manuṣyeṇa sarve te hyatitejasaḥ
- 5.37.56
अग्निस्तेजो महल्लोके गूढस्तिष्ठति दारुषुन चोपयुङ्क्ते तद्दारु यावन्नो दीप्यते परैः
agnistejo mahalloke gūḍhastiṣṭhati dāruṣuna copayuṅkte taddāru yāvanno dīpyate paraiḥ
- 5.37.57
स एव खलु दारुभ्यो यदा निर्मथ्य दीप्यतेतदा तच्च वनं चान्यन्निर्दहत्याशु तेजसा
sa eva khalu dārubhyo yadā nirmathya dīpyatetadā tacca vanaṃ cānyannirdahatyāśu tejasā
- 5.37.58
एवमेव कुले जाताः पावकोपमतेजसःक्षमावन्तो निराकाराः काष्ठेऽग्निरिव शेरते
evameva kule jātāḥ pāvakopamatejasaḥkṣamāvanto nirākārāḥ kāṣṭhe'gniriva śerate
- 5.37.59
लताधर्मा त्वं सपुत्रः शालाः पाण्डुसुता मताःन लता वर्धते जातु महाद्रुममनाश्रिता
latādharmā tvaṃ saputraḥ śālāḥ pāṇḍusutā matāḥna latā vardhate jātu mahādrumamanāśritā
- 5.37.60
वनं राजंस्त्वं सपुत्रोऽम्बिकेय; सिंहान्वने पाण्डवांस्तात विद्धिसिंहैर्विहीनं हि वनं विनश्ये;त्सिंहा विनश्येयुरृते वनेन
vanaṃ rājaṃstvaṃ saputro'mbikeya; siṃhānvane pāṇḍavāṃstāta viddhisiṃhairvihīnaṃ hi vanaṃ vinaśye;tsiṃhā vinaśyeyurṛte vanena