Kanda.Sarga 5.40

श्रुत्वा तु वचनं तस्य वायुसूनोर्महात्मनः ।उवाचात्महितं वाक्यं सीता सुरसुतोपमा॥

śrutvā tu vacanaṃ tasya vāyusūnormahātmanaḥ |uvācātmahitaṃ vākyaṃ sītā surasutopamā ||

त्वां दृष्ट्वा प्रियवक्तारं संप्रहृष्यामि वानर ।अर्धसञ्जातसस्येव वृष्टिं प्राप्य वसुन्धरा॥

tvāṃ dṛṣṭvā priyavaktāraṃ saṃprahṛṣyāmi vānara |ardhasañjātasasyeva vṛṣṭiṃ prāpya vasundharā ||

यथा तं पुरुषव्याघ्रं गात्रैः शोकाभिकर्शितैः ।संस्पृशेयं सकामा ऽहं तथा कुरु दयां मयि॥

yathā taṃ puruṣavyāghraṃ gātraiḥ śokābhikarśitaiḥ |saṃspṛśeyaṃ sakāmā 'haṃ tathā kuru dayāṃ mayi ||

अभिज्ञानं च रामस्य दद्या हरिगणोत्तम ।क्षिप्तामिषीकां काकस्य कोपादेकाक्षिशातनीम्॥

abhijñānaṃ ca rāmasya dadyā harigaṇottama |kṣiptāmiṣīkāṃ kākasya kopādekākṣiśātanīm ||

मनःशिलायास्तिलको गण्डपार्श्वे निवेशितः ।त्वया प्रनष्टे तिलके तं किल स्मर्तुमर्हसि॥

manaḥśilāyāstilako gaṇḍapārśve niveśitaḥ |tvayā pranaṣṭe tilake taṃ kila smartumarhasi ||

स वीर्यवान् कथं सीतां हृतां समनुमन्यसे ।वसन्तीं रक्षसां मध्ये महेन्द्रवरुणोपमः॥

sa vīryavān kathaṃ sītāṃ hṛtāṃ samanumanyase |vasantīṃ rakṣasāṃ madhye mahendravaruṇopamaḥ ||

एष चूडामणिर्दिव्यो मया सुपरिरक्षितः ।एतं दृष्ट्वा प्रहृष्यामि व्यसने त्वामिवानघ॥

eṣa cūḍāmaṇirdivyo mayā suparirakṣitaḥ |etaṃ dṛṣṭvā prahṛṣyāmi vyasane tvāmivānagha ||

एष निर्यातितः श्रीमान् मया ते वारिसम्भवः ।अतः परं न शक्ष्यामि जीवितुं शोकलालसा॥

eṣa niryātitaḥ śrīmān mayā te vārisambhavaḥ |ataḥ paraṃ na śakṣyāmi jīvituṃ śokalālasā ||

असह्यानि न दुःखानि वाचश्च हृदयच्छिदः ।राक्षसीनां सुघोराणां त्वत्कृते मर्षयाम्यहम्॥

asahyāni na duḥkhāni vācaśca hṛdayacchidaḥ |rākṣasīnāṃ sughorāṇāṃ tvatkṛte marṣayāmyaham ||

धारयिष्यामि मासं तु जीवितं शत्रुसूदन ।मासादूर्ध्वं न जीविष्ये त्वया हीना नृपात्मज॥

dhārayiṣyāmi māsaṃ tu jīvitaṃ śatrusūdana |māsādūrdhvaṃ na jīviṣye tvayā hīnā nṛpātmaja ||

घोरो राक्षसराजो ऽयं दृष्टिश्च न सुखा मयि ।त्वां च श्रुत्वा विषज्जनं न जीवेयमहं क्षणम्॥

ghoro rākṣasarājo 'yaṃ dṛṣṭiśca na sukhā mayi |tvāṃ ca śrutvā viṣajjanaṃ na jīveyamahaṃ kṣaṇam ||

वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साश्रुभाषितम् ।तथा ऽब्रवीन्महातेजा हनुमान् मारुतात्मजः॥

vaidehyā vacanaṃ śrutvā karuṇaṃ sāśrubhāṣitam |tathā 'bravīnmahātejā hanumān mārutātmajaḥ ||

त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे ।रामे दुःखाभिभूते तु लक्ष्मणः परितप्यते॥

tvacchokavimukho rāmo devi satyena te śape |rāme duḥkhābhibhūte tu lakṣmaṇaḥ paritapyate ||

कथंचिद् भवती दृष्टा न कालः परिशोचितुम् ।इमं मुहूर्तं दुःखानामन्तं द्रक्ष्यामि भामिनि॥

kathaṃcid bhavatī dṛṣṭā na kālaḥ pariśocitum |imaṃ muhūrtaṃ duḥkhānāmantaṃ drakṣyāmi bhāmini ||

तावुभौ पुरुषव्याघ्रौ राजपुत्रावरिन्दमौ ।त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लङ्कां भस्मीकरिष्यतः॥

tāvubhau puruṣavyāghrau rājaputrāvarindamau |tvaddarśanakṛtotsāhau laṅkāṃ bhasmīkariṣyataḥ ||

हत्वा तु समरे क्रूरं रावणं सहबान्धवम् ।राघवौ त्वां विशालाक्षि स्वां पुरीं प्रापयिष्यतः॥

hatvā tu samare krūraṃ rāvaṇaṃ sahabāndhavam |rāghavau tvāṃ viśālākṣi svāṃ purīṃ prāpayiṣyataḥ ||

यत्तु रामो विजानीयादभिज्ञानमनिन्दिते ।प्रीतिसञ्जननं तस्य भूयस्त्वं दातुमर्हसि॥

yattu rāmo vijānīyādabhijñānamanindite |prītisañjananaṃ tasya bhūyastvaṃ dātumarhasi ||

सा ऽब्रवीद्दत्तमेवेति मया ऽभिज्ञानमुत्तमम् ।एतदेव हि रामस्य दृष्ट्वा मत्केशभूषणम् ।श्रद्धेयं हनुमन् वाक्यं तव वीर भविष्यति॥

sā 'bravīddattameveti mayā 'bhijñānamuttamam |etadeva hi rāmasya dṛṣṭvā matkeśabhūṣaṇam |śraddheyaṃ hanuman vākyaṃ tava vīra bhaviṣyati ||

स तं मणिवरं गृह्य श्रीमान् प्लवगसत्तमः ।प्रणम्य शिरसा देवीं गमनायोपचक्रमे॥

sa taṃ maṇivaraṃ gṛhya śrīmān plavagasattamaḥ |praṇamya śirasā devīṃ gamanāyopacakrame ||

तमुत्पातकृतोत्साहमवेक्ष्य हरिपुङ्गवम् ।वर्धमानं महावेगमुवाच जनकात्मजा॥

tamutpātakṛtotsāhamavekṣya haripuṅgavam |vardhamānaṃ mahāvegamuvāca janakātmajā ||

अश्रुपूर्णमुखी दीना बाष्पगद्गदया गिरा॥

aśrupūrṇamukhī dīnā bāṣpagadgadayā girā ||

हनुमन् सिंहसङ्काशौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ।सुग्रीवं च सहामात्वं सर्वान् ब्रूया ह्यनामयम्॥

hanuman siṃhasaṅkāśau bhrātarau rāmalakṣmaṇau |sugrīvaṃ ca sahāmātvaṃ sarvān brūyā hyanāmayam ||

यथा च स महाबाहुर्मां तारयति राघवः ।अस्माद्दुःखाम्बुसंरोधात् त्वं समाधातुमर्हसि॥

yathā ca sa mahābāhurmāṃ tārayati rāghavaḥ |asmādduḥkhāmbusaṃrodhāt tvaṃ samādhātumarhasi ||

इमं च तीव्रं मम शोकवेगं रक्षोभिरेभिः परिभर्त्सनं च ।ब्रूयास्तु रामस्य गतः समीपं शिवश्च ते ऽध्वा ऽस्तु हरिप्रवीर॥

imaṃ ca tīvraṃ mama śokavegaṃ rakṣobhirebhiḥ paribhartsanaṃ ca |brūyāstu rāmasya gataḥ samīpaṃ śivaśca te 'dhvā 'stu haripravīra ||

स राजपुत्र्या प्रतिवेदितार्थः कपिः कृतार्थः परिहृष्टचेताः ।अल्पावशेषं प्रसमीक्ष्य कार्यं दिशं ह्युदिचीं मनसा जगाम॥

sa rājaputryā prativeditārthaḥ kapiḥ kṛtārthaḥ parihṛṣṭacetāḥ |alpāvaśeṣaṃ prasamīkṣya kāryaṃ diśaṃ hyudicīṃ manasā jagāma ||