Parva.Adhyaya 3.101

देवा ऊचुःइतः प्रदानाद्वर्तन्ते प्रजाः सर्वाश्चतुर्विधाःता भाविता भावयन्ति हव्यकव्यैर्दिवौकसः

devā ūcuḥitaḥ pradānādvartante prajāḥ sarvāścaturvidhāḥtā bhāvitā bhāvayanti havyakavyairdivaukasaḥ

लोका ह्येवं वर्तयन्ति अन्योन्यं समुपाश्रिताःत्वत्प्रसादान्निरुद्विग्नास्त्वयैव परिरक्षिताः

lokā hyevaṃ vartayanti anyonyaṃ samupāśritāḥtvatprasādānnirudvignāstvayaiva parirakṣitāḥ

इदं च समनुप्राप्तं लोकानां भयमुत्तमम्न च जानीम केनेमे रात्रौ वध्यन्ति ब्राह्मणाः

idaṃ ca samanuprāptaṃ lokānāṃ bhayamuttamamna ca jānīma keneme rātrau vadhyanti brāhmaṇāḥ

क्षीणेषु च ब्राह्मणेषु पृथिवी क्षयमेष्यतिततः पृथिव्यां क्षीणायां त्रिदिवं क्षयमेष्यति

kṣīṇeṣu ca brāhmaṇeṣu pṛthivī kṣayameṣyatitataḥ pṛthivyāṃ kṣīṇāyāṃ tridivaṃ kṣayameṣyati

त्वत्प्रसादान्महाबाहो लोकाः सर्वे जगत्पतेविनाशं नाधिगच्छेयुस्त्वया वै परिरक्षिताः

tvatprasādānmahābāho lokāḥ sarve jagatpatevināśaṃ nādhigaccheyustvayā vai parirakṣitāḥ

विष्णुरुवाचविदितं मे सुराः सर्वं प्रजानां क्षयकारणम्भवतां चापि वक्ष्यामि शृणुध्वं विगतज्वराः

viṣṇuruvācaviditaṃ me surāḥ sarvaṃ prajānāṃ kṣayakāraṇambhavatāṃ cāpi vakṣyāmi śṛṇudhvaṃ vigatajvarāḥ

कालेय इति विख्यातो गणः परमदारुणःतैश्च वृत्रं समाश्रित्य जगत्सर्वं प्रबाधितम्

kāleya iti vikhyāto gaṇaḥ paramadāruṇaḥtaiśca vṛtraṃ samāśritya jagatsarvaṃ prabādhitam

ते वृत्रं निहतं दृष्ट्वा सहस्राक्षेण धीमताजीवितं परिरक्षन्तः प्रविष्टा वरुणालयम्

te vṛtraṃ nihataṃ dṛṣṭvā sahasrākṣeṇa dhīmatājīvitaṃ parirakṣantaḥ praviṣṭā varuṇālayam

ते प्रविश्योदधिं घोरं नक्रग्राहसमाकुलम्उत्सादनार्थं लोकानां रात्रौ घ्नन्ति मुनीनिह

te praviśyodadhiṃ ghoraṃ nakragrāhasamākulamutsādanārthaṃ lokānāṃ rātrau ghnanti munīniha

न तु शक्याः क्षयं नेतुं समुद्राश्रयगा हि तेसमुद्रस्य क्षये बुद्धिर्भवद्भिः संप्रधार्यताम्अगस्त्येन विना को हि शक्तोऽन्योऽर्णवशोषणे

na tu śakyāḥ kṣayaṃ netuṃ samudrāśrayagā hi tesamudrasya kṣaye buddhirbhavadbhiḥ saṃpradhāryatāmagastyena vinā ko hi śakto'nyo'rṇavaśoṣaṇe

एतच्छ्रुत्वा वचो देवा विष्णुना समुदाहृतम्परमेष्ठिनमाज्ञाप्य अगस्त्यस्याश्रमं ययुः

etacchrutvā vaco devā viṣṇunā samudāhṛtamparameṣṭhinamājñāpya agastyasyāśramaṃ yayuḥ

तत्रापश्यन्महात्मानं वारुणिं दीप्ततेजसम्उपास्यमानमृषिभिर्देवैरिव पितामहम्

tatrāpaśyanmahātmānaṃ vāruṇiṃ dīptatejasamupāsyamānamṛṣibhirdevairiva pitāmaham

तेऽभिगम्य महात्मानं मैत्रावरुणिमच्युतम्आश्रमस्थं तपोराशिं कर्मभिः स्वैरभिष्टुवन्

te'bhigamya mahātmānaṃ maitrāvaruṇimacyutamāśramasthaṃ taporāśiṃ karmabhiḥ svairabhiṣṭuvan

देवा ऊचुःनहुषेणाभितप्तानां त्वं लोकानां गतिः पुराभ्रंशितश्च सुरैश्वर्याल्लोकार्थं लोककण्टकः

devā ūcuḥnahuṣeṇābhitaptānāṃ tvaṃ lokānāṃ gatiḥ purābhraṃśitaśca suraiśvaryāllokārthaṃ lokakaṇṭakaḥ

क्रोधात्प्रवृद्धः सहसा भास्करस्य नगोत्तमःवचस्तवानतिक्रामन्विन्ध्यः शैलो न वर्धते

krodhātpravṛddhaḥ sahasā bhāskarasya nagottamaḥvacastavānatikrāmanvindhyaḥ śailo na vardhate

तमसा चावृते लोके मृत्युनाभ्यर्दिताः प्रजाःत्वामेव नाथमासाद्य निर्वृतिं परमां गताः

tamasā cāvṛte loke mṛtyunābhyarditāḥ prajāḥtvāmeva nāthamāsādya nirvṛtiṃ paramāṃ gatāḥ

अस्माकं भयभीतानां नित्यशो भगवान्गतिःततस्त्वार्ताः प्रयाचामस्त्वां वरं वरदो ह्यसि

asmākaṃ bhayabhītānāṃ nityaśo bhagavāngatiḥtatastvārtāḥ prayācāmastvāṃ varaṃ varado hyasi