काण्ड.सर्ग 5.66

एवमुक्तो हनुमता रामो दशरथात्मजः ।तं मणिं हृदये कृत्वा प्ररुरोद सलक्ष्मणः॥

evamukto hanumatā rāmo daśarathātmajaḥ |taṃ maṇiṃ hṛdaye kṛtvā praruroda salakṣmaṇaḥ ||

तं तु दृष्ट्वा मणिश्रेष्ठं राघवः शोककर्शितः ।नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां सुग्रीवमिदमब्रवीत्॥

taṃ tu dṛṣṭvā maṇiśreṣṭhaṃ rāghavaḥ śokakarśitaḥ |netrābhyāmaśrupūrṇābhyāṃ sugrīvamidamabravīt ||

यथैव धेनुः स्रवति स्नेहाद्वत्सस्य वत्सला ।तथा ममापि हृदयं मणिरत्नस्य दर्शनात्॥

yathaiva dhenuḥ sravati snehādvatsasya vatsalā |tathā mamāpi hṛdayaṃ maṇiratnasya darśanāt ||

मणिरत्नमिदं दत्तं वैदेह्याः श्वशुरेण मे ।वधूकाले यथा बद्धमधिकं मूर्ध्नि शोभते॥

maṇiratnamidaṃ dattaṃ vaidehyāḥ śvaśureṇa me |vadhūkāle yathā baddhamadhikaṃ mūrdhni śobhate ||

अयं हि जलसम्भूतो मणिः सज्जनपूजितः ।यज्ञे परमतुष्टेन दत्तः शक्रेण धीमता॥

ayaṃ hi jalasambhūto maṇiḥ sajjanapūjitaḥ |yajñe paramatuṣṭena dattaḥ śakreṇa dhīmatā ||

इमं दृष्ट्वा मणिश्रेष्ठं यथा तातस्य दर्शनम् ।अद्यास्म्यवगतः सौम्य वैदेहस्य तथा विभोः॥

imaṃ dṛṣṭvā maṇiśreṣṭhaṃ yathā tātasya darśanam |adyāsmyavagataḥ saumya vaidehasya tathā vibhoḥ ||

अयं हि शोभते तस्याः प्रियाया मूर्ध्नि मे मणिः ।अस्याद्य दर्शनेनाहं प्राप्तां तामिव चिन्तये॥

ayaṃ hi śobhate tasyāḥ priyāyā mūrdhni me maṇiḥ |asyādya darśanenāhaṃ prāptāṃ tāmiva cintaye ||

किमाह सीता वैदेही ब्रूहि सौम्य पुनः पुनः ।पिपासुमिव तोयेन सिञ्चन्ति वाक्यवारिणा॥

kimāha sītā vaidehī brūhi saumya punaḥ punaḥ |pipāsumiva toyena siñcanti vākyavāriṇā ||

इतस्तु किं दुःखतरं यदिमं वारिसम्भवम् ।मणिं पश्यामि सौमित्रे वैदेहीमागतं विना॥

itastu kiṃ duḥkhataraṃ yadimaṃ vārisambhavam |maṇiṃ paśyāmi saumitre vaidehīmāgataṃ vinā ||

चिरं जीवति वैदेही यदि मासं धरिष्यति ।क्षणं सौम्य न जीवेयं विना तामसितेक्षणाम्॥

ciraṃ jīvati vaidehī yadi māsaṃ dhariṣyati |kṣaṇaṃ saumya na jīveyaṃ vinā tāmasitekṣaṇām ||

नय मामपि तं देशं यत्र दृष्टा मम प्रिया ।न तिष्ठेयं क्षणमपि प्रवृत्तिमुपलभ्य च॥

naya māmapi taṃ deśaṃ yatra dṛṣṭā mama priyā |na tiṣṭheyaṃ kṣaṇamapi pravṛttimupalabhya ca ||

कथं सा मम सुश्रोणी भीरुभीरुः सती सदा ।भयावहानां घोराणां मध्ये तिष्ठति रक्षसाम्॥

kathaṃ sā mama suśroṇī bhīrubhīruḥ satī sadā |bhayāvahānāṃ ghorāṇāṃ madhye tiṣṭhati rakṣasām ||

शारदस्तिभिरोन्मुक्तो नूनं चन्द्र इवाम्बुदैः ।आवृतं वदनं तस्या न विराजति राक्षसैः॥

śāradastibhironmukto nūnaṃ candra ivāmbudaiḥ |āvṛtaṃ vadanaṃ tasyā na virājati rākṣasaiḥ ||

किमाह सीता हनुंस्तत्त्वतः कथयाद्य मे ।एतेन खलु जीविष्ये भेषजेनातुरो यथा॥

kimāha sītā hanuṃstattvataḥ kathayādya me |etena khalu jīviṣye bheṣajenāturo yathā ||

मधुरा मधुरालापा किमाह मम भामिनी ।मद्विहीना वरारोहा हनुमन् कथयस्व मे॥

madhurā madhurālāpā kimāha mama bhāminī |madvihīnā varārohā hanuman kathayasva me ||