Kanda.Sarga 1.69

ततो रात्र्याम् व्यतीतायाम् स उपाध्यायः स बान्धवः ।राजा दशरथो हृष्टः सुमंत्रम् इदम् अब्रवीत्॥

tato rātryām vyatītāyām sa upādhyāyaḥ sa bāndhavaḥ |rājā daśaratho hṛṣṭaḥ sumaṃtram idam abravīt ||

अद्य सर्वे धन अध्यक्षा धनम् आदाय पुष्कलम् ।व्रजंति अग्रे सु विहिता नाना रत्न समन्विताः॥

adya sarve dhana adhyakṣā dhanam ādāya puṣkalam |vrajaṃti agre su vihitā nānā ratna samanvitāḥ ||

चतुरंग बलम् च अपि शीघ्रम् निर्यातु सर्वशः ।मम आज्ञा समकालम् च यानम् युग्मम् अनुत्तमम्॥

caturaṃga balam ca api śīghram niryātu sarvaśaḥ |mama ājñā samakālam ca yānam yugmam anuttamam ||

वसिष्ठो वामदेवः च जाबालिः अथ काश्यपः ।मार्कण्डेयः च दीर्घायुः ऋषिः कात्यायनः तथा॥

vasiṣṭho vāmadevaḥ ca jābāliḥ atha kāśyapaḥ |mārkaṇḍeyaḥ ca dīrghāyuḥ ṛṣiḥ kātyāyanaḥ tathā ||

एते द्विजाः प्रयान्तु अग्रे स्यंदनम् योजयस्व मे ।यथा काल अत्ययो न स्यात् दूता हि त्वरयन्ति माम्॥

ete dvijāḥ prayāntu agre syaṃdanam yojayasva me |yathā kāla atyayo na syāt dūtā hi tvarayanti mām ||

वचनात् च नरेन्द्रस्य सेना च चतुरंगिणी ।राजानम् ऋषिभिः सार्धम् व्रजंतम् पृष्ठतो अन्वगात्॥

vacanāt ca narendrasya senā ca caturaṃgiṇī |rājānam ṛṣibhiḥ sārdham vrajaṃtam pṛṣṭhato anvagāt ||

गत्वा चतुर् अहम् मार्गम् विदेहान् अभ्युपेयिवान् ।राजा तु जनकः श्रीमान् श्रुत्वा पूजाम् अकल्पयत्॥

gatvā catur aham mārgam videhān abhyupeyivān |rājā tu janakaḥ śrīmān śrutvā pūjām akalpayat ||

ततो राजानम् आसाद्य वृद्धम् दशरथम् नृपम् ।जनको मुदितो राजा हर्षम् च परमम् ययौ॥

tato rājānam āsādya vṛddham daśaratham nṛpam |janako mudito rājā harṣam ca paramam yayau ||

उवाच वचनम् श्रेष्ठो नरश्रेष्ठम् मुदा अन्वितम् ।स्वागतम् ते नरश्रेष्ठः दिष्ट्या प्राप्तो असि राघव॥

uvāca vacanam śreṣṭho naraśreṣṭham mudā anvitam |svāgatam te naraśreṣṭhaḥ diṣṭyā prāpto asi rāghava ||

पुत्रयोः उभयोः प्रीतिम् लप्स्यसे वीर्य निर्जिताम् ।दिष्ट्या प्राप्तो महातेजा वसिष्ठो भगवान् ऋषिः॥

putrayoḥ ubhayoḥ prītim lapsyase vīrya nirjitām |diṣṭyā prāpto mahātejā vasiṣṭho bhagavān ṛṣiḥ ||

सह सर्वैः द्विज श्रेष्ठैः देवैः इव शतक्रतुः ।दिष्ट्या मे निर्जिता विघ्ना दिष्ट्या मे पूजितम् कुलम्॥

saha sarvaiḥ dvija śreṣṭhaiḥ devaiḥ iva śatakratuḥ |diṣṭyā me nirjitā vighnā diṣṭyā me pūjitam kulam ||

राघवैः सह संबंधात् वीर्य श्रेष्ठैः महात्मभिः ।श्वः प्रभाते नरेन्द्र त्वम् सम्वर्तयितुम् अर्हसि॥

rāghavaiḥ saha saṃbaṃdhāt vīrya śreṣṭhaiḥ mahātmabhiḥ |śvaḥ prabhāte narendra tvam samvartayitum arhasi ||

यज्ञस्य अन्ते नरश्रेष्ठ विवाहम् ऋषि सत्तमैः ।तस्य तत् वचनम् श्रुत्वा ऋषि मध्ये नराधिपः॥

yajñasya ante naraśreṣṭha vivāham ṛṣi sattamaiḥ |tasya tat vacanam śrutvā ṛṣi madhye narādhipaḥ ||

वाक्यम् वाक्यविदाम् श्रेष्ठः प्रत्युवाच महीपतिम् ।प्रतिग्रहो दातृ वशः श्रुतम् एतत् मया पुरा॥

vākyam vākyavidām śreṣṭhaḥ pratyuvāca mahīpatim |pratigraho dātṛ vaśaḥ śrutam etat mayā purā ||

यथा वक्ष्यसि धर्मज्ञ तत् करिष्यामहे वयम् ।तत् धर्मिष्ठम् यशस्यम् च वचनम् सत्य वादिनः॥

yathā vakṣyasi dharmajña tat kariṣyāmahe vayam |tat dharmiṣṭham yaśasyam ca vacanam satya vādinaḥ ||

श्रुत्वा विदेह अधिपतिः परम् विस्मयम् आगतः ।ततः सर्वे मुनि गणाः परस्पर समागमे॥

śrutvā videha adhipatiḥ param vismayam āgataḥ |tataḥ sarve muni gaṇāḥ paraspara samāgame ||

हर्षेण महता युक्ताः ताम् निशाम् अवसन् सुखम् ।अथ रामो महातेजा लक्ष्मणेन समम् ययौ॥

harṣeṇa mahatā yuktāḥ tām niśām avasan sukham |atha rāmo mahātejā lakṣmaṇena samam yayau ||

विश्वामित्रम् पुरस्कृत्य पितुः पादौ उपस्पृशन् ।राजा च राघवौ पुत्रौ निशाम्य परिहर्षितः॥

viśvāmitram puraskṛtya pituḥ pādau upaspṛśan |rājā ca rāghavau putrau niśāmya pariharṣitaḥ ||

उवास परम प्रीतो जनकेन सुपूजितः ।जनको अपि महातेजाः क्रिया धर्मेण तत्त्ववित् ।यज्ञस्य च सुताभ्याम् च कृत्वा रात्रिम् उवास ह॥

uvāsa parama prīto janakena supūjitaḥ |janako api mahātejāḥ kriyā dharmeṇa tattvavit |yajñasya ca sutābhyām ca kṛtvā rātrim uvāsa ha ||